Βασικά αν διαβάσεις Μαξ Στίρνερ, εμένα αυτός μου φάνηκε ατομιστής με την αρνητική έννοια . H δύναμη γίνεται δικαίωμα . Η ηθική αφορά το άτομο και όχι το διπλανό του . Ωραία πράγματα και τίποτα αρνητικό, αν υποθέσουμε ότι όλοι είναι καλοί και δεν θα γίνουμε ζούγκλα. Ας πούμε ότι οι γκέι δεν έχουν κανένα ''δικαίωμα '' να υιοθετούν παιδιά , αν μπορούν να μας το επιβάλλουν με τη δύναμή τους, έχει καλώς. Αν όχι , περαστικά.
Ο φιλευλευθερισμός και εμένα μου φαίνεται λίγο ότι μπάζει . Δηλαδή λένε για μια ελευθερία στην ιδιοκτησία, ενώ τελικά η ιδιοκτησία είναι απλά ένα κοινωνικό συμβόλαιο που είπες . Αν εγώ έρθω και σε δείρω για να σε κλέψω, γιατί έχω αυτή τη σωματική δύναμη, στην ουσία δεν έχω αυτή την ''ελευθερία''. Βέβαια αν οι αριστεροί κάναν την επανάστασή τους, εδώ έχουμε την ελευθερία που προφανώς δεν είναι ελευθερία , είναι δύναμη. Οπότε πιθανόν όλα είναι θέμα δύναμης τελικά ας είναι και για ''καλό'' πχ ανθρώπινα δικαιώματα . Ίσως λοιπόν είμαστε μια ζούγκλα και δεν το έχουμε καταλάβει και απλώς περηφανευόμαστε ότι δεν είμαστε ''κτήνοι '' και ότι έχουμε κάτι διαφορετικό από τα αλλα ζώα .
Ο Στίρνερ, προβαίνει σε ανάλυση βασισμένη στην πιο ατόφια μορφή σκεπτικισμού, που τον οδηγεί σε μία νιχιλιστική οπτική της κάθε ιδεολογικής παραδοχής, επιτασσόμενη από πρακτικές-ηδονιστικές επιταγές ωφελιμιστικού χαρακτήρα, καθώς όταν η ηθικότητα καθίσταται έωλη από "πρέπει" των οποίων οι ρίζες εντοπίζονται στην εμπερική πραγματικότητα, χάνει την ικανότητά της να καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων. Όπως το είχε πει και ένας μεγάλος διανοήτης, η φιλοσοφία του συνοψίζεται στην φράση "Επικούρειος Αμοραλισμός". Οι ομοιότητες με τον πυρρωνισμό είναι εμφανείς στα μάτια του προσεκτικού αναγνώστη.
Ως εκ τούτου, το δίκαιο της πυγμής, καθορίζει το πράττειν του μοναδικού. Κάθε έξωθεν επιβεβλημένη ιδέα αποτελεί στοιχειό, το οποίο καθυποτάζει την βούλησή του.
Ωστόσο, μία ιδέα δύναται να χαρακτηριστεί ως στοιχειό, αν και μόνο αν δεν έχει διαβεί την απαιτούμενη διαδικασία εσωτερικοποίησης. Όταν, θα πάψει δηλαδή να θεωρείται κάτι το ιερό επειδή το θέλει "γιατί έτσι είναι το σωστό" ο Θεός, η κοινωνία ή οποιοσδήποτε. Ο μοναδικός πρέπει εκ του μηδενός -αφού κατεδαφίσει ό,τι του επιβλήθη- να βρει τις αξίες του, ακόμα και αν τυγχάνει να είναι οι ίδιες με πριν. Όμως, θα έχει επιτύχει να τις καταστήσει ιδιοκτησία του πλέον.
Ως εκ τούτου, δεν καταδικάζεται τίποτα. Ούτε η θρησκεία, ούτε η αγάπη, ούτε η ελευθερία των διπλανών. Το έργο του δεν είναι οδηγός για ανάπτυξη ψυχοπαθητικής/αντικοινωνικής οπτικής και συμπεριφοράς. Ωθεί τον αναγνώστη στην αμφισβήτηση και εν τέλει νοητική απελευθέρωση στον μέγιστο βαθμό που κάτι τέτοιο καθίσταται δυνατό.
Ο Απελεύθερος, υποκαθιστά την ηθική με την αισθητική. Το κομβικό ερώτημα που τίθεται είναι, θα επιτύχει τον εναρμονισμό της θετικοκοινωνικής ηθικότητας με την νεότερη -αυστηρά μηδενιστική- μετα-ηθική του αντίληψη;
Η κοινότητα των εγωιστών, για να λειτουργήσει πραγματικά με τον σκοπό για τον οποίο δημιουργείται -να εξασφαλίσει την ευημερία σε σολιψιστικό πλαίσιο της μονάδας που την επιθυμεί- πρέπει συνάμα να εξασφαλίσει την ευημερία και των υπολοίπων. Όχι μόνο επειδή, μία τέτοια κοινότητα θα απαρτίζεται από άτομα που έχουν περάσει αυτό το στάδιο μετασχηματισμού των κοινωνικών τους αισθημάτων (ηθική->αισθητική) και ως εκ τούτου έχουν αποκτήσει σε μεγάλο βαθμό ανεκτικότητα και παιδεία, αλλά και εφόσον η ανταποδοτικότερη μέθοδος για την εξασφάλιση της μακροχρόνιας ευημερίας συνίσταται στην αλτρουιστικότητα (όπως μας πληροφορούν και οι προσωμειώσεις σε υπολογιστικά συστήματα) και τις συνακόλουθες παραδοχές που απαιτεί από τα μέλη της κοινωνίας. Αν δεν το επιτύχει, το σύστημα θα τείνει να επιστρέψει σε πρώτερες καταστάσεις, διότι θα μετατραπεί σε ζούγκλα,προς όφελος ελάχιστων μη έχοντων ιδεολογική κατοχύρωση από τη μάζα.
Ο Στίρνερ, δηλαδή, δεν μας λέει τίποτα επί της ουσίας για το "τι πρέπει να γίνει". Θα αντίφασκε, αν και προβαίνει στην εκδήλωση κάποιοων προσωπικών του "πιστεύω", χωρίς ωστόσο να τα καθιστά μέρος του θεωρητικού του οικοδομήματος. Μας καλεί, απλώς, να σκεφτούμε ελεύθερα και να ψυχαγωγηθούμε από τα έργα του. Ένας ριζοσπαστικός ψυχαναλυτής, κατά μία έννοια.
Δεν είναι "ατομιστής" με την καθιερωμένη έννοια το συγγραφικό υποκείμενο (άλλο ο άνθρωπος από πίσω). Δεν είναι τίποτα. Και εκεί εντοπίζεται μία ουσιωδέστατη διαφοροποίησή του από τον Νίτσε, ο οποίος αποζητά έναν σαφώς καθορισμένο αξιακό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ελέω του θανάτου της θρησκευτικότητας.
Η καντιανή Κατηγορική Προσταγή, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο, που μπορεί να ιδωθεί με θετικό μάτι και από καθαρά ωφελιμιστική σκοπιά, μπορούν να παραμεριστούν οι δεοντολογικές αυθαιρεσίες του Καντ.
Σύμφωνα με τον Λοκ και τους κλασσικούς φιλελεύθερους, η απόκτηση της ιδιοκτησίας προυποθέτει την ενεργή κινητοποίηση του ατόμου για την παραγωγή πλούτου. Οπότε, η ιδιοκτησία μπορεί να ιδωθεί ως αποτέλεσμα του μόχθου που επέλεξε κανείς καταβάλει, άρα έτσι καθίσταται προέκταση του εαυτού του. Φυσικά, προκύπτουν αντιφάσεις όπως π.χ. τι γίνεται με αυτόν που καταλαμβάνει ένα άδειο μη ήδη κατηλειμμένο οικόπεδο, οι οποίες απαντώνται με αντίστοιχες σοφιστείες.
Το ερώτημά σου το βρίσκω εξαιρετικό και η απάντηση μόνο ελαφρά τη καρδία δεν μπορεί και δεν πρέπει να δωθεί. Θεωρώντας όλες αυτές τις απαρχαιωμένες θεωρήσεις μη ικανοποιητικές, η απάντηση εδράζεται στην συνεπειοκρατική βλέψη επί των πραγμάτων. Το μόνο πράγμα που δυνόμαστε να ποσοτικοποιήσουμε (και έχει ουσία εν τέλει) είναι η ανθρώπινη ευτυχία, βιολογικά και διαπροσωπικά. Και στο ερώτημα "γιατί να μην εστιάσουμε σε οτιδηποτε άλλο" το οποίο αναπόφευκτα θα καταλήξει στην ξεδίπλωση ενός απείρου μήκους αιτιακού πλέγματος, απαντώ διότι έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος ως κατεξοχήν εξελικτικό ον. Δεν μπορεί αλλιώς να αισθανθεί καλά και να λειτουργήσει αποτελεσματικά η κοινωνία (καταλαβένετε πώς το εννοώ), τελεία και παύλα, τι άλλο απαιτείται να ειπωθεί; Επιθυμεί να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που του παρέχει ασφάλεια, ευκαιρίες να παραγάγει νέα αξία και γνώση, δυνατότητα επίτευξης ονείρων, να ερωτευθεί, να αναπαραχθεί, να νιώθει ότι ο συνάνθρωπός του ευημερεί...να περάσει καλά εν ολίγοις.
Συνεπώς, ως στόχος τίθεται η οικοδόμηση ενός κόσμου που ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες όσο καλύτερα γίνεται. Οι πόλεμοι, οι αιματοχυσίες, η καταπίεση κλπ δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Ας δώσουμε χώρο στην λελογισμένη ανεκτικότητα, την ελευθερία του λόγου, την κοινωνία των ίσων ευκαιριών για όλους. Απέχουμε παρασάγγας από το περιγραφόμενο πρότυπο κοιωνικής οργάνωσης, αλλά η βελτίωση σε σχέση με τα προηγούμενα 80 χρόνια είναι παραπάνω από εμφανής.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι το τείχος προστασίας μας από τις παλιές άθλιες εποχές. Όσο λιγότερη κτηνωδικότητα, τόσο το καλύτερο.
Αξιοποιούμε την δύναμή μας, για να προάγουμε το λογικό. Προφανώς και όλα είναι θέμα δύναμης σε τελική ανάλυση.
Μια και πιασαμε τον Καντ, εχω διαβασει επιχειρηματα (απο μελετητες) πανω στο ερωτημα αν ο ανθρωπος ειναι πραγματικα ελευθερος, αν η ελευθερη σκεψη δεν ειναι παρα μια αυταπατη με βαση τα συγχρονα πορισματα της νευροεπιστημης, μια διαδικασια πληρως εξαρτωμενη απο τη χημικη συσταση του εγκεφαλου του καθενος.
Εξαρτάται από τον ορισμό που δίνεις στην ελeύθερη βούληση. Με μία ολιστική ματιά, δεν έχει αποδειχθεί κάτι που να αποκλίει τη δυνατότητα ύπαρξής της. Και δεν αναφέρομαι σε σκεπτικιστικά επιχειρήματα ή μεθοδολογικά σφάλματα σε έρευνες. Για παράδειγμα, αν μπορούν -με απόλυτη ακρίβεια- να αποδωθούν πιθανότητες για το πώς θα πράξει ο Χ στο Α, δεν συνάγεται από κάπου ότι η συμπεριφορά του προκύπτει καθουσίαν ντετερμινιστικά, αλλά θα μπορούσε υπό συγκεκριμένες συνθήκες να φτάνει συχνά (αν πάντα αλλάζει το πράγμα, όμως δεν υποστηρίζεται κάτι τέτοιο) στα συγκεκριμένα συμπεράσματα εξαιτίας των παρόμοιων αισθητηριακών δεδομένων που δέχεται. Με την σκέψη κάθε φορά να λαμβάνει υπόψην διαφορετικές συνιστώσες. Αν το πάρεις όμως με την πιο κλειστή έννοια του ντετερμινισμού, αυτό το παράδειγμα συγκαταλέγεται στα φαινόμενα που αυτός χαρακτηρίζει. Μπορώ να γράψω και άλλα, το αφήνω για το εγγύ μέλλον σε σχετικό thread.
