Ένα σχετικό νομοσχέδιο θα έπρεπε να υπάρξει για περιπτώσεις μη αναστρέψιμων βλαβών που κάνουν αφόρητη σωματικώς, ψυχικως και συναισθηματικως την ποιότητα ζωής του ατόμου δια βίου και με την προϋπόθεση( κατά τη γνώμη μου) πως θα πρέπει να είναι σε θέση να το ζητήσει ο ίδιος με διαύγεια, δλδ να είναι συνειδητή απόφαση. Σε περιπτώσεις ασθενών που έχουν απωλέσει κάθε νοητική λειτουργία και δεν είναι σε θέση να συναινέσουν με οποιονδήποτε τρόπο ,έστω και με νεύματα πχ ,επιφυλάσσομαι για τις προθέσεις των συγγενών.
Σε αυτή τη περίπτωση είναι ξεκάθαρα ζήτημα δικαιοπρακτικής ή μη ικανότητας.
Ο νόμος δε παρέχει σαφείς ενδείξεις επί του θέματος.
Γνώμη μου: να επιτραπεί.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 4 Ιανουαρίου 2025
Αλλά δίχως λόγο, να πάρω και τους γιατρούς στο ...λαιμό μου, τι μου φταίνε οι άνθρωποι, να δολοφονήσουν άνθρωπο;
Δυστυχώς έχεις άδικο.
Δολοφονία με αυτό που λες εσύ είναι μια πολύ συγκεκριμένη πράξη, κατά την οποία ο εκτελών τη δολοφονία υποκειμενικά έχει σκοπό να σου αφαιρέσει τη ζωή για αίτια που ανάγονται στη δική του βούληση.
Να του λες εσύ "σκότωσέ με" δεν πρέπει να θεωρείται δολοφονία/ανθρωποκτονία. Στη χειρότερη θα έλεγα ότι θα έπρεπε να θεωρείται ξεχωριστός λόγος άρσης του αδίκου αν το κάνει γιατρός.
ΑΛΛΟ πράγμα που δυστυχώς η κρατούσα γνώμη στη ποινική θεωρία είναι αντίθετη, θεσπίζοντας μάλιστα ιδιαίτερο έγκλημα σε βαθμό πλημμελήματος.
Άρθρο 300 - Ποινικός Κώδικας - Ανθρωποκτονία με συναίνεσηΌποιος αποφάσισε και εκτέλεσε ανθρωποκτονία ύστερα από σπουδαία και επίμονη απαίτηση του θύματος και από οίκτο γι' αυτόν που έπασχε από ανίατη ασθένεια τιμωρείται με φυλάκιση.
Το θεωρώ άδικο και σε δικαιοπολιτικό επίπεδο διότι ήδη ζούμε σε μια κοινωνία όπου αναγνωρίζεται ευρέως το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα ενός ατόμου στη προσωπικότητά του, υπό την έννοια πως ο καθένας είναι ελεύθερος να παίρνει επιλογές που αφορούν τον εαυτό του χωρίς να επεμβαίνει η υπόλοιπη κοινωνία. Για ποιό λόγο όμως αυτό να σταματάει στις εν ζωή επιλογές;
Για παράδειγμα αναγνωρίζεται ευρέως πως μια κοπέλα μπορεί ελεύθερα και συνειδητά να γίνει πόρνη (OF, βιζιτού και όπως θέλετε πείτε το) που είναι απείρως χειρότερο από το να αυτοκτονήσεις, διότι στη περίπτωση της αυτοκτονίας αποχωρείς από τον φυσικό κόσμο μεν, διατηρείς έως τέλους το στάτους σου σαν άνθρωπος δε --δηλαδή ένα υποκείμενο με δικαιώματα, υποχρεώσεις και αξιώσεις απέναντι στη κοινωνία. Αντιθέτως, διαλέγοντας το παραπάνω μονοπάτι ενσυνείδητα απεμπολείς το χαρακτηρισμό του υποκειμένου από πάνω σου και γίνεσαι ένα νεκρό και άψυχο αντικείμενο ηδονής για τους πελάτες σου επί πληρωμής.
Ο νόμος επιτρέπει το δεύτερο (που είναι χειρότερο), γιατί να μην επιτρέπει το πρώτο (που είναι ευμενέστερο);
Αυτό είναι μόνο ένα από τα άπειρα παραδείγματα που έχω.
Αν σε ενδιαφέρει η δικαιοσύνη θα ακολουθήσεις τη δική μου συλλογιστική γιατί δίκαιο είναι το ίσο. Αν σε ενδιαφέρει η φιλοσοφία του πεζοδρομίου, καλημέρα.
