Ας πάρουμε ένα τυπικό παράδειγμα ζεύγους άντρας 35 ετών, γυναίκα 30.
Το ιδιόκτητο σπίτι που το βρήκανε? Ο μόνος τρόπος είναι να τους το φτιάξανε οι γονείς δηλαδή στην πράξη είναι να σαν τους δίνουν οι γονείς το μήνα ένα χιλιάρικο για δόση στεγαστικού. Ανεξάρτητους δεν τους λες, γιατί δεν είναι στην φάση τα φτιάξαμε μόνοι μας και δεν δίνουμε λογαριασμό. Το ιδιόκτητο σπίτι επίσης μπορεί να μην είναι σε μέρος που βολεύει ή μπορεί να μην είναι αρκετά μεγάλο ή όπως το θέλει το ζευγάρι. Συνήθως έρχεται πακέτο με άτυπο έλεγχο από γονείς και αυτό αν οι γονείς είναι normal. Αν είναι toxic κλάφτα.
Κάνουν παιδί λοιπόν, τι θα γίνει τώρα? Αν η γυναίκα είναι το ιδιωτικό έχει 2 μήνες άδεια και μετά θα πρέπει να επιστρέψει στην δουλειά για να μην χάσει τα 1500 και το παιδί ποιος το μεγαλώνει? Οι πεθερές που έρχονται με βάρδιες, ή η Αλβανίδα νταντά. Παντρεύεσαι λοιπόν μια γυναίκα και τα παιδιά σου τα μεγαλώνει μια άλλη γυναίκα. Στο δημόσιο θα πάρει 2 χρόνια αλλά so what? Μετά τα δύο χρόνια παύει το παιδί να έχει ανάγκη τη μάνα?
Βαριά θα κάνουν επίσης δυο παιδιά γιατί δεν υπάρχει διαθέσιμος χρόνος για άλλο παιδί. Η γυναίκα συνεχίζει να είναι μέσα στο άγχος, γιατί ενώ θέλει να είναι με τα παιδιά της πρέπει να λείπει από το σπίτι 10 ώρες τη μέρα. Τρέχει να βρει παιδικό σταθμό και βρεφικό σταθμό. Χάνει ουσιαστικά τις ωραιότερες στιγμές με τα παιδιά για να μιζεριάζει σε ένα γραφείο.
Οι ΄Ελληνες ανέκαθεν ήταν υπέρ της ιδιόκτητης στέγης.
Από την πρώτη μεταπολεμική περίοδο που παρατηρήθηκε το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης στα αστικά κέντρα, το πρώτο μέλημα των Ελλήνων, που στην κυριολεξία τότε αμοίβονταν με τρεις και εξήντα και το σύνηθες ήταν να δουλεύει μόνο ο άντρας, ήταν ν΄αποκτήσουν ένα δικό τους σπίτι με κάθε θυσία.
Στην πλειονότητά τους λοιπόν, οι γονείς μας βρήκαν ένα σπίτι, από τους παππούδες μας και επειδή γύρω στα
mid-1980s-early 1990s που δημιούργησαν οικογένεια οι γονείς μας, οι οικονομικές συνθήκες ευνοούσαν την αγορά ακινήτων, πολλοί ήταν αυτοί που κράτησαν το σπίτι που βρήκαν για να το νοικιάζουν και αγοράσαν και ένα καλύτερο, μεγαλύτερο, πιο σύγχρονο για τον εαυτό τους.
Το ότι αυτό το σπίτι, θα το χαρίσουν στα παιδιά τους όταν δημιουργήσουν οικογένεια, καθόλου δεν καταλαβαίνω γιατί έρχεται πακέτο με άτυπο έλεγχο από γονείς.
Και όχι μόνο δεν το καταλαβαίνω αλλά μου κάνει και μεγάλη εντύπωση επειδή συναναστρέφομαι με πολλούς ανθρώπους 30-35 ετών και ποτέ δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο.
Αν οι γονείς είναι τοξικοί, τότε την "ζημιά" τους δεν θα την κάνουν επειδή χάρισαν ένα σπίτι στα παιδιά τους, θα την κάνουν ούτως ή άλλως ανεξαρτήτως αυτού και το πώς θα το διαχειριστούν αυτό τα παισδιά τους είναι καθαρά εξατομικευμένο θέμα που εξαρτάται από τον χαρακτήρα τους.
Τώρα για το θέμα του παιδιού, συμφωνώ ότι είναι ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα και η σοβαρότητά του δεν επιδέχεται επιπολαιότητες όμως μια χαρά βλέπω ισορροπημένα και χαρούμενα παιδιά που μεγάλωσαν σε παιδικούς σταθμούς και αργότερα σε σχολεία με διευρυμένο ωράριο και που είχαν το αμέριστο ενδιαφέρον και την αμέριστη φροντίδα, υπεύθυνων γονιών τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας.
Η συνειδητοποιημένη μάνα μπορεί άριστα να επιτελέσει στο ακέραιο το έργο της όταν επιστρέψουν τα παιδιά και ή ίδια στο σπίτι.
Είναι ένα καθημερινό pattern που το συνηθίζουν και το επαναλαμβάνουν και δεν αφήνει κενά.
Επίσης λες ότι το πολύ να κάνουν δύο παιδιά.
Πόσα να κάνουν δηλαδή;
Τουλάχιστον τέσσερα για να λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας;
Πες το μου κι αυτό.
Κάποιον μου θυμίζεις εσύ.
