Κανόνες στο σχολείο υπεράνω της λογικής

[Aura]

Δεν αμφιβάλλω οτι μπορεί , αλλά ένας ανήλικος δεν πρέπει να μένει ποτέ χωρίς επίβλεψη , εαν δεν βρίσκεται τουλάχιστον σε ελεγχόμενο περιβάλλον . Ιδίως όταν ζούμε σε έναν κόσμο που αρκετοί άνθρωποι είναι mentally unstable . Εαν μιλάμε για κοντινή απόσταση και απο ηλικίες 13 και άνω δεκτό , δεν είναι τόσο τραγικό όντως .

Πάντως και εγώ βλέπω μια υπερπροστασία που δεν υπήρχε παλιά.
Στα χωριά δεν τα αφήνουν να παίξουν έξω από την αυλή ή τη βεράντα.
Η σε μια ταβέρνα ας πούμε , να μη πάνε μια βόλτα γύρω από τη ταβέρνα.
Που δεν νομίζω να είναι θέμα παιδεραστή και εγκληματικότητας αυτά .
Σαν να μην τα εμπιστεύονται .

 

[Samael]

Πάντως και εγώ βλέπω μια υπερπροστασία που δεν υπήρχε παλιά.
Στα χωριά δεν τα αφήνουν να παίξουν έξω από την αυλή ή τη βεράντα.
Η σε μια ταβέρνα ας πούμε , να μη πάνε μια βόλτα γύρω από τη ταβέρνα.
Που δεν νομίζω να είναι θέμα παιδεραστή και εγκληματικότητας αυτά .
Σαν να μην τα εμπιστεύονται .

Πρέπει πάντα να ζυγίζεις τα πράγματα και να αποφασίζεις το καλύτερο .
Δεν είναι ψέμα οτι στην Ελλάδα οι περισσότεροι γονείς , ιδίως οι μητέρες είναι υπερπροστατευτικές . Αντίθετα οι πατεράδες συνήθως είναι απο λίγο εως εντελώς αδιάφοροι .

Όλη αυτή η κατάσταση θέλει συζήτηση με έναν ψυχολόγο . Κάτι που πολλοί γονείς αρνούνται , και ο λόγος είναι οτι δεν αντιλαμβάνονται πότε περνάνε ορισμένα όρια και αρχίζουν να λειτουργούν ζημιογόνα παρά με ουσιαστικά προστατευτικό τρόπο . Προφανώς το αποτέλεσμα είναι ολέθριο τόσο για την ποιότητα ζωής του παιδιού όσο και του γονέα . Εκείνο είναι περιορισμένο και ο γονιός σε ένα μόνιμο άγχος .

Τώρα σχετικά με την εμπιστοσύνη που δεν έχει κάποιος στο παιδί του...και αυτό χρειάζεται ψυχολόγο . Και ο λόγος είναι απλός . Όλοι αυτοί οι γονείς έχουν θέμα με τον έλεγχο . Θέλουν να ξέρουν ακριβώς που είναι και τι κάνει το παιδί ανά πάσα στιγμή και σε πλήρη λεπτομέρεια . Ταυτόχρονα δεν θέλουν να τα αφήσουν να κάνουν τίποτα μόνα τους γιατί δεν πιστεύουν οτι μπορούν , οτι είναι ικανά κτλπ. Όλο αυτό δεν είναι προβληματικό μόνο για το παιδί όπως είπα αλλά για τον ίδιο τον γονιό . Και πιθανότατα ταλαιπωρείται και σε άλλους τους τομείς της ζωής του απο μια τέτοια συμπεριφορά . Διότι αντικειμενικά...δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα στην ζωή σου .

Για να μην τους βγάλουμε και όλους τρελόυς όμως , ας παραδεχτούμε οτι το υλικό που παρέχει καθημερινά η τηλέοραση στον κόσμο δεν βοηθάει ιδιαίτερα . Για την ακρίβεια οι ίδιοι οι Έλληνες έχουμε αρχίσει πλέον να πιστεύουμε οτι είναι θαύμα και τύχη που ζούμε όλοι ακόμα με όλα αυτά που συμβαίνουν . Και πολύ ήρεμα πιστεύω αντιδράμε ( σε ανησυχητικό επίπεδο μάλιστα ) . Θυμηθείτε την περίπτωση του παιδιού που πέθανε απο έκρηξη λέβητα στις Σέρρες . Πως να είσαι ήσυχος μετά όταν δεν ξέρεις τι κακό θα σε βρει μετά ;

 

[Aura]

Πρέπει πάντα να ζυγίζεις τα πράγματα και να αποφασίζεις το καλύτερο .
Δεν είναι ψέμα οτι στην Ελλάδα οι περισσότεροι γονείς , ιδίως οι μητέρες είναι υπερπροστατευτικές . Αντίθετα οι πατεράδες συνήθως είναι απο λίγο εως εντελώς αδιάφοροι .

Όλη αυτή η κατάσταση θέλει συζήτηση με έναν ψυχολόγο . Κάτι που πολλοί γονείς αρνούνται , και ο λόγος είναι οτι δεν αντιλαμβάνονται πότε περνάνε ορισμένα όρια και αρχίζουν να λειτουργούν ζημιογόνα παρά με ουσιαστικά προστατευτικό τρόπο . Προφανώς το αποτέλεσμα είναι ολέθριο τόσο για την ποιότητα ζωής του παιδιού όσο και του γονέα . Εκείνο είναι περιορισμένο και ο γονιός σε ένα μόνιμο άγχος .

Τώρα σχετικά με την εμπιστοσύνη που δεν έχει κάποιος στο παιδί του...και αυτό χρειάζεται ψυχολόγο . Και ο λόγος είναι απλός . Όλοι αυτοί οι γονείς έχουν θέμα με τον έλεγχο . Θέλουν να ξέρουν ακριβώς που είναι και τι κάνει το παιδί ανά πάσα στιγμή και σε πλήρη λεπτομέρεια . Ταυτόχρονα δεν θέλουν να τα αφήσουν να κάνουν τίποτα μόνα τους γιατί δεν πιστεύουν οτι μπορούν , οτι είναι ικανά κτλπ. Όλο αυτό δεν είναι προβληματικό μόνο για το παιδί όπως είπα αλλά για τον ίδιο τον γονιό . Και πιθανότατα ταλαιπωρείται και σε άλλους τους τομείς της ζωής του απο μια τέτοια συμπεριφορά . Διότι αντικειμενικά...δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα στην ζωή σου .

Για να μην τους βγάλουμε και όλους τρελόυς όμως , ας παραδεχτούμε οτι το υλικό που παρέχει καθημερινά η τηλέοραση στον κόσμο δεν βοηθάει ιδιαίτερα . Για την ακρίβεια οι ίδιοι οι Έλληνες έχουμε αρχίσει πλέον να πιστεύουμε οτι είναι θαύμα και τύχη που ζούμε όλοι ακόμα με όλα αυτά που συμβαίνουν . Και πολύ ήρεμα πιστεύω αντιδράμε ( σε ανησυχητικό επίπεδο μάλιστα ) . Θυμηθείτε την περίπτωση του παιδιού που πέθανε απο έκρηξη λέβητα στις Σέρρες . Πως να είσαι ήσυχος μετά όταν δεν ξέρεις τι κακό θα σε βρει μετά ;

Νομίζω ότι είναι θέμα εποχής και όχι ψυχολόγου λες και είναι κάποιο μεμονωμένο περιστατικό .
Και εμείς αλωνίζαμε εδώ και εκεί , μας έστελναν για θελήματα από μικρά, με τα σημερινά δεδομένα μπορεί να θεωρούνταν κακοί γονείς οι δικοί μας .

 

[Samael]

Νομίζω ότι είναι θέμα εποχής και όχι ψυχολόγου λες και είναι κάποιο μεμονωμένο περιστατικό .
Και εμείς αλωνίζαμε εδώ και εκεί , μας έστελναν για θελήματα από μικρά, με τα σημερινά δεδομένα μπορεί να θεωρούνταν κακοί γονείς οι δικοί μας .

Μια προβληματική γενιά οδηγεί σε μια ακόμα πιο προβληματική γενιά . Οπότε τα μεμονωμένα περιστατικά έχουν την τάση να εξαπλώνονται σαν τους ιούς . Και εαν δεν τα σταματήσεις στο κατάλληλο χρονικό περιθώριο , έχεις θέμα . Γιατί όλα τα στραβά ( όπως και τα καλά ) συσσωρεύονται . Και θες πολύ χρόνο και προσπάθεια για να τα αποδομήσεις μετά . Το οποίο συνήθως δεν γίνεται , οπότε ο νοσηρός φαύλος κύκλος συνεχίζει να ανανεώνεται , κάθε φορά χειρότερος . Έτσι η κανονικότητα αντικαθίσταται απο την αντικανονικότητα .

Δεν είναι σωστό να κρίνουμε βέβαια το τι γινόταν παλιά με τα σημερινά δεδομένα . Κανένας γονιός δεν θα έβαζε συνειδητά το παιδί του σε κίνδυνο ( κανένας φυσιολογικός προφανώς ) . Είχαν μια χ αυτοπεποίθηση οτι το να κάνεις την τάδε διαφρομή δεν θα είναι επικίνδυνο για διάφορους λόγους . Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν σταμάτησαν μόνο τα παιδιά να αλωνίζουν . Ακόμα και οι ενήλικοι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί . Παλιότερα ο κόσμος κοιμόταν με παράθυρα ανοιχτά . Τώρα δεν είναι το ίδιο εύκολο να το κάνεις αυτό .

 

[amarelia]

Θα φροντίσεις το δημοτικό να είναι σχετικά κοντά στο σπίτι. Το μετρό είναι ασφαλές. Ο γιος μου το πήρε σε ηλικία 9 ετών από Δουκισσης Πλακεντίας ως Αιγάλεω. Ο πατερούλης μου τότε ανησυχούσε, πού τον άφησα, αλλά ήμουν σίγουρη για τον γιο μου. Ήξερε πώς θα απαντήσει, σε κάθε παιδοανώμαλο που τυχόν τον πλησίαζε.

Δεν θέλω να στο χαλάσω πως τα κανες όλα τέλεια και το παιδάκι σου (ευτυχώς) δεν έπεσε θύμα και πως γνωρίσει τους κινδύνους, απλά να τονίσω θέλω πως έτυχε.
Τι να αφήσω παιδί μόνο με μετρό,εδώ γάτες έχω κι αν βγεί κάποιος στο μπαλκόνι και τις κάνει «ψιτ ψιτ» έχω βγεί αμέσως

 

[Himela]

Σε μια κοινωνία με τρομερή αύξηση της εγκληματικοτγτας ,που η αξία της ζωής έχει υποβαθμιστει

Και οι μαύροι που ήταν σκλάβοι μέχρι σχετικά πρόσφατα θα ήθελαν να συνεισφέρουν στη συζήτηση. Και οι γυναίκες που ήταν νορμάλ να τρώνε ξύλο από άντρα - πατέρα μέχρι πολύ πρόσφατα θα ήθελαν να συνεισφέρουν στη συζήτηση. Ακόμα και τα κοριτσάκια που στέλνονταν από τα χωριά της Ελλάδος στην Αθήνα να δουλέψουν καμαριέρες και βιάζονταν από τα αφεντικά τους θα ήθελαν να συνεισφέρουν στη συζήτηση. Και οι ομοφυλόφιλοι που ζούσαν μια ζωή ψεύτικη για να γλιτώσουν το ξύλο και κρύβονταν ή αυτοκτονούσαν θα ήθελαν να συνεισφέρουν στη συζήτηση. Αλλά δεν μπορούν γιατί στην εποχή τους δεν υπήρχαν σόσιαλ μίντια κι έτσι ποτέ κανείς δε μάθαινε για την κακοποίησή τους. Σήμερα που όλα μαθαίνονται στο δευτερόλεπτο νομίζουμε οτι ζούμε σε μια κόλαση, ενώ στην πραγματικότητα τα περιστατικά αυτά είναι τόσο λίγα στατιστικά που είναι απλά μια ελάχιστη εξαίρεση σε σχέση με τον πληθυσμό.

Όλοι αυτοί οι γονείς έχουν θέμα με τον έλεγχο . Θέλουν να ξέρουν ακριβώς που είναι και τι κάνει το παιδί ανά πάσα στιγμή και σε πλήρη λεπτομέρεια

 

[touvlo]

Δεν θέλω να στο χαλάσω πως τα κανες όλα τέλεια και το παιδάκι σου (ευτυχώς) δεν έπεσε θύμα και πως γνωρίσει τους κινδύνους, απλά να τονίσω θέλω πως έτυχε.
Τι να αφήσω παιδί μόνο με μετρό,εδώ γάτες έχω κι αν βγεί κάποιος στο μπαλκόνι και τις κάνει «ψιτ ψιτ» έχω βγεί αμέσως

Φίλη μου καλή,έχω κάνει πάρα πολλά λάθη δυστυχώς. Ήθελα από πολύ μικρά να τα μάθω να αυτοπροστατεύονται και τους έλεγα όλους τους πιθανούς κινδύνους. Κάπως έτσι τα άγχωσα πολύ. Έχουν γίνει δυο επικίνδυνα έξυπνοι άντρες, αλλά ζουν με άγχη. Δεν είναι ευτυχισμένοι, κυρίως ο μεγάλος. Δεν ξέρω, τι έφταιξε.

 

[amarelia]

Έχουν γίνει δυο επικίνδυνα έξυπνοι άντρες, αλλά ζουν με άγχη. Δεν είναι ευτυχισμένοι, κυρίως ο μεγάλος. Δεν ξέρω, τι έφταιξε.

Θα σου απαντήσω αποκλειστικά με το τι ανέφερες στο συγκεκριμένο θέμα, δεν γνωρίζω τίποτε άλλο για την ανατροφή των παιδιών σου.
Καλό και απαραίτητο είναι να οπλίσεις τα παιδιά με μια άμυνα για την περίπτωση που θα τύχει να μην κοιτάς για λίγο ή να βρεθούν σε περιβάλλον με αρκετό κόσμο ή όποια συνθήκη τέλος πάντων.
όμως οταν τρομοκρατείς (ίσως και άστοχη λέξη, μην την πάρεις με το μέτρο) τα παιδιά για τους "ψυχανώμαλους" που λες με σκοπό να μπούν και να βγούν με ασφάλεια στο μετρό, λογικό είναι να χουν και άγχος για αυτό.
Εδώ θυμάμαι τις πλάκες που μου κάναν μικρή μεγαλύτερα παιδιά για κάτι ηλικιωμένους στη γειτονιά μας και ακόμη και τώρα αν περάσω απο κεί σφίγγομαι γιατι πάντα νόμιζα πως πετσόκοβαν πτώματα στο υπόγειο.
Τα παιδιά δεν είναι ενήλικες, δεν ξέρεις η φαντασία τους τι θα εφεύρει με το παραμικρό έναυσμα, γιαυτό καλό είναι να κρατάει κανείς τη θέση του δίπλα τους για να μεταβούν σταδιακά απο το "κράτα μου το χέρι συνεχώς" στο "τώρα μπορείς να πάρεις μόνος το μετρό" χωρίς να παρακάμπτονται στάδια, καθώς όπως βλέπεις όλα γίνονται αλλά με κόστος.


Disclaimer: Δεν είμαι ψυχολόγος, δεν είμαι ειδική στο να υποδείξω σε κανέναν πως θα μεγαλώσει τα παιδιά του.

 

[Guest 126033]

Αλλά δεν μπορούν γιατί στην εποχή τους δεν υπήρχαν σόσιαλ μίντια κι έτσι ποτέ κανείς δε μάθαινε για την κακοποίησή τους. Σήμερα που όλα μαθαίνονται στο δευτερόλεπτο νομίζουμε οτι ζούμε σε μια κόλαση, ενώ στην πραγματικότητα τα περιστατικά αυτά είναι τόσο λίγα στατιστικά που είναι απλά μια ελάχιστη εξαίρεση σε σχέση με τον πληθυσμό.

Συμφωνω και μαλιστα εθιξες ένα καθοριστικό παράγοντα ,απαντώντας στην παραπάνω ερώτηση μου, νομίζω εσκεμμένα δεν απαντήθηκε, αν ένα παιδί σήμερα είναι προστατευμενο μέσα στο ίδιο του το σπίτι...
Τα σοσιαλ λοιπόν είναι ένας ακομη παράγοντας που ένα παιδί την σημερινή εποχή κινδυνεύει ,αν δεν είναι κάτω από την επίβλεψη γονέα και αφεθεί ανεξέλεγκτο στην χρήση υπολογιστή...
Και που έτσι;
Μέσα στο ίδιο του το σπίτι...

Μπορείς να μου πεις αν σε αυτές τις εποχές που αναφέρθηκες υπήρχε πραγματικη προστασία όταν ένα παιδί ήταν στο σπίτι του ;
Κατα την αποψη μου ναι, ήταν προστατευμενο από όλα αυτά που αναφέρεις.

Σήμερα δυστηχως ακόμα και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι τα παιδιά αν δεν τα εκπαιδεύσεις σωστά ,δεν βαλει ο γονεας σαφεστατα ορια , είναι εκτεθειμένα και μάλιστα σε μια πολυ πιο ύπουλη μορφή προσέγγισης από τον εκάστοτε κίνδυνο..

Αντιλαμαβονμαστε πιστεύω τι σημαίνει όλο αυτό ,το παιδί μας ΔΕΝ είναι προστατευμενο μέσα στην οικεία μας ,στο φρούριο μας !

Λυπαμαι αλλα δεν συμφωνω καθολου με το αλλο άκρο...
Την απόλυτη ελευθερία που έχει δοθεί σε κάποια παιδιά..
Την απόλυτη δήθεν "εμπιστοσύνη " που δείχνουν κάποιοι γονείς στα παιδιά όχι γιατί όντως τα εμπιστευονται αλλά γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά τι εστι ο ρόλος του γονεα !

Πόσο χρόνος χρειάζεται και ποσο δουλεια. Ως γνωστόν πολλοι γονεις έχουν άλλες προτεραιότητες οπότε το πουπουλενιο μαξιλακι που έχουν βάλει στο κεφάλι τους ,ότι το παιδί τους το έχουν τρομερή εμπιστοσύνη και το αφήνουν παντού μόνο του ,μόνο ένα ήρεμο ύπνο τους προσφέρει και τιποτε άλλο...

Βλέπουμε τι γίνετε και τι παιδιά υπάρχουν....παιδιά που από τα 10 τους χρόνια εντασνται σε συμμορίες κάνουν μπουλινγκ στα σχολεία και πολλά πολλά άλλα..

Ο πρώτος και ο βασικός " κανόνας " ειναι να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μέσα από τις δυσκολίες και όχι χωρίς δυσκολίες..

Πολύ δύσκολο το ομολογώ καθώς το ένστικτο της προστασίας δεν δαμάσετε τόσο εύκολα...
Αφήνεις το παιδί να γνωρίζει τα όρια του τις δυνατότητες του και είσαι εκεί δίπλα του , ούτε μπροστά ούτε πίσω του ..



Τεράστιο θέμα λοιπόν αυτό και πολύπλευρο και η καλύτερη λύση αυτού είναι κάπου στην μέση..
Ούτε πλήρης ελευθερία ούτε το μοτίβο της υπερπροστατευτικου γονέα και χαίρομαι πάρα πολύ που πλέον εν έτη 2023 οι άνθρωποι που ετοιμάζονται για τον πιο σπουδαίο και υπεύθυνο ρόλο της ζωής τους ,του γονέα συνεργάζονται με ψυχολόγος και παιδοψυχολογους ..

Κανένας μας δεν γεννήθηκε γονέας και φυσικά το ότι παλιά δεν ήταν "μοδα" όπως λένε οι ψυχολόγοι αρκεί να αναφέρω ότι παλιά μεγαλωναν παιδιά με ΔΕΠΥ και παιδιά που ήταν στο φάσμα του ΑΥΤΙΣΜΟΥ και οι γονείς τους έλεγαν απλά ότι εμένα το παιδί μου δεν παίρνει τα γράμματα ,εμένα το παιδί μου ειναι πολύ ζωηρό και αυτό το παιδί μεγάλωσε με την στάμπα του " χαζου" και του " ανίκανου" να διεκδικήσει το θέλω του ..
Ένα παιδί που στην μετέπειτα εξέλιξη του εχει αντικατασταθεί σε μια διαταραγμένη ενήλικη προσωπικότητα...

Δεν γεννηθήκαμε παντογνωστες και το σπουδαιότερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας γονέας πρώτα στο εαυτό του και μετά στο παιδί του είναι να γνωρίσει τις δικές τους αδυναμίες και ανασφάλειες μέσω της αυτογνωσίας,όλοι έχουμε ,όλοι κρύβουμε μια σκοτεινή πλευρά και έπειτα να αποφασίσει να κάνει ένα παιδί !

 

[Υδροχόος]

Φίλη μου καλή,έχω κάνει πάρα πολλά λάθη δυστυχώς. Ήθελα από πολύ μικρά να τα μάθω να αυτοπροστατεύονται και τους έλεγα όλους τους πιθανούς κινδύνους. Κάπως έτσι τα άγχωσα πολύ. Έχουν γίνει δυο επικίνδυνα έξυπνοι άντρες, αλλά ζουν με άγχη. Δεν είναι ευτυχισμένοι, κυρίως ο μεγάλος. Δεν ξέρω, τι έφταιξε.

Όταν ακούω έναν γονιό - ειδικά - έτσι να μιλάει...χαίρομαι. Αλήθεια. Γιατί δεν επαναπαύεται στις δάφνες του...δεν νιώθει "εγώ τα έκανα όλα σωστά". Μου..."μυρίζει" άνθρωπος, πίσω απ΄ αυτό. Κι όχι ένας γονιός αλάνθαστος...

Όλοι κάνουμε λάθη. Άλλος λιγότερα κι άλλος περισσότερα. Ό,τι έγινε έγινε και δεν το έκανες για κακό (είμαι σίγουρη γι΄ αυτό...)...

"Τα φορτώνουμε" τα παιδιά. Πολύ. Τους φερόμαστε σαν να σε ενήλικες, κάποιες φορές. Θέλει ισορροπία και μέτρο...

 

[Himela]

Μπορείς να μου πεις αν σε αυτές τις εποχές που αναφέρθηκες υπήρχε πραγματικη προστασία όταν ένα παιδί ήταν στο σπίτι του ;
Κατα την αποψη μου ναι, ήταν προστατευμενο από όλα αυτά που αναφέρεις.

Το ότι ο πατέρας τα εδερνε ή τα βίαζε, ή υπήρχε κάποιος συγγενής που τα βίαζε, δεν το ξέρεις; Είναι πολύ γνωστό ότι συνέβαινε κατά κόρον τις περασμένες δεκαετίες και σε κάποια χωριά συμβαίνει ακόμα και σήμερα. Θυμισου τον Δουρή. Όλοι ήξεραν και δε μιλούσαν. Τουλάχιστον τώρα αν εκπαιδεύσεις σωστά το παιδί και έχεις ανοιχτή επικοινωνία μαζί του, άμεσα καταλαβαίνεις αν αντιμετωπίζει κίνδυνο στο διαδίκτυο.

 

[Samael]

Φίλη μου καλή,έχω κάνει πάρα πολλά λάθη δυστυχώς. Ήθελα από πολύ μικρά να τα μάθω να αυτοπροστατεύονται και τους έλεγα όλους τους πιθανούς κινδύνους. Κάπως έτσι τα άγχωσα πολύ. Έχουν γίνει δυο επικίνδυνα έξυπνοι άντρες, αλλά ζουν με άγχη. Δεν είναι ευτυχισμένοι, κυρίως ο μεγάλος. Δεν ξέρω, τι έφταιξε.

Σε αυτό δεν πιστεύω οτι φταις απαραίτητα εσύ .
Ο άνθρωπος κυριολεκτικά εξελίχθηκε σε εποχές που μπορούσε να πεθάνει πανεύκολα με το παραμικρό , όπως ανέφερε και ο @Shadowban . Είναι τρομερά χωμένος μέσα στο μυαλό όλων μας ο μηχανισμός του άγχους και του φόβου για την προστασία μας ή των συγγενικών μας προσώπων . Πολύ πιθανό απο εκεί να πηγάζουν και άλλα όπως κρίσεις πανικού σε πιο σοβαρές καταστάσεις ( οι οποίες θεραπεύονται ) κτλπ.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα όμως κάθε ανθρώπου , να μπορεί να απαλλαχθεί απο τα άγχη του . Όχι να ξεχάσει τους κινδύνους , αυτό δεν γίνεται , αλλά να μάθει να λέει στον εαυτό του : "τώρα είσαι ασφαλής , δεν χρειάζεται να ανησυχείς" και να αφήνεται τις κατάλληλες στιγμές . Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο , αλλά εφικτό μέσω πολύ προσωπικής προσπάθειας .

 

[touvlo]

Σε αυτό δεν πιστεύω οτι φταις απαραίτητα εσύ .
Ο άνθρωπος κυριολεκτικά εξελίχθηκε σε εποχές που μπορούσε να πεθάνει πανεύκολα με το παραμικρό , όπως ανέφερε και ο @Shadowban . Είναι τρομερά χωμένος μέσα στο μυαλό όλων μας ο μηχανισμός του άγχους και του φόβου για την προστασία μας ή των συγγενικών μας προσώπων . Πολύ πιθανό απο εκεί να πηγάζουν και άλλα όπως κρίσεις πανικού σε πιο σοβαρές καταστάσεις ( οι οποίες θεραπεύονται ) κτλπ.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα όμως κάθε ανθρώπου , να μπορεί να απαλλαχθεί απο τα άγχη του . Όχι να ξεχάσει τους κινδύνους , αυτό δεν γίνεται , αλλά να μάθει να λέει στον εαυτό του : "τώρα είσαι ασφαλής , δεν χρειάζεται να ανησυχείς" και να αφήνεται τις κατάλληλες στιγμές . Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο , αλλά εφικτό μέσω πολύ προσωπικής προσπάθειας .

Πόσο δίκιο έχεις!!!
Ο μηχανισμός του άγχους έχει μπει πλέον στο πετσί μας!
Και θα σου πω 2 παραδειγματα: η μανούλα μου είναι 90 με πάρα πολλά προβλήματα σωματικής υγείας, δηλαδή χάλια. Έχει ζήσει πόλεμο, έχει περπατήσει πάνω από πτώματα σε ηλικία 9 ετών. Έζησε το μπλόκο της Κοκκινιάς. Έζησε σε μια φτωχή οικογένεια, που όπως λέει, δεν ήταν αγαπημένη, ο πατερας της έριχνε σφαλιάρες στη μάνα της. Παρόλα αυτά σπούδασε, εργάστηκε καλά και τώρα έχει διάθεση για ζωή.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε τραύματα; Πώς έφτασε 90 με σοβαρότατα προβλήματα υγείας και παλεύει να ζήσει;
Και βλέπεις νεαρούς/ές που ζουν σε ασφαλείς οικογένειες, δίχως βία, δίχως πολέμους και πνίγονται στα άγχη τους και κουβαλούν όλα τα τραύματα, επειδή τα μάλωσε η δασκάλα, επειδή δεν του πήρε παγωτό η μαμά κλπ.
Γιατί;
Νομίζω κάπου εκεί σ΄αυτό το άγχος που πέρασε στο dna μας, δε μας αφήνει να νοιώσουμε ασφαλείς. Είμαστε σε έναν διαρκη ανταγωνισμό, σε σχολείο, ομάδα, οικογένεια, φίλους, χόμπυ, ίντερνετ

 

[Shadowban]

Σου απάντησα αλλά εσύ επιμένεις σε ένα μέτρο σύγκρισης τελείως ατοπο θα ελεγα, έξω απο τα δικά μας μέτρα και σταθμά για τα οποία συζητούσαμε και εξελίσσονται τα γεγονότα...



Όχι αγαπητέ μου εγώ συγκρίνω με την προγενεστερη κοινωνια μεσα στην οποια εζησαν και μεγαλωσαν οι δικοι μας ανθρωποι,οι άνθρωποι που τους έζησα και εγώ μετέπειτα ώστε να έχω μια πιο αντικειμενική εικόνα για το τι συνέβαινε τότε με το τι συνεβει τώρα .
Βιωματικά μιλάμε εδώ πέρα όχι θεωρητικά και bye the book .


Μιλάμε για τραύμα Μιλάμε για ψυχολογία και αν ειναι να το πιάσουμε από την αρχή να αναφέρω κάλλιστα πως ο πατέρας της Ψυχολογίας μας εχει αμφισβητηθεί και αναθεωρηθει ουκολιργες φορές από τους μετέπειτα διαδόχους τους ακριβώς επειδή η κοινωνια αυτή συνεχώς αλλάζει και το κάθε μέτρο σύγκρισης έχει διαφορετικά δεδομένα..

Άλλο να συγκρίνουμε μια κοινωνία του σήμερα με την εποχη των παπουδων μας ας πούμε και άλλο να συγκρίνω την εποχή του σήμερα με τη εποχή που αναφέρεις εσύ..

Οπότε ποια συζήτηση να κάνουμε και που ακριβώς θέλεις να με πείσεις με αυτή την άτοπη κατ εμέ σύγκριση που έφερες στην συζήτηση !

Να βάλουμε ένα κοινό μέτρο σύγκρισης και πολύ ευχαρίστως να συζητήσουμε σε ενα ποκυ ομορφαι πλαισιο !
Εγώ να έχω άλλο και εσυ άλλο αντιλαμβανεσαι ότι μέχρι αύριο να συζητάμε δεν θα συμφωνήσουμε ,πολυ περισσοτερο και με το γραπτο λογο που ολοι ξερουμε ποσο δυσκολο ειναι .

Οι παππούδες μας αν θυμάσαι πέρασαν κατοχή και συμμοριτοπολεμο. Για πες μου τώρα εσύ, πως γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να ξεπερνούσαν τα τραύματα τους και να συνέχιζαν να ζουν, να είναι λειτουργικά μέλη της κοινωνίας, να κάνουν οικογένειες κτλ και σήμερα τα παιδιά παραλύουν με πολύ μικρότερες αφορμές;

 

[Guest 126033]

Το ότι ο πατέρας τα εδερνε ή τα βίαζε, ή υπήρχε κάποιος συγγενής που τα βίαζε, δεν το ξέρεις; Είναι πολύ γνωστό ότι συνέβαινε κατά κόρον τις περασμένες δεκαετίες και σε κάποια χωριά συμβαίνει ακόμα και σήμερα. Θυμισου τον Δουρή. Όλοι ήξεραν και δε μιλούσαν. Τουλάχιστον τώρα αν εκπαιδεύσεις σωστά το παιδί και έχεις ανοιχτή επικοινωνία μαζί του, άμεσα καταλαβαίνεις αν αντιμετωπίζει κίνδυνο στο διαδίκτυο.

Και σήμερα υπάρχει αυτό που αναφέρεις, δεν έχει σταματήσει δυστηχως ...
Πραγματικα δεν μπορώ να πιάσω το point της διαφωνίας...
Σημερα εχουνμε και ολες αυτες τις αρρωστημενες προσωπικότητες αλλά υπάρχει και το ίντερνετ μέσα στο ίδιο μας το σπίτι ..

Αντιλαμβανεσαι ότι με αυτό που είπες ότι οι σημερινοί κίνδυνοι ειναι ακόμα περισσότεροι

Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 22 Σεπτεμβρίου 2023

Οι παππούδες μας αν θυμάσαι πέρασαν κατοχή και συμμοριτοπολεμο. Για πες μου τώρα εσύ, πως γίνεται αυτοί οι άνθρωποι να ξεπερνούσαν τα τραύματα τους και να συνέχιζαν να ζουν, να είναι λειτουργικά μέλη της κοινωνίας, να κάνουν οικογένειες κτλ και σήμερα τα παιδιά παραλύουν με πολύ μικρότερες αφορμές;

Να σε ρωτήσω κάτι;
Γιατί μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο αναφέρεις ΜΟΝΟ την πλευρά που θέλεις ώστε να παγιωθεί η άποψη σου ;

Αυτό νομίζω λέγετε μονόπλευρη αντιμετώπιση μιας συζήτησης ..

Επειδή ακριβως θυμάμαι και μαλιστα πολυ καλα ,να θυμισω λοιπον οσο αφορα τους παππούδες που αναφέρεις ,πως μερικοί από αυτούς έδερναν τις γυναίκες τους ,τις είχαν κλεισμένος μέσα σ ένα σπίτι, υποτιμουν τα παιδιά τους ,η αξία της "κορης" γυναίκας δηλαδη δεν υπήρχε..
Ρωτούσες παλιά τους παππούδες οπως λες πόσα παιδιά έχεις και σου απαντούσαν 2 παιδιά και μια κόρη...

Αυτοί ειναι λοιπόν οι λειτουργικοί;
Γιατί και αυτοί στην κατοχή εζησαν απλα εσύ επιλέγεις να αναφέρεις ΜΟΝΟ την μία πλευρά του νομίσματος

 

[Valder]

Τώρα σχετικά με την εμπιστοσύνη που δεν έχει κάποιος στο παιδί του...και αυτό χρειάζεται ψυχολόγο . Και ο λόγος είναι απλός . Όλοι αυτοί οι γονείς έχουν θέμα με τον έλεγχο . Θέλουν να ξέρουν ακριβώς που είναι και τι κάνει το παιδί ανά πάσα στιγμή και σε πλήρη λεπτομέρεια .

Θα πετάξω την πυρηνική και ατόφια χωρίς περιστροφές:

Έχουν θέμα με τον έλεγχο ναι, αλλά όχι του παιδιού. Με της ζωής τους τον έλεγχο έχουν.

Συνήθως οι σχέσεις τους είναι για κλάμματα, έχουν βρει έναν αποτυχημένο ή μια απερίγραπτη και έχουν κάνει εκεί ένα παιδί, κι όταν είδαν ότι το συντρόφι τους είναι για τα κλάμματα σου λέει "ε τι να κανω, έτσι ειναι ο γάμος, θα εστιάσω στο παιδί". Το βλέπουν ως το μόνο πράγμα που έκαναν σωστό στη ζωή τους, το μονο αποκούμπι που τους έχει μεινει για να νιωθουν οτι κατι κανουν καλά, ότι ελέγχουν τη δική τους ζωή και δεν πήγε τελείως στράφι.

Και δεν το λεω τυχαία, μου το χουν ξεστομίσει χωρισμένες.

Γι αυτό βλέπεις και εκφράσεις τυπου "ο άντρας της ζωής μου" από καμμένες που επέλεξαν τον ούγκ για να τους το κάνει κι επειδή τους βγήκε χάλια, σου λέει εδω θα είναι το science lab μου, θα εφαρμόσω όλο το doctrine μαλθακοποίησης επάνω στο αγόρι για να μη βγει ουγκανο σαν τον πατέρα του. Και δώστου οι ευαισθησίες και τα "μίλα για τα αισθήματά σου" λες και είναι χαλασμένα κορίτσια.

Η ο κλασσικός έρωτας του μπαμπακούλη με την πριγκίπισσα κοράκλα που του ανήκει ως "γνήσιο κτήμα του" πρέπει να της έχει κλειδαμπαρωμένο το βρακί μέχρι τα 30 γιατί στο μυαλό του κι αυτός έχει αντικαταστήσει την γυναίκα του με την κόρη του, όντας ανίκανος να προσφέρει μια πλήρη οικογένεια σταθερή και υγιή.

Η υπεραφοσίωση στο παιδί είχα διαβάσει κάπου -σοβαρό κειμενο όχι άρθρο σε ταμπλόιντ- ότι είναι μιας άλλης μορφής σύνδρομο της Στοκχόλμης, αντικαθιστούν τον/την σύντροφο επάνω στο παιδι και νιώθουν εγκατάλειψη και προδοσία αν το παιδι επιλέξει το δρόμο του όταν μεγαλώσει.

Με βάση όσα έχω δει -και έχω δει αρκετά- είμαι βαθύτατα καχύποπτος με τους ανθρώπους που ασχολούνται υπερβολικά με τα παιδιά τους, ότι δηλαδή κάτι δεν πάει καλά σε άλλους τομείς της ζωής τους.

Κάποιες μάνες μου λένε "ελα μωρέ απλά είναι πολύ καλός/ή γονιός". Ναι, δε διαφωνώ, δε θα το βλάψουν το σπλάχνο τους, το αγαπάνε, με όποιο τρόπο το αγαπάνε.

Εντούτοις δεν εμφορούμαι από αυτό το αθώο "είναι απλά Χ". Για μενα ποτέ δεν είναι τοσο επιφανειακά και απλά τα πράγματα με τους ανθρώπους. Πάντα κάτι παίζει από κάτω και μόλις το βρεις "κλικ-κλικ" τα κουμπάκια σαν πληκτρολόγιο σε υπολογιστή. Οι άνθρωποι ειναι προγραμματισμένες μηχανές, δεν είναι τυχαία κατασκευάσματα άνευ νοήματος στις πράξεις τους.

Αμα σκάψεις κάτι θα βρεις. Άμα τα χανε καλά με τη ζωή τους σε άλλους τομείς, με τα παιδιά τους θα ασχολιόντουσαν όλη την ώρα να καλύπτουν συναισθηματικά κενά;

Ορίστε το πα. Είμαι δυσάρεστος το ξέρω, αλλά αυτά είναι τα πιστεύω μου.

 

[Samael]

Θα πετάξω την πυρηνική και ατόφια χωρίς περιστροφές:

Έχουν θέμα με τον έλεγχο ναι, αλλά όχι του παιδιού. Με της ζωής τους τον έλεγχο έχουν.

Συνήθως οι σχέσεις τους είναι για κλάμματα, έχουν βρει έναν αποτυχημένο ή μια απερίγραπτη και έχουν κάνει εκεί ένα παιδί, κι όταν είδαν ότι το συντρόφι τους είναι για τα κλάμματα σου λέει "ε τι να κανω, έτσι ειναι ο γάμος, θα εστιάσω στο παιδί". Το βλέπουν ως το μόνο πράγμα που έκαναν σωστό στη ζωή τους, το μονο αποκούμπι που τους έχει μεινει για να νιωθουν οτι κατι κανουν καλά, ότι ελέγχουν τη δική τους ζωή και δεν πήγε τελείως στράφι.

Και δεν το λεω τυχαία, μου το χουν ξεστομίσει χωρισμένες.

Γι αυτό βλέπεις και εκφράσεις τυπου "ο άντρας της ζωής μου" από καμμένες που επέλεξαν τον ούγκ για να τους το κάνει κι επειδή τους βγήκε χάλια, σου λέει εδω θα είναι το science lab μου, θα εφαρμόσω όλο το doctrine μαλθακοποίησης επάνω στο αγόρι για να μη βγει ουγκανο σαν τον πατέρα του. Και δώστου οι ευαισθησίες και τα "μίλα για τα αισθήματά σου" λες και είναι χαλασμένα κορίτσια.

Η ο κλασσικός έρωτας του μπαμπακούλη με την πριγκίπισσα κοράκλα που του ανήκει ως "γνήσιο κτήμα του" πρέπει να της έχει κλειδαμπαρωμένο το βρακί μέχρι τα 30 γιατί στο μυαλό του κι αυτός έχει αντικαταστήσει την γυναίκα του με την κόρη του, όντας ανίκανος να προσφέρει μια πλήρη οικογένεια σταθερή και υγιή.

Η υπεραφοσίωση στο παιδί είχα διαβάσει κάπου -σοβαρό κειμενο όχι άρθρο σε ταμπλόιντ- ότι είναι μιας άλλης μορφής σύνδρομο της Στοκχόλμης, αντικαθιστούν τον/την σύντροφο επάνω στο παιδι και νιώθουν εγκατάλειψη και προδοσία αν το παιδι επιλέξει το δρόμο του όταν μεγαλώσει.

Με βάση όσα έχω δει -και έχω δει αρκετά- είμαι βαθύτατα καχύποπτος με τους ανθρώπους που ασχολούνται υπερβολικά με τα παιδιά τους, ότι δηλαδή κάτι δεν πάει καλά σε άλλους τομείς της ζωής τους.

Κάποιες μάνες μου λένε "ελα μωρέ απλά είναι πολύ καλός/ή γονιός". Ναι, δε διαφωνώ, δε θα το βλάψουν το σπλάχνο τους, το αγαπάνε, με όποιο τρόπο το αγαπάνε.

Εντούτοις δεν εμφορούμαι από αυτό το αθώο "είναι απλά Χ". Για μενα ποτέ δεν είναι τοσο επιφανειακά και απλά τα πράγματα με τους ανθρώπους. Πάντα κάτι παίζει από κάτω και μόλις το βρεις "κλικ-κλικ" τα κουμπάκια σαν πληκτρολόγιο σε υπολογιστή. Οι άνθρωποι ειναι προγραμματισμένες μηχανές, δεν είναι τυχαία κατασκευάσματα άνευ νοήματος στις πράξεις τους.

Αμα σκάψεις κάτι θα βρεις. Άμα τα χανε καλά με τη ζωή τους σε άλλους τομείς, με τα παιδιά τους θα ασχολιόντουσαν όλη την ώρα να καλύπτουν συναισθηματικά κενά;

Ορίστε το πα. Είμαι δυσάρεστος το ξέρω, αλλά αυτά είναι τα πιστεύω μου.

Δεν σε βρίσκω δυσάρεστο . Πιστεύω τα λες πολύ σωστά .
Αυτό το "το παιδί να είναι καλά μόνο και εγώ ας γίνω 1000 κομμάτια" δεν είναι σωστό . Εαν είσαι 1000 κομμάτια , δεν πρόκειται να μπορείς να στηρίξεις το παιδί σου με τον σωστό τρόπο . Είσαι άνθρωπος , έχεις και εσύ ανάγκες . Εαν θες να είσαι δίπλα στο παιδί σου , οφείλεις να σέβεσαι τον εαυτό σου . Το οποίο φυσικά περιλαμβάνει το να βγαίνεις τις βόλτες σου , να έχεις τους φίλους σου , τις ασχολίες σου , τα χόμπυ σου , χρόνο για εσένα κτλπ.

Ένας γονιός που στερείται όλα τα παραπάνω θα ρίξει όλη του την προσοχή πάνω στο παιδί . Κάπως έτσι δημιουργείται ένα άκρως ασφυκτικό κλίμα , και ο λόγος είναι ακριβώς επειδή η μητέρα ή/και ο πατέρας δεν είναι οι ίδιοι καλά , και χρειάζονται να πιαστούν απο κάτι . Ακόμα και όταν δεν απαιτείται ή παρέμβαση τους ή χειρότερα , δεν πρέπει να υπάρχει .

Η ανάγκη για έλεγχο , υπάρχει σε όλους μας . Και ο μόνος τρόπος να ξεπεραστεί είναι να μην κάνεις αυτό που νιώθεις οτι πρέπει να κάνεις . Πρέπει δηλαδή να εκτεθείς σε καταστάσεις που δεν έχεις τον έλεγχο , και να το "καταπιείς" . Μόνο έτσι μπορείς να μάθεις και να συνηθίσεις και κυρίως να δεις οτι τα πράγματα μπορούν να πάνε μια χαρά ακόμα και εσύ δεν παρεμβαίνεις συνεχώς .

Πόσο δίκιο έχεις!!!
Ο μηχανισμός του άγχους έχει μπει πλέον στο πετσί μας!
Και θα σου πω 2 παραδειγματα: η μανούλα μου είναι 90 με πάρα πολλά προβλήματα σωματικής υγείας, δηλαδή χάλια. Έχει ζήσει πόλεμο, έχει περπατήσει πάνω από πτώματα σε ηλικία 9 ετών. Έζησε το μπλόκο της Κοκκινιάς. Έζησε σε μια φτωχή οικογένεια, που όπως λέει, δεν ήταν αγαπημένη, ο πατερας της έριχνε σφαλιάρες στη μάνα της. Παρόλα αυτά σπούδασε, εργάστηκε καλά και τώρα έχει διάθεση για ζωή.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε τραύματα; Πώς έφτασε 90 με σοβαρότατα προβλήματα υγείας και παλεύει να ζήσει;
Και βλέπεις νεαρούς/ές που ζουν σε ασφαλείς οικογένειες, δίχως βία, δίχως πολέμους και πνίγονται στα άγχη τους και κουβαλούν όλα τα τραύματα, επειδή τα μάλωσε η δασκάλα, επειδή δεν του πήρε παγωτό η μαμά κλπ.
Γιατί;
Νομίζω κάπου εκεί σ΄αυτό το άγχος που πέρασε στο dna μας, δε μας αφήνει να νοιώσουμε ασφαλείς. Είμαστε σε έναν διαρκη ανταγωνισμό, σε σχολείο, ομάδα, οικογένεια, φίλους, χόμπυ, ίντερνετ

Πολύ ωραίο ερώτημα . Πιστεύω οτι η σημερινή κοινωνία εστιάζει τρομερά στο να αποφύγει τα τραύματα με κάθε τρόπο . Είναι κακό αυτό ; Φυσικά και όχι , η κάθε γενιά θέλει η επόμενη να έχει μια ζωή όσο καλύτερη γίνεται με λιγότερες τραυματικές εμπειρίες . Το πρόβλημα που δημιουργείται όμως είναι οτι είναι αδύνατο να μην αναπτύξεις φόβους , άγχη και τραύματα . Οπότε η κοινωνία εστιάζει τόσο πολύ στο να μην πέσεις ποτέ στην λάσπη , το οποίο είναι αναπόφευκτο για όλους , και δεν ασχολείται καθόλου με το να σου δώσει τα κατάλληλα εφόδια , ψυχικής άμυνας , έτσι ώστε όταν συμβεί το αναπόφευκτο , να σηκωθείς πάλι και να πεις : "δεν πειράζει που έπεσα , δεν πειράζει που είμαι μέσα στην λάσπη , είναι φυσιολογικό . Σημασία έχει οτι μπορώ να συνεχίσω να περπατάω και να απολαμβάνω την ζωή μου , έστω και λερωμένος" .

Σίγουρα κάποια εποχή ας πούμε ο φόβος σου ήταν μην σε φάει η αρκούδα στο δάσος που κυνήγαγες . Σήμερα η αρκούδα αυτή μπορεί να είναι το πόσο καλά θα γράψεις σε ένα διαγώνισμα , που έλεγε και ο @Δροσουλίτης ή το εαν η Μαρία ή ο Γιωργάκης θα σου δώσει σημασία , κτλπ.

Η γενιά δεν έχει γίνει μαλθακή . Οι φόβοι έχουν αλλάξει , χωρίς να σημαίνει όμως οτι δεν έχουν την ίδια επιβάρυνση στην ανθρώπινη ψυχή .

Εαν ζήσεις κάποια πράγματα η γνώμη μου είναι οτι δεν μπορείς να τα διαγράψεις . Ιδίως όταν μιλάμε για πολέμους , πτώματα , φτώχια , κακοποίηση κτλπ. Δεν πρόκειται να είσαι ο ίδιος μετά απο αυτά με τίποτα . Ωστόσο δεν σημαίνει οτι δεν μπορείς να ζήσεις και πάλι μια χαρούμενη ζωή . Ο άνθρωπος συνεχώς εξελίσσεται και αλλάζει . Εαν μπορείς να "χαλάσεις" μπορείς λοιπόν και να φτιάξεις . Αλλά αυτό απαιτεί ψυχική ενδυνάμωση . Απαιτεί να κάνεις οτι περνάει απο το χέρι σου ώστε οι καλές εμπειρίες να υπερτερούν των κακών εμπειριών .

Ένα κομμάτι μας που προέρχεται απο τους προγόνους μας και είναι ενσωματωμένο στο DNA μας όπως λες θα προσπαθεί πάντα να μας πείσει πως η απόδοση μας στο σχολείο ή στον ερωτικό τομέα ή στην συνέντευξη για δουλειά θα είναι ένας κίνδυνος όπως η αρκούδα . Και εδώ είναι που βρίσκεται η δυσκολία του οτι πρέπει να αρπάξουμε κυριολεκτικά απο τον λαιμό αυτό τον αρχέγονο μηχανισμό και να τον περιορίσουμε . Να πούμε στον εαυτό μας οτι δεν κάνει κουμάντο αυτός ο μηχανισμός και οτι εμείς είμαστε το λογικό ον που ξέρει και καταλαβαίνει οτι κάτι δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο το μυαλό μας και το σώμα μας νομίζει οτι είναι .

 

[Shadowban]

Να σε ρωτήσω κάτι;
Γιατί μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο αναφέρεις ΜΟΝΟ την πλευρά που θέλεις ώστε να παγιωθεί η άποψη σου ;

Αυτό νομίζω λέγετε μονόπλευρη αντιμετώπιση μιας συζήτησης ..

Επειδή ακριβως θυμάμαι και μαλιστα πολυ καλα ,να θυμισω λοιπον οσο αφορα τους παππούδες που αναφέρεις ,πως μερικοί από αυτούς έδερναν τις γυναίκες τους ,τις είχαν κλεισμένος μέσα σ ένα σπίτι, υποτιμουν τα παιδιά τους ,η αξία της "κορης" γυναίκας δηλαδη δεν υπήρχε..
Ρωτούσες παλιά τους παππούδες οπως λες πόσα παιδιά έχεις και σου απαντούσαν 2 παιδιά και μια κόρη...

Αυτοί ειναι λοιπόν οι λειτουργικοί;
Γιατί και αυτοί στην κατοχή εζησαν απλα εσύ επιλέγεις να αναφέρεις ΜΟΝΟ την μία πλευρά του νομίσματος

Φυσικά και ήταν λειτουργικότατοι. Είναι τρομερό πάντως το ότι κρίνεις μια άλλη εποχή με τα ηθικά στάνταρντ του σήμερα, αγνοώντας τελείως ποιες ήταν οι κυρίαρχες πεποιθήσεις τότε, διότι το "λειτουργικός" πάντα εξαρτάται από το κοινωνικό πλαίσιο.

Όταν λοιπόν έχεις βιώσει εκτελέσεις, παιδομαζόματα, ασιτίες και όλα τα ωραία και παρόλα αυτά αντί να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα ζεις μέχρι τα 90, χτίζεις περιουσίες και κάνεις παιδιά και εγγόνια τότε μάλλον θεωρείσαι λειτουργικός δεν νομίζεις?

Πέραν του ότι δεν ήταν καν όλοι οι άνθρωποι έτσι όπως περιγράφεις (ενώ κατηγορείς εμένα πως παρουσιάζω τα πράγματα μονόπλευρα), το κυρίαρχο δόγμα τότε ήταν το "ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" οπότε δεν δέχομαι πως αυτός που έδερνε παιδιά και γυναίκα ήταν μη λειτουργικός, όταν αυτό θεωρούνταν εντάξει κοινωνικά.

Πες μου τώρα, γιατί ένα παιδί του σήμερα το οποίο δεν βιώνει τέτοια τραγικά πράγματα, τραυματίζεται αθεράπεφτα, πηδάει από το μπαλκόνι επειδή το μάλλωσε ο δάσκαλος ή δεν έγραψε στο τεστ ή ζει σαν κοινωνικός παρείσακτος σε όλη του τη ζωή?

Θα σου πω εγώ βασικά, η διαφορά του τότε με το τώρα, είναι πως τότε υπήρχε κοινωνικός ιστός. Οι άνθρωποι δεν ήταν απομονωμένοι, γνώριζες τους γέιτονες, οι συγγενείς ζούσαν όλοι το ίδιο μέρος κτλ. Τα παιδιά τότε είχαν άμεση πρόσβαση σε φίλους, ξαδέρφια, παππούδες, θείους, νονούς κτλ οι οποίοι παρείχαν όλοι με τον τρόπο τους μια ψυχολογική στήριξη η οποία δεν άφηνε ακόμα και σοβαρότατες τραγικές εμπειρίες όπως θάνατος γονέων, αδερφιών κλτ να καταστρέψουν τελείως το άτομο.

Σήμερα εν αντιθέσει ο ιστός αυτός δεν υπάρχει στις περισσότερες περιπτώσεις και η μόνη στήριξη των παιδιών είναι οι γονείς, και όταν αυτοί δεν τα στηρίζουν ή είναι η πηγή των προβλημάτων, τότε το παιδί δεν βρίσκει καμία διέξοδο και γίνεται ανίκανο να αντιμετωπίσει ακόμη και τα πιο μικρά προβλήματα στη ζωή.

 

[Himela]

Αντιλαμβανεσαι ότι με αυτό που είπες ότι οι σημερινοί κίνδυνοι ειναι ακόμα περισσότεροι

Όχι. Είπα οτι παλιά δεν υπήρχαν απλά κίνδυνοι, υπήρχε η ωμή πραγματικότητα και δεν υπήρχε σωτηρία. Το παιδάκι και η μάνα κάθονταν κι έτρωγαν ξύλο ή βιάζονταν και δεν μπορούσε να τους σώσει κανείς. Σήμερα αν μαθευτεί κάτι τέτοιο όλη η κοινωνία είναι εναντίον τους και τους κατηγορεί. Έχουμε κάνει πρόοδο στο πόσα ανεχόμαστε ως κοινωνία. Το περιστατικό με τον άτυχο Αντώνη δε θα είχε γίνει καν συζήτηση 50 χρόνια πριν γιατί θα ήταν απλά "ένα καθυστερημένο που ήθελε να μπει στο καράβι χωρίς εισιτήριο και τον απάλλαξα από τη μίζερη ζωή του". Ούτε το πτώμα του δε θα έμπαινε κανείς στον κόπο να συλλέξει.

Η γνώμη μου είναι οτι οι σημερινοί γονείς είναι καταστροφολόγοι και θεωρούν τα παιδιά τους βασιλιάδες που πρέπει όλοι να τους φέρονται με το σεις και με το σας και κάθε τί λιγότερο από αυτό δεν είναι αποδεκτό. Λείπει από τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών λίγη σκληραγώγηση (δεν εννοώ ξύλο προφανώς). Τα μεγαλώνουν αφήνοντάς τα να πιστεύουν οτι ο κόσμος είναι καλός και θα τους αγαπάνε όλοι και έτσι δε χρειάζεται να περιμένουν κάτι να πάει λάθος αφού η μαμά κι ο μπαμπάς θα είναι πάντα εκεί. Έτσι μεγάλωσα κι εγώ και έφαγα τέτοια χαστούκια στην πραγματική ζωή που ακόμα ζαλίζομαι. Το παιδί πρέπει να μαθαίνει την αλήθεια, οτι ο κόσμος είναι και σκληρός και θα πρέπει να μπορούν να αντιδρούν. Οκ το διαδίκτυο έχει κινδύνους αλλά αν έχεις ανοιχτή δίοδο επικοινωνίας με το παιδί σου, μπορείς να δεις τις αντιδράσεις του, αν κάτι το φοβίζει, αν έχει μπλέξει κάπου, αν κάποιος το ενοχλεί. Το οτι ακούμε ένα περιστατικό οτι παιδί έμπλεξε με κάποιον στο διαδίκτυο μια φορά το χρόνο δε σημαίνει οτι είναι κάτι συνηθισμένο, απλά αυτή η μια φορά μαθαίνεται και μας κάνει τόση εντύπωση που τη μεγεθύνουμε.

Ζούμε στην πιο προοδευτική και ασφαλή κοινωνία, ως επί το πλείστον. Υπάρχουν σάιτ και τηλέφωνα που μιλάς και παίρνεις βοήθεια ως παιδί ή ως ενήλικας. Όλα μαθαίνονται άμεσα και αυτό μπορεί να είναι και καλό. Το δολοφόνο της Καρολάιν τον ξεσκέπασε η τεχνολογία. Το ίδιο και τον δολοφόνο του Αντώνη.

Τώρα αν θέλουν κάποιοι γονείς να θεωρούν οτι όλοι γύρω μας είναι τέρατα και ζούμε σε μια ζούγκλα για να καλύψουν τις δικές τους ελλείψεις ως γονείς, αυτό είναι άλλο παραμύθι.

 

[Shadowban]

Πόσο δίκιο έχεις!!!
Ο μηχανισμός του άγχους έχει μπει πλέον στο πετσί μας!
Και θα σου πω 2 παραδειγματα: η μανούλα μου είναι 90 με πάρα πολλά προβλήματα σωματικής υγείας, δηλαδή χάλια. Έχει ζήσει πόλεμο, έχει περπατήσει πάνω από πτώματα σε ηλικία 9 ετών. Έζησε το μπλόκο της Κοκκινιάς. Έζησε σε μια φτωχή οικογένεια, που όπως λέει, δεν ήταν αγαπημένη, ο πατερας της έριχνε σφαλιάρες στη μάνα της. Παρόλα αυτά σπούδασε, εργάστηκε καλά και τώρα έχει διάθεση για ζωή.
Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε τραύματα; Πώς έφτασε 90 με σοβαρότατα προβλήματα υγείας και παλεύει να ζήσει;
Και βλέπεις νεαρούς/ές που ζουν σε ασφαλείς οικογένειες, δίχως βία, δίχως πολέμους και πνίγονται στα άγχη τους και κουβαλούν όλα τα τραύματα, επειδή τα μάλωσε η δασκάλα, επειδή δεν του πήρε παγωτό η μαμά κλπ.
Γιατί;
Νομίζω κάπου εκεί σ΄αυτό το άγχος που πέρασε στο dna μας, δε μας αφήνει να νοιώσουμε ασφαλείς. Είμαστε σε έναν διαρκη ανταγωνισμό, σε σχολείο, ομάδα, οικογένεια, φίλους, χόμπυ, ίντερνετ

Οι δύσκολες καταστάσεις που βίωσε μικρή ενεργοποίησαν τα ένστικτα επιβίωσης και άρα είχε κάτι για να αγωνιστεί. Έπρεπε να επιβιώσει, να μεγαλώσει και να φτιάξει μια ζωή. Το κίνητρο είναι πολύ σημαντικό στον άνθρωπο και είναι αυτό που καθορίζει και το πόσο καλή είναι ζωή μας εν τέλει, καθώς έχεις τουλάχιστο έναν λόγο ο οποίος δικαιολογεί το ότι υποφέρεις.

Το περιβάλλον της ζωής έχει επίσης αλλάξει τελείως. Σήμερα βλέπεις γονείς να επιβλέπουν τα παιδά τους παντού. Εγώ όταν ήμουν μικρός έφευγα από το σπίτι το πρωι και γύριζα το βράδυ το καλοκαίρι και όλη η μέρα αποτελούνταν από ανεπίβλεπτο παιχνίδι με συνομιλίκους, το οποίο είναΙ ο τρόπος μέσα από τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν πως συναναστρέφονται, να αυτοοργανώνονται, να διαπραγματεύονται κτλ. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να γίνει σήμερα, όχι όταν μένεις π.χ. στην Αθήνα ή κάποια αντίστοιχη μεγαλούπολη όπου υπάρχουν ένα κάρο κίνδυνοι και θες να ξέρεις που είναι το παιδί και τι κάνει.

Η επαφή με τους γοννείς είναι επίσης περιοσμένη, καθώς πλέον και οι δύο δουλεύουν άπειρες ώρες για να έχουν ένα βιοτικό επίπεδο το οποίο είναι χειρότερο στα σημαντικά πράγματα από αυτό που είχαμε πριν 50 χρόνια.