Απαντάω στους Καλυψώ, Βεντετα και Τσίπουρο (δεν ξέρω πώς να κάνω πολλαπλή πάράθεση)
Πιστεύω ότι κάθε οικογένεια είναι ένα απλό σύστημα δυναμικής παρουσίας. Χ άτομα θέλουν Χ πράγματα την ίδια στιγμή. Ποιάνού θα ικανοπόιηθούν οι επιθυμίες και γιατί;
Ειδωμένο έτσι είναι ρεαλιστικό αλλιώς οι απορίες σας είναι μάλλον πόθοι. Οτι δηλαδή "θα θέλατε" τα πράγματα να είναι γαληνια, σαν να λεμε πόσο θα ήθελα η θάλασσα κάθε μέρα να είναι λαδι.
Εγώ όμως το βλέπω έτσι. Αν το δυναμικό σύστημα, που φτιάχνεται από τα θέλω του καθένα, είναι ετσι μονταρισμένο που να προκύπτουν συγκρούσεις, θα προκύψουν. Απο αυτήν την άποψη, η πολλή δημοκρατία σε ένα σπίτι μπορεί να βλάψει βέβαια, και οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι τελικά η δημοκρατία ειναι ουτοπία.
Ποιός ξέρει; Εγώ έχω δυο αγόρια. Τα έχω μεγαλώσει τόσο δημοκρατικά που, στα 5 και 6 τους, όταν θυμώσουν, μου λενε πως όταν μεγαλώσουν θα μου σπάσουν τα μούτρα. Τι ευχάριστο ! Και δεν τα λένε επειδη τα δερνω, εχει σταματήσει τοξύλο εδώ και ένα χρόνο. Μάλιστα με ανακοίνωση ότι είναι ντροπή τους να τρώνε ξύλο πλέον, ότι μεγάλωσαν και πρέπει να διαμορφώσουν την συμπεριφορά τους για άλλους λόγους και οχι επειδή θα φάνε ξύλο.
Πώς αισθάνομαι εγώ όταν μου μιλανε έτσι; Απο τη μία περήφανος που τα παλικαράκια μου, ζωή να χουνε, σίγουρα δεν φείδονται των λόγων τους, απο την άλλη φυσικα θλιμμένος. Ήμασταν λοιπόν σε μία φάση την προηγούμενη εβδομάδα, που ο μεγάλος είχε κυρήξει την επάνάστααση πάλι, ε το μήλο κάτω απο τη μηλιά, για κάποιο κανόνα π.χ. δεν παίζουμε στο τραπέζι. Όπως τα γεύματα είναι αρκετά μέσα στη μέρα, συχνές ήταν κι οι παρατηρήσεις και εκείνος είχε κολλήσει η βελόνα: σκάσε κι επειδή δεν έσκαγα το εγώ όταν μεγαλώσω θα σε σπάσω στο ξύλο.
Ε λοιπόν ακούστε που τερμάτισε αυτό. Του έκοψα τα φιλακια, του έκοψα τις αγκαλιές, του έκοψα σχεδόν και την καλημέρα, και μάλιστα, δεν το έκανα επίτηδες, χάρηκα ποιυ το έκανα. Γιατί έτσι αισθανόμουν! Και όταν, οπως ήταν φυσικό, ύστερα απο μια μέρα έτσι το απόγευμα έκλαψε σε μια φάση που δεν ήθελα να παίξουμε στον υπολογιστή μαζί, τον έπιασα και του εξήγησαα.
Αγοράκι μου, του είπα, θυμάσαι πέρισυ που τις έτρωγες; Ναι. Σου άρεσε; Οχι. Θεωρούσες ότι είμαστε φίλοι όταν σε έδερνα; Όχι. Ολη τη μέρα λές ότι θα μου σπάσεις τα μούτρα επειδη νευριάζεις μ'αυτά που σου λέω ναι; Ναι. Ομως δεν μπορείς να το κάνεις επειδή είσαι μικρος σωστά;; Σωστά. Αρα, αγοράκι μου, αν μπορούσες, όλη αυτή την εβδομάδα, ποοιτυ αρνείσαι να τρώς σαν άνθρωπος και κάνεις όλη αυτή την επανάσταση εγώ θα είχα φάει απο σένα το ξύλο της αρκουδας; ΧΑ χα χα της αρκούδας. Σωστά; Σωστά; Οπότε γλυκέ μου γιατι να είμαστε φίλοι; Επειδή απλά δεν μπορείς να με δείρεις;
Περιέργως πώς η ένταση μειώθηκε κατακόρυφα υστερα απο αυτή τη συζήτηση. Δεν έχω ιδέα τι ήταν αυτό που έπαιξε τον σημαντικό ρόλο. Ομως τουλάχιστον χάρηκα που του έδειξα πως αισθάνομαι. Ακριβώς γιατί θέλω να είμαστε φίλοι
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.