- Συζήσατε πριν επισημοποιήσετε τη σχέση σας (οι παντρεμένοι). Όχι να συζείτε "πρακτικά", αλλά κυριολεκτικά να το έχετε πει, "παίρνω τα μπογαλάκια μου, ξενοικιάζω το σπιτάκι μου/φεύγω από το πατρικό μου". Πως ήταν; Ποιές διαφορές παρατηρήσατε ανάμεσα στο να συζείτε "πρακτικά" και στο να είναι το σπίτι σας όντως κοινό;
Συζήσαμε, αμέ. Δεν πήρα εγώ μπογαλάκια, αλλά εκείνος. Βασικά ήταν λίγο ξενερουά στην αρχή, γιατί ήταν συνέχεια εκεί
Εξαιτίας του, ξύπναγα (και ξυπνάω) 1-1,5 ώρα πριν να φύγω για τη δουλειά και βλέπω ΝΕΤ, για να ενημερωθώ για τα πάντα
Μου σηκώνει όμως το καπάκι της τουαλέτας, οπότε δεν έχω παράπονο
Γενικά, στην αρχή είναι λίγο παράξενα, αλλά μετά συνηθίζεις (όπως συνήθισες να μένεις μόνη σου όντας φοιτήτρια).
Προφανώς και ξεκαθαρίζεις τα πράγματα από την αρχή για τις δουλειές και τις υποχρεώσεις, με όμορφο τρόπο. Αν δεν το κάνεις, θα τα λουστείς 200% στην συνέχεια, και δε θα σου αρέσει.
- Μετά από πόσο διάστημα σχέσης το κάνατε?
- Ποιός/πως το πρότινε;
- Είχε προηγηθεί κάποιου είδους αρραβώνας/επισημοποίηση με γονείς;
1. ένα εξάμηνο πριν το γάμο.
2. Του είπα "Δε φέρνεις κανά σώβρακο σιγά σιγά από εδώ, μην μείνεις ξεβράκωτος καμιά μέρα?" και φώναξε τον καλύτερό του φίλο, τα μαζέψαμε και τα φέραμε στο σπίτι.
Στη πράξη κράτησε καιρό η μετακόμιση: τα ρούχα ήρθαν αμέσως, τα υπόλοιπα έπρεπε να ξεδιαλεχτούν, μερικά να αποθηκευτούν και μερικά να μεταφερθούν στα εξοχικά. Είχαμε και δύο νοικοκυριά κομπλέ από πριν, οπότε ήταν αναγκαίο το ξεδιάλεγμα (θα νοίκιαζε και το σπίτι του μετά το γάμο, οπότε έπρεπε να το αδειάσει).
3. Είχαμε αρραβωνιαστεί, όχι ότι το θεωρούσα απαραίτητο. Επειδή όμως οι γονείς είναι της παλιάς σχολής, δεν θέλησα να τους στεναχωρήσω. Μη φανταστείς αρραβώνα με χορούς και πανηγύρια. Πιο πολύ, επισημοποίηση με βέρες. Μόνοι μας την κάναμε, και μετά τους το είπαμε και φάγαμε όλοι μαζί.
- Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να πείτε "Ναι, με αυτόν τον άνθρωπο θέλω να μένουμε μαζί"
- Το είδατε ως ένα βήμα πριν το γάμο ή το κάνατε και... όπου βγει?
1. H περιέργεια.
2. Είχαμε πει ότι θα παντρευτούμε όντας στα 3 χρόνια της σχέσης μας, οπότε μάλλον και τα δύο.
Τα ερωτήματα είναι ενδεικτικά. Το ερώτημα, more or less, είναι τι σας έκανε να συζήσετε με τον έτερον ήμισυ, πώς το πήρατε απόφαση (τι σκεφτήκατε/νιώσατε ίσως?), τι προβλήματα που δεν είχατε φανταστεί προέκυψαν, και γενικά ότι σας έρθει στο μυαλό και το θεωρείτε σχετικό
Η κοινή ζωή δεν είναι βολικότερη από την μοναχική, αντικειμενικά. Έχει όμως και τα καλά της..συμβαίνει κάτι και έχεις τον άνθρωπό σου δίπλα σου. Σε έχουν πιάσει τα υπαρξιακά σου? έχεις ακροατήριο (μη σε πιάνουν πολύ όμως, άνθρωπος είναι κι αυτός, πόσο να αντέξει?
).
Σε έχουν πιάσει τα αισθήματα και τα ζουμιά? έχεις αγκαλίτσες (επίσης μη το παρακάνεις, ιδίως όταν κάνει ζέστη
).
Αυτά.
Αν μου'ρθει και κάτι άλλο στη πορεία της συζήτησης, θα σε πω.
