Η κλασσική οικογένεια δεν υφισταται σε καμία απο τις δυο επιλογες. Αυτός είναι και ο στόχος. Διαφορετικό σύστημα διαφορετικό αποτέλεσμα
Μα η πρώτη επιλογή λέει ξεκάθαρα "Η επιδοτούμενη κλασσική οικογένεια". Τι κατάλαβα λάθος πάλι;
Οι βιολογικοι γονείς στην 2η περιπτωση μοιράζονται ΜΟΝΟ την αγάπη και το παιχνιδι με τα παιδιά τους όχι ομως και τις απόψεις τους σαν κανόνες ζωής. Η εκπαίδευση, η ανατροφη καθώς και η ευθυνη επι της υγείας τους, σωματικής και ψυχικής βαρύνει αποκλειστικά εσάς, αν επιλέξετε αυτό το πρότζετ για να μεγαλώσετε αυτά τα 1000 παιδιά.
Ναι, το κατάλαβα αυτό. Όμως ποιος διασφαλίζει ότι η εκπαίδευση που θα τους παρέχει το δικό μου ίδρυμα θα είναι η ορθότερη, και αυτή που θα τους παρέχει τα σωστά εφόδια προκειμένου να γίνουν οι ιδανικοί θα λέγαμε άνθρωποι; Άνθρωποι με άλφα κεφαλαίο;
Εκτός αυτού, έχω την εντύπωση πως ένα παιδί δεν μπορεί να διαχωρίσει κάποιες κατηγορίες. Αυτό που εννοώ εδώ είναι, πώς ένα παιδάκι, από τη νηπιακή ηλικία που θα το αναλάβουμε έως την ενηλικίωσή του, θα ξεχωρίζει ότι δύο άτομα (γονείς), του δίνουν μόνο αγάπη και παιχνίδι, ενώ κάποιοι άλλοι (εγώ και οι φροντιστές που απαρτίζουν το προσωπικό του ιδρύματος) δίνουν απλά κατευθυντήριες γραμμές; Για να γίνω πιο ξεκάθαρη δηλαδή, ένα παιδί συνήθως ταυτίζει αυτές τις δύο κατηγορίες. Τέλος πάντων, κάτι με μπερδεύει σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να το σκεφτώ λίγο παραπάνω.
Αν δε τις ταυτίζει στο μυαλό του, τότε απλά θα είναι σαν να μένει σε σχολείο όπου μαθαίνει τις υποκειμενικά καλές αξίες και αρετές, ενώ οι γονείς είναι απλά μια μορφή παιχνιδομηχανής, αν το δούμε εντελώς κυνικά.
Αν τις ταυτίζει, η διαμονή σε ένα τέτοιο ίδρυμα δε θα το μπερδέψει πιο πολύ και ίσως να το στεναχωρήσει;
Πάντως, η ειρωνία ειναι οτι αυτό που ονομάζετε "επισκεπτήριο" στην 2η επιλογή τα περισσότερα παιδιά, στην κλασσική οικογένεια, δεν το εχουν καν. Οι συντριπτικά περισσοτεροι γονείς εως σήμερα δεν αφιερώνουν 2-3 ώρες για αγάπη & παιχνίδι με τα παιδιά τους ούτε σε μια εβδομάδα. Εχουν πολλές δουλειές, υποχρεώσεις και προβλήματα και, αν μεινει λιγος χρονος υστερα απ όλα αυτά, έχουν τα ενδιαφέροντα τους. Ετσι στις ταινίες βλεπουμε σαν "κατορθωμα" να περνανε γονεις 10 λεπτά "ποιοτικού χρόνου" με τα παιδιά τους μία μερα την εβδομάδα και αν. Τα περισσοτερα παιδιά μεγαλώνουν μόνα τους, αυτή είναι η αλήθεια. Μονα με τους φοβους, τα άγχη,τις ανασφάλειες και ολες τις σκεψεις που γενουν όλα αυτά οι οποίες ύστερα τα διαμορφωνουν σαν ενήλικες. Αφου κάθε φορά που τα λένε στους γονείς τους εκείνοι, επειδή δεν εχουν ποτέ χρόνο, τους πετάνε ένα δόγμα γενικης χρήσης κι ύστερα πρέπει αυτά να προσαρμόσουν ολη τη πραγματικότητα γύρω απ'αυτα τα δόγματα. Που πολλές φορές είναι εντελώς προσωπικά δογματα και τα αποτελέσματα τους στα παιδιά όταν γίνονται ενήλικες ειναι σαν να έχουν περάσει απο τον παγκο του Προκρούστη.
Στη δευτερη περιπτωση θα απαγορευεται οι γονείς να λένε τέτοια δόγματα στα παιδιά αλλιως προφανώς δεν εχει νόημα και θα πρεπει να τα παρουν στο σπίτι τους να τα μεγαλώσουν μόνοι τους όπως πάντα.
Ναι, θα συμφωνήσουμε εδώ. Πράγματι πολλοί γονείς αυτό το παράπονο έχουν. Απλά στο πρώτο ποστ σας είπατε ότι πλέον οι άνθρωποι θα είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν το πολύ 2-3 ώρες. Σε αυτό στηρίχθηκα και είπα ότι τους γονείς τους συμφέρει να τα έχουν υπό τη δικιά τους κηδεμονία, αφού θα μπορούν να τους δώσουν όσο χρόνο θέλουν.
Και χαίρομαι πραγματικά που στη δεύτερη παράγραφο μου ξεκαθαρίζετε επακριβώς τις αρμοδιότητες των γονιών εάν το παιδί τους το στείλουν στο ίδρυμά μου. Απλά εδώ έχω πάλι απορία. Πώς ως γονείς τους θα συγκρατηθούν και δε θα τα συμβουλέψουν; Είναι γονείς, απλά τους βγαίνει αυθόρμητα. Γιατί τα παιδιά λογικά θα τους περιγράφουν και τη ζωή τους στο ίδρυμα, θα κάνουν διάλογο μαζί τους, Δε θα είναι απλά παιχνίδι οι γονείς και αγάπη. Δηλαδή όταν το παιδί τους φτάσει στα 15 για παράδειγμα, αυτές τις 2-3-4 ώρες οι γονείς θα του λένε μόνο πόσο το αγαπάνε; Αν έχουν τόσο χρόνο αναγκαστικά θα του δείξουν την αγάπη τους με νοιάξιμο και με συμβουλές.
Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι προσπαθώ να πω γιατί η αλήθεια είναι πως μάλλον δεν είμαι και ιδιαίτερα ξεκάθαρη σε αυτά που λέω.
1. Το θρέντ δεν ειναι επιλογή για τον κάθε γονέα ουτε είναι δημοσκόπηση επιλογής εναντι της κλασσικής οικογένειας. Είναι ενα υποθετικό σενάριο οπου εσεις διαλέγετε σαν υπεύθυνος του πρότζετ, εναν απο τους δυο τροπους για να παίρνετε 2,5 εκ/μηνα και να μεγαλώσετε 1000 παιδιά μέχρι τα 18 τους χρόνια. Εσείς είστε η "μαμα" τους ας το πουμε έτσι. Όλοι οι άλλοι, συμπεριλβαμανομένων και των βιολογικών γονέων, είναι υπηρέτες σας αφου προφανώς μόνη σας ουδέποτε θα μπορούσατε να γεννήσετε 1000 παιδιά. Όμως δεν είναι ίδιοι στον κάθε τρόπο ουτε με ίδιους ρολους ούτε εξυπηρετουν τις ίδιες σκοπιμοτητες. Π.χ. ενώ στον δευτερο τροπο ο έλεγχος όλων των παραμέτρων είναι σαφώς καλύτερος ευκολότερος και τα χρήματα αποδίδουν περισσότερο, λείπει η επαφή με τον βιολογικό γονέα. Θελετε την επαφή για τον υγιή ψυχισμο του παιδιού όμως δεν θέλετε τις αυθαίρετες απόψεις του καθένα που νομιζει οτι είναι σε θεση να μεγαλώσει σωστά απογονους της ανθρωπότητας ίσα και επειδή η φυση του χάρισε γεννητικά όργανα. Γι'αυτο κανετε το επισκεπτήριο και ενημερωνετε τα παιδια οτι είναι φυσικά παιδια όπως όλα τα παιδια και εχουν βιολογικους γονείς που τα αγαπούν και θελουν το καλύτερο γι'αυτά.Βεβαια αν οι βιολογικοι τους γονείς γινουν μπεκρήδες και ερχονται πιωμενοι στο επισκεπτηριο ή γεμάτοι ναρκωτικά προφανώς καταλαβαινετε οτι θα πρεπει να κάνετε κάποιες ρυθμίσεις.
Φυσικά και δεν είναι δημοσκόπηση εναντίον της κλασικής οικογένειας, καταλαβαίνω πως είναι ένας απλός προβληματισμός.
Δηλαδή εμείς απλά θα είμαστε κάτι σαν διευθυντές του ιδρύματος, σωστά; Όπου εμείς ο καθένας μας.
Ας ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα το αν οι γονείς τελικά θα δουλεύουν οχτάωρο κανονικό ή αυτές τις 2-3 ώρες γιατί θα είμαστε τόσο τεχνολογικά προηγμένοι, και ύστερα ας συνεχίσουμε τον διάλογο, διαφορετικά απλά μιλάμε με διαφορετικές αφετηρίες οπότε λογικό να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε.
2. Πόση δουλειά θα εχουν οι γονείς στην πρωτη περιπτωση δεν είναι στις αρμοδιότητερς σας σαν υπεύθυνη του πρότζετ. Εκτός και αν, προκειμένου να γινουν αποδέκτες της χρηματοδότησης εσείς βάλετε συγκεκριμένα επαγγέλματα αποδοχής προκειμενου το αποτέλεσμα σας να είναι καλύτερο. Ομως θα πρέπει να το αιτιολογήσετε. Π.χ. θα χρηματοδοτηθούν μόνο δάσκαλοι γιογκα ή αθλητές πολεμικών τεχνών ή καλλιτέχνες γιατί ύστερα απο 18 χρόνια μαζι τους τα ωφέλη θα είναι αυτά και αυτά κοκ.
Ουδέποτε είπα ότι ανήκει στις αρμοδιότητές μου, Στηρίχθηκα αποκλειστικά και μόνο στα δικά σας λεγόμενα:
Ας πουμε οτι τεχνολογικά είμαστε σε θέση σήμερα, οι μηχανές να κάνουν σχεδόν τα πάντα, οι ανθρωποι να δουλευουν το πολύ 2-3 ώρες ημερισίως
Για αυτό και μιλάω συνεχώς για γονείς που θα έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους.
Κάνουμε συζήτηση υπο την προυποθεση ότι βρίσκονται και στις 2 περιπτώσεις οι βιολογικοί γονεις των 1000 παιδιών που θα ένταχθουν στο ενα απο τα δυο πρότζετ. Πόσο πιθανό θα ηταν αυτό; Πάρα πολύ και όχι κανένας οπως λέτε. Γιατι και με τους δυο τροπους το σπλαχνο του εχει πολλές περισσότερες πιθανότητες στα 18 να ειναι ενας υπέροχος νέος άνθρωπος απ ότι μεγαλώνοντας το οι ίδιοι μόνοι τους.
Γιατί θα ήταν πιο πιθανό αυτό όμως και όχι το αντίστροφο; Από εγωισμό και μόνο οι γονείς δε θα δέχονταν ότι τα δικά τους παιδιά θα μεγάλωναν με σωστότερες αξίες σε ένα ίδρυμα. Για αυτό λέω ότι παίζει ρόλο και το συναισθηματικό κομμάτι. Δεν είναι μηχανές αλλά άνθρωποι, που το παιδί τους δύσκολα (άντε να μη λέμε απίθανα) θα το εμπιστευόταν σε ένα τρίτο πρόσωπο.
Βασικά ποιοι είναι αυτοί οι δύο τρόποι; Εγώ γιατί κατάλαβα ότι υπάρχει είτε η χρηματοδότηση ιδρύματος, είτε η χρηματοδότηση κλασικής οικογένειας; Γιατι αν αείναι αυτοί οι τρόποι, τότε αφού θα μπορούν να είναι υπέροχοι άνθρωποι μέσω της κλασικής οικογένειας γιατί να πάρουν το ρίσκο και να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο; Δίνοντας ως "πειραματόζωο" το ίδιο τους το παιδί, σε ένα πείραμα που κανείς δεν ξέρει αν τελικά θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ακριβώς γιατί θα είναι κάτι πρωτοποριακό.
Για να το κάνουμε απλό. Αν το καλοσκεφτείτε είναι σαν να διαθέτετε εσείς η ιδια 1000 παιδια δικά σας και 2,5 εκ. το μηνα για να τα μεγαλώσετε. Οπότε διαλέγετε με ποιον απο αυτους τους δυο τρόπους θα φερετε το καλύτερο αποτέλεσμα. Και οι δυο τρόποι δεν απέχουν πολύ απο το πρότζετ που ετσι κι αλλιώς υποτίθεται αναλαμβάνουν όλοι οι γονείς όταν φέρνουν ολα τα παιδιά σ'αυτόν τον κόσμο απο την απόλυτα απροβλημάτιστη ανυπαρξία εντελώς αυθαίρετα. Δεν τα φερνουν για να τα βασανίσουν δια βιου μεχρι να γνωρίσουν και αυτα το θανατο τους. Προφανώς αναλαμβάνουν κάποιες πολυεπίπεδες υποχρεώσεις, για όταν αυτοι οι νέοι άνθρωποι θα βγούν να ζήσουν μόνοι τους. Μη κοιτάμε που οι περισσότεροι κάνουν παιδιά χωρίς να τις αναλαμβάνουν. Αυτό είναι εγκλημα χειρότερο και απο να σκοτωνεις καποιους.
Δε θα έρθει καλύτερο αποτέλεσμα αν ο καθένας το πάρει υπό την ευθύνη του; Γιατί θα είναι εξ ολοκλήρου όλη η προσοχή διοχετευμένη πάνω του μόνο;
Στα άλλα με βρίσκετε απολύτως σύμφωνη.
