Θα διαφωνήσω Φώτη.
Επειδή είχαμε οικογενειακές περιπέτειες, κατέληξα στο εξής:
Όσον αφορά διάγνωση και μακροχρόνια θεραπεία νόσων, καλύτερα είναι τα δημόσια νοσοκομεία. Διαθέτουν όλες τις ειδικότητες, σε ...ξεσκονίζουν κανονικά δίχως ιδιοτέλεια. Το μόνο μειονέκτημα είναι η ταλαιπωρία, αλλά αν πρόκειται για σοβαρή περίπτωση, θα την αντέξεις.
Η ιδιωτκή υγεία, πέρα απ το ότι απαιτεί χρήμα, που δεν έχει καθένας, έχει λιγότερες δυνατότητες έγκυρης διάγνωσης σε πολύ δύσκολες περιπτώσεις, τονίζω. Συχνά σε στέλνουν απ τις ιδιωτικές κλινικές σε μεγάλα νοσοκομεία, για συγκεκριμένες εξετάσεις, δηλ τελικά την ταλαιπωρία δεν τη γλυτώνεις.
Εκεί που θα πήγαινα σε ιδιωτικό (ω μη γενοιτο), είναι σε κάποια επείγουσα επέμβαση, που λόγω φόρτου εργασίας δεν μπορούσαν να την κάνουν σε δημόσιο, πράμα που έχει συμβεί. Βέβαια, χρειάζεται ένα σεβαστό ποσό στην άκρη, που οι γεροντότεροι, πάντα φύλαγαν γιαυτές τις περιπτώσεις.
Συγκεκριμένα: σε καρκονοπαθείς με μακρόχρονους ελέγχους και θεραπείες, θα συνιστούσα δημόσιο, όπως επίσης σε αιμοκαθάρσεις και γενικά σε μακροχρόνιες θεραπείες. Επίσης σε δύσκολες διαγνώσεις <έχω κάτι σοβαρό, αλλά δεν εντοπίζουν οι γιατροί τι ακριβώς>, τράβα δημόσιο.
Σε μια μεμονωμένη επέμβαση, επείγουσα και σοβαρή πχ νευροχειρουργική, φεύγεις για ιδιωτικό.
Αυτά όλα ανθρώπινες απόψεις, δηλ τι θα έκανα ως άτομο.
Το κράτος, δεν μπορεί να αφήνει τον κόσμο στην ιδιωτική υγεία, αν έχεις χρήμα ζεις, αν δεν έχεις πεθαίνεις. Εννοείται πως πρώτο μέλημα ενός οργανωμένου κράτους πρέπει να είναι η υγεία