Δε με ενδιαφέρει κι αν διαφωνούν όλοι. Έχω τη δική μου σκέψη, δε χρειάζομαι καθοδηγητές στη σκέψη μου.
Απόλυτη δήλωση και ανακριβής, κάτι που ισχύει για όλους μας, όχι μόνο για εσένα, φυσικά. Κανείς μας δεν είναι εντελώς αυτόνομη οντότητα, τα βιώματα και οι εμπειρίες μας διαδραματίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο σκέψης μας κι ας μην το αντιλαμβανόμαστε. Επιπλέον, οι φιλόσοφοι που αναφέρω ουσιαστικά έχουν οικοδομήσει τον τρόπο σκέψης και αντίληψής μας. Επαγωγική - παραγωγική λογική, συνειρμοί, αναλυτική σκέψη και τόσα άλλα, κάποιοι άνθρωποι κάθισαν και τα σκέφτηκαν για να τα χρησιμοποιούμε σήμερα χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.
Σεβαστό. Δεν μπορείς όμως να περιμένεις ούτε να απαιτείς όλοι να κάνουν το ίδιο.
Δεν απαιτώ τίποτα από κανέναν. Κρίνω ότι είναι σωστό να λειτουργούμε σαν ομάδα ανθρώπων και να μην θέτουμε τον εαυτό μας σε βάθρο και το λέω, γιατί πιστεύω εν γένει πως είναι καθήκον να μιλάμε για το αγαθό (κατά Πλάτωνα.)
Είμαστε εκ διαμέτρου αντίθετοι λοιπόν γιατί εγώ αυτούς που θυσιάζονται για το κοινό καλό τους θεωρώ θύματα και κορόιδα.
Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα είχαμε τόσα κεκτημένα. Μάλιστα πολλοί από αυτούς ήταν αριστεροί που πάλεψαν για κάποια πράγματα (πχ οχτάωρη εργασία) για να ωφεληθούμε εμείς. Προσωπικά μόνο κορόιδα δεν θεωρώ τέτοιους ανθρώπους. Ακόμα και να έχουν τελείως αντίθετα πιστεύω από εμένα, θαυμάζω όσους θυσιάζονται για τις ιδέες τους και ακόμα περισσότερο για το κοινό καλό.
Αυτό δείχνει λοιπόν πόσο διαφορετικά μπορεί να σκέφτονται οι άνθρωποι, οπότε καλό είναι να μην περιμένουμε από τους άλλους να φέρονται όπως εμείς.
Σου εξήγησα πάνω πως το βλέπω.
Γιατί; Ποιος λέει οτι το να ζω για τη δική μου, ατομική ευτυχία αναιρεί το να έχω σχέσεις με ανθρώπους; Ίσα ίσα, πιο ουσιαστικές σχέσεις θα έχω γιατί δε θα κοιτάω να ικανοποιήσω "τον κόσμο" (το κλασσικό "τί θα πει ο κόσμος;") αλλά τον εαυτό μου και τους αγαπημένους μου που έχω επιλέξει εγώ.
Καλά, δεν λέω να λειτουργούμε σκεπτόμενοι το τι θα πει ο κόσμος. Να μην είμαστε παρτάκηδες λέω και να προσπαθούμε, όπου και όσο μπορούμε, να κάνουμε πράγματα που μας ξεβολεύουν, σκεπτόμενοι συλλογικά.
Δε νομίζω οτι συμβαίνει αυτό, απλά τώρα είμαστε πιο ανοιχτοί στο να αποδεχτούμε οτι έχουμε κάποια ψυχικά θέματα ο καθένας μας, είμαστε ανοιχτοί στο να ζητήσουμε βοήθεια, η επιστήμη της ψυχολογίας έχει ονόματα πλέον για σχεδόν κάθε "δυσλειτουργία της ψυχής" και είμαστε και πιο ανοιχτοί στο να το ανακοινώσουμε στους γύρω μας. Τη στιγμή που παλιότερα όλα αυτά τα κρύβανε, τα πολεμούσανε, μέχρι και που σκότωναν παιδιά με προβλήματα υγείας και ψυχικά νοσήματα.
Δεν συμφωνώ και πάρα πολύ με αυτό το επιχείρημα και το λέω σαν άνθρωπος που έχει σχέση με την ψυχική υγεία. Το ότι έχουμε ονοματοδοτήσει κάθε «δυσλειτουργία της ψυχής» δεν σημαίνει ότι όλες αυτές είναι και κάτι υπαρκτό. Θεωρώ ότι υπάρχει μια τάση προς παθολογικοποίηση των ανθρώπων με ρητά που χρησιμοποιούνται σαν καραμέλες, πχ «όλοι μας έχουμε τα ψυχολογικά μας», πράγμα που λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Υπάρχουν ένα σωρό σύνδρομα της πλάκας, κάθε νέα έκδοση του dsm περιέχει υπερδιπλάσιες νέες παθήσεις/σύνδρομα/διαταραχές.
Μέσα σε όλο αυτό, δεν προσπαθούμε κιόλας να αντιμετωπίσουμε πραγματικά τις αιτίες των πραγματικών ψυχικών παθήσεων. Ξέρεις, η ατομικιστική και νιχιλιστική οπτική για τη ζωή, η απώλεια του νοήματος και του ιδεαλισμού, η εγκατάστασή μας σε τεράστια τσιμεντένια αστικά κέντρα, η ανυπαρξία ενός σημείου αναφοράς όπως η κοινότητα και ένας διακριτός ρόλος για τον καθένα μας μέσα σε αυτή, αλλά και η απομάκρυνσή μας από την φύση είναι αιτία της σύγχρονης δυστυχίας. Και προσωπικά παρατηρώ μεγάλη δυστυχία στον κόσμο.