Είμαι σε μια ηλικία που δεν έχω περιθώριο για άλλους συμβιβασμούς. Εχω υπομείνει αρκετές μαλακίες. Πλέον θέλω να κάνω τη δίκη μου οικογένεια. τα περιθώρια στενεύουν. Δε θα με πειραζε λοιπόν να βρω κάτι ποιοτικό. Δε θα με πειραζε να είναι συναισθηματικά και πνευματικά ώριμος, να μπορεί να αναγνωρίζει πότε κάνει λάθος η αδικεί κάποιον και να ζητάει συγγνώμη. Να έχει ενσυναίσθηση. Να είναι ευγενικός.δεν θα με πειραζε να μην είναι δειλος, να μην αποφεύγει τα προβλήματα όπως ο δι**λος το λιβάνι και να μπορεί να επιλύει ειδικά όσα δημιουργεί ο ίδιος. Να έχει μια αλφα οικονομική ευχέρεια και ανεξαρτησία και να βρίσκει χρόνο να κάνουμε πράγματα μαζί. Να εχει καλό χιούμορ, όχι του τύπου ρίχνω τους άλλους για να ανέβω εγώ. Να με ακούει όταν γκρινιάζω γιατί δεν γκρινιάζω ποτέ άνευ λόγου και αιτίας. Ιδανικά να μη με κάνει καθόλου να γκρινιάζω. Να είναι ισορροπημένος σωματικά και ψυχικά γιατί δεν πρόκειται να ξαναγίνω babysitter κανενός ούτε να φορτωθώ ευθύνες που δεν μου αναλογούν. Να μην είναι εγωιστής. Να μπορεί να επικοινωνεί, να λογοδοτεί και να διεκδικεί αυτό που θέλει χωρίς τεχνάσματα και πάνω απ όλα να φέρεται σαν ΑΝΤΡΑΣ. .
Αρκετά πια με τα τριαντάχρονα, σαραντάχρονα και βάλε αγοράκια που έχουν κολλήσει στην εφηβεία και δεν ξέρουν πως να φέρονται σε μια γυναίκα.
Τώρα που το σκέφτομα...δεν θα με πείραζε να έβρισκα το bare minimum…κι αυτό σπάνιο στην εποχή μας