Σήμερα είχαμε αυτή τη συζητηση σε μια παρέα.
Λέει λοιπόν ένας παληκαράς, άλλης κουλτούρας.
< Αν αυτοί οι ομπρελάδες είναι παράνομοι, τότε όλη η ...κατάληψη παραλίας είναι παράνομη. Τότε, πας ωραία και καλά σε μια ξαπλώστρα κάτω απ την ομπρέλα του, την αράζεις και όταν έρθει και σου γυρέψει λεφτά λες <εδώ τη βρήκα την ξαπλώστρα και κάθομαι και δε δίνω τίποτα. Αν έχεις αντίρρηση, φέρε την αστυνομία>.
Έτσι δημιουργείς την παρανομία της παρανομίας μεν, αλλά δεν ξεκίνησες εσύ. Ας βρει αυτός άκρη. Εσύ κάνεις τις διακοπές σου αραχτός>.
Τι λέτε για τέτοια αντίδραση.
Μαίστα ο παληκαράς, βρίσκει την αντίδραση του νέου κινήματος υπερβολική, διότι τους δίνεις πάτημα ύπαρξης. Αν τους γραφεις κανονικά εκεί που τους ταιριάζει και κάθεσαι σα να μην υπάρχουν, τότε τους μάχεσαι καλύτερα
Τι λέτε για αυτό τον τρόπο σκέψης;
Προσωπικά, όσο και αν με τρώει ο απαυτός μου για καβγά, δε θέλω να το τραβήξω όλο μόνη μου.