Μία λέξη είναι η πατρίδα και τίποτε περισσότερο, απλά τη προικίσαμε με ένα τρελό εθνικισμό και την επικαλούμαστε κάθε φορά που νομίζουμε ότι θίγεται η "πατριωτική" μας η υπερηφάνεια. Μία λέξη είναι η πατρίδα και ένα πανί η σημαία. Η ουσία ενός λαού δεν κρύβεται και δεν απεικονίζεται πίσω από μία λέξη και πάνω σε ένα πανί.
Και να ποιοί είναι αυτοί που στηρίζουν ακόμη σθεναρά τη λέξη και το έμβλημα που την ακολουθεί (υπάρχουν και άλλοι αλλά όχι τόσο ακραίοι π.χ. ο νομάρχης της Θεσσαλονίκης Ψωμιάδης):
Αντίστοιχοι υπάρχουν στη Τουρκία με το όνομα Γκρίζοι Λύκοι.
Δυστυχώς θύματα είμαστε όλοι μιας πλύσης εγκεφάλου για έθνη, σύνορα, πατρίδες, υπερηφάνεια κ.ο.κ.!
Ούτε έθνη βλέπω, ούτε σύνορα, ούτε πατρίδες και καμία (!) υπερηφάνεια, ανθρώπους βλέπω, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Και μην ακούω βλακείες για Τούρκους καλούς μόνο νεκρούς, ήμαρτον. Το τι έγινε στη Κύπρο δε το έκανε ο Τουρκικός λαός, αλλά η χούντα μας (ω φευ, χούντα στη δημιουργό της δημοκρατίας) και η κυβέρνηση της γείτονος χώρας.
.....
Πόσο πολύ μας θίγει ένα πανί στα χέρια ενός πρόσφυγα; Στα χέρια μας είναι καλύτερο; Πάλι πανί δεν είναι; Μας θίγει τόσο όσο όταν έκαψαν το φρούριο μπροστά από τη Βουλή πέρυσι; Τότε κάθε εθνικιστής συγχρονοφασίστας έσπευσε να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του και να διατυπώσει με πάτημα και αφορμή πλέον τις ασήμαντες ιδέες του περί ελευθερίας και εθνικής υπερηφάνειας σε ένα ατελείωτο κρεσέντο τηλεοπτικής παράνοιας. Λίγους μήνες πριν κάηκε η μισή Ελλάδα.

Αλλά ποιός δίνει δεκάρα, εδώ μας έκαψαν τη σημαία στο πολυτεχνείο. Τι να πείς...
Αν ο Οδυσσέας Τσενάι ήταν Τούρκος θα ήθελα πολύ να δω πόσο ακόμη περισσότερο ακραίες θα ήταν οι αντιδράσεις των θερμοκέφαλων. Ένα πανέξυπνο παιδί, που γνώρισε το ρατσισμό και τώρα κάνει ακαδημαϊκή καριέρα σε πανεπιστήμιο του Εξωτερικού. Ελλάδα που τσακίζεις τα παιδιά σου.