Ούτε αυτό το θεωρω απαραίτητα σωστό, όπως ούτε αυτο που λεει ο Μητσάρας πιο πάνω. Οι εργασιομανείς είναι ερωτευμένοι με την ιδέα της "δουλειάς" (αντί της απασχόλησης - πρόσεξε τη διαφορά). Υπάρχει μια λεπτή χροιά, που τους διαχωρίζει από τους φιλόδοξους για έναν σκοπό.
Οι τελευταίοι (φιλόδοξοι) τρέφονται απο το σκοπό, είναι πιο lone wolf, δε θα ήθελαν ούτως ή άλλως κατα πάσα πιθανότητα να έχουν μια συμβατική ζωή.
Οι πρώτοι (εργασιομανείς), τρέφονται από την ιδέα οτι η δουλειά τους προσδίδει κύρος, το ανήκειν ή και εναν τρόπο για να βγάλουν όλη τους την ενέργεια, μιλάμε για ανθρωπους επιβλητικούς ως επι το πλείστον που δεν θα βάλουν γενικά νερό στο κρασί τους. Θρέφονται απο το όλο κοινωνικό σύστημα των συμβάσεων και θέλουν να ειναι οσο πιο ψηλά γίνεται. Το ιδιο γινεται και οταν αποκτούν οικογενεια (και τα παιδια μου έκαναν εκείνο και τα παιδια μου έκαναν το άλλο, και τα παιδιά μου ειναι μεγάλα, ειναι μακριά, ειναι αλλιώς και οφειλουμε να ειμαστε διπλα στους γονεις μας κλπ και να πηγαινουμε εκκλησια καθε κυριακή κλπ)
Πχ εγω σιχαίνομαι την έννοια της δουλειάς με την έννοια της εξαρτημενης εργασίας, υπάλληλος κάποιου άλλου μια ζωή με ταβάνι συγκεκριμενο μισθό ή σύνταξη. Επίσης δεν αντέχω όσους δέχονται να ζουν σε τετοια ρουτίνα και εξαναγκάζουν τους άλλους υπο καθεστως ενοχής ή κοινωνικής πίεσης να ακολουθουν τον ιδιο τρόπο ζωής προκειμενου να γινουν αποδεκτοί απο την κοινωνία.
Ψοφάω όμως να κανω κατι δικό μου, ασχέτως αν αυτο θα μου φάει 16 ωρες απο τη μέρα μου ή στην αρχή δεν ειναι τόσο κερδόφόρο, υπό την πιθανότητα να χεστώ στο χρήμα στο μέλλον αλλά πολύ περισσότερο υπό την έννοια οτι κανω κατι που ΓΟΥΣΤΑΡΩ.
Μ αυτη την έννοια 100 ωρες όντως ειναι οτι πρέπει (οχι για πάντα και πάλι κατα τη γνωμη μου), γιατι ΔΕΝ ειναι δουλειά, ειναι ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ, όταν κανεις αυτο που θελεις με αγάπη στο σκοπό και όχι στο εγω σου ή στο χρήμα.