Το παρακάτω κείμενο νομίζω οτι περιγράφει εξαιρετικά την πτυχή της ερωτικής ζωής του σύγχρονου ανθρώπου.
Έτσι, εάν, ως γνωστόν, ο νεοφιλελευθερισμός αφαίρεσε το κανονιστικό χαρακτήρα από τις οικονομικές συναλλαγές (μετασχηματίζοντας τους δημόσιους θεσμούς σε οργανισμούς κερδοσκοπικού χαρακτήρα και μετατρέποντας το ίδιον συμφέρον σε ένα είδος φυσικής επιστημολογίας του δρώντος), δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην διερωτηθούμε μήπως η σεξουαλική ελευθερία έχει παρόμοια αποτελέσματα στις σχέσεις οικειότητας μήπως, δηλαδή, σηματοδοτεί μια αντίστοιχη αναίρεση του κανονιστικού τους χαρακτήρα, μέσω της νομιμοποίησης της εγωκεντρικής απόλαυσης και της θεσμοποίησης του σεξουαλικού ανταγωνισμού και της σεξουαλικής συσσώρευσης, που οδηγούν έτσι τις σχέσεις στην απορρύθμιση τους πέρα από κάθε ηθικό κώδικα. Με άλλα λόγια, μήπως η σεξουαλική ελευθερία έχει γίνει πράγματι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της ιδιωτικής σφαίρας, ένας λόγος (discourse) και μια πρακτική που διαλύει τον κανονιστικό χαρακτήρα των σχέσεων, νομιμοποιώντας την καταναλωτική ηθική και τεχνολογία ως μια νέα μορφή αυτοοργάνωσης, και καθιστώντας τον κανονιστικό και ηθικό πυρήνα της διυποκειμενικότητας λιγότερο κατανοητό;