Αυτό με επιβεβαιώνει που προσωπικά είμαι φανατικά πολέμιος της ελεύθερης βούλησης των ανθρώπων και πιστεύω σε μια κολλεκτιβιστική κοινωνία και στον κοινωνικό κομφορμισμό.
Ενδιαφέρουσα αλλά απόλυτη δήλωση. Προσωπικά έχω δηλώσει πολλές φορές ότι ο σύγχρονος (δυτικός) άνθρωπος έχει πέσει με τα μούτρα στον ατομικισμό και είμαι υπέρμαχος της έμφασης στο συλλογικό, όπως επίσης και ότι κάποιες φορές οφείλεις να θυσιάζεις τον εαυτό σου και μέρος των ελευθεριών σου για το σύνολο, αλλά εσύ το πηγαίνεις στο άλλο άκρο. Η απώλεια της ελεύθερης βούλησης είναι η αιτία της διαμόρφωσης της ψυχολογίας της μάζας, που εξήγησε πολύ καλά ο Λε Μπον. Τη δύναμη, δηλαδή, που ασκεί το πλήθος σε έναν άνθρωπο, όταν αυτός παραδώσει την ατομική του συνείδηση στη συλλογική. Με λίγα λόγια, μπορεί να προβεί σε πράξεις τελείως αντίθετες με την ιδιοσυγκρασία του.
Παρόλα αυτά, συμφωνώ με το πνεύμα των όσων γράφεις και θεωρώ, πως αν εξετάσουμε τον άνθρωπο συλλογικά, σαν έναν
μεγάλο άνθρωπο αυτός θα βρίσκαμε ότι πάσχει/πάσχουμε από:
1) Μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, τον αυτισμό, περισσότερο με την ετυμολογική του έννοια. Η απομόνωση και η μονήρης ενασχόληση με τον εαυτό νομίζω είναι έκδηλη σε μεγάλο μερίδιο του πληθυσμού. Αυτή η στροφή στον εαυτό (όχι με θετική έννοια) φέρνει νομοτελειακά:
2) Μια διαταραχή της προσωπικότητας, τη Ναρκισσιστική, όπου η επιβεβαίωση των άλλων είναι ζωτικής σημασίας για την αυτοεικόνα μας και τέλος οδηγούμαστε σε
3) Μια διαταραχή της διάθεσης, την κατάθλιψη, αφού έχουμε αποκοπεί από το σύνολο, από ευγενείς σκοπούς που μπορεί να έδιναν νόημα στη ζωή μας, παραδομένοι στα δίχτυα του νιχιλισμού.
Και η παραπάνω εμμονική ενασχόληση με τον εαυτό πιστεύω ότι ξεκίνησε από τις φιλοσοφικές σχολές τύπου Σαρτρ, Λακάν κ.λπ. που έδιναν φοβερή έμφαση στον αυτοπροσδιορισμό, κάτι που συνεπάγεται πως ο άνθρωπος, εξετάζοντας υπό αυτό το πρίσμα τον εαυτό του, ασυνείδητα τον διαχωρίζει τελείως από τους υπολοίπους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Και αυτό που μπορεί να συνεπάγεται είναι σαφώς ότι απορροφάται από μία ευτελή και μικροαστική οπτική για τη ζωή, μη δυνάμενος να αφήσει αντικείμενα (ιδιαίτερα υλικά) με τα οποία προσκολλάται, για έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή, που θα του δώσει -ξεκάθαρο αυτό- πολύ ισχυρότερη νοηματοδότηση. Όμως αυτή η αλτρουϊστική οπτική για τη ζωή πρέπει να είναι αποτέλεσμα επιλογής (ελεύθερη βούληση σε απόλυτο βαθμό δεν υφίσταται, για πολλούς λόγους) και όχι καταναγκασμού, μιας και τότε έχεις απλά στρατιωτάκια που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου. Και όσο για τον κομφορμισμό, τέλος, μην ξεχνάς ότι και αυτά που προωθεί το σύγχρονο αφήγημα είναι μια διαδικασία κοινωνικού κομφορμισμού σε απόλυτο βαθμό.