τι λες βρε παληκάρι; τέτοια ζημιά!
Και γω έσπασα μύτη σε ατυχημα πριν 1.5 χρόνο. Πήγα μες στα αίματα με το ασθενοφόρο με τη μύτη γυρισμένη προς τα δεξιά! Με <εγχείρησαν> με τοπική, φοβαμαι την ολική. Πέρασα μια οδυνηρή μετεγχειρητική φάση, μεταξύ ζωής και θανάτου, μη μπορώντας να ανασάνω, αίμορραγία, σκοταδίνη, λυποθυμία, πόνος παντού, όλα όλα. Και μου είπαν πως άτομα που έκαναν για αισθητικούς λόγους ρινοπλαστική, πέρασαν τα ίδια, αλλά θεληματικά!! Παιδιά, τώρα, να μου έδιναν όλο το χρυσάφι του κόσμου, να ξαναπεράσω αυτή τη δοκιμασία, δε θα το έκανα! Συνήλθα το ίδιο βράδυ, αλλά ανέβασα πυρετό. Με κράτησαν στο νοσοκομείο φυσικά.
Την άλλη μέρα ήμουν καλύτερα. Η μύτη και όλο το πρόσωπο ήταν πρησμένα και παραμορφωμένα. Ο γιατρός μου έδωσε εξιτηριο, αλλά μου έκλεισε ραντεβού να με ξαναδεί. Έπρεπε να μη φυσώ μύτη, να μην κάνω αθλητισμό και γενικά να προσέχω. Καλά, απ το αίμα που είχα χάσει, ένοιωθα πτώμα! Μου έκαναν και εξέταση αίματος, μην τυχόν χρειαστώ αίμα, ευτυχώς δε χρειάστηκα.
Τις επόμενες 3 εβδομάδες η κατάσταση βελτιωνόταν και αισθητικά. Ο γιατρός είπε, αν μείνει ατέλεια, να την χειρουργήσουμε. Του λέω: <δεν είμαστε καλά! Τέτοια κόλαση δεν την ξαναπερνώ και ας μείνει ό,τι θέλει>. Εφόσον ανέπνεα και απ τα 2 ρουθούνια, το θέμα είχε λήξει.
Τώρα υπάρχει ένα μικρούτσικο ελαττωματακι από δεξιά, αλλά αν δεν το ξέρεις, δεν το προσέχεις.
Τελειώνοντας λέω: Παιδά, μια εγχείρηση είναι πόνος, αίμα, κίνδυνοι.