Υπάρχει δυστυχία στον κόσμο και την βλέπεις καθημερινά.
Δεν γίνεται να μην την δεις, δεν γίνεται να μην την ακούσεις, δεν γίνεται να μην την διαβάσεις, δεν γίνεται να την αγνοήσεις (εκτός πια αν είναι κάποιος εντελώς αναίσθητος).
Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις εσύ.
Για μένα θα μιλήσω επειδή δεν ξέρω τι κάνουν οι άλλοι.
Θα βοηθήσω άνθρώπους που είμαι σίγουρη ότι πραγματικά το έχουν ανάγκη είτε με συναισθηματική είτε με υλική υποστήριξη, θα ταΐσω τα αδέσποτα ζώα και θα τα περιθάλψω στο μέτρο του δυνατού (και ο Τουλούζ δεν θα ζούσε τώρα αν δεν τον είχα πάρει σπίτι μου ούτε τα άλλα δύο αδελφάκια του που βρήκα ανθρώπους να τα υιοθετήσουν) και μέσω της δουλειάς μου θα προσπαθήσω να τρέξω προγράμματα προκειμένου να υλοποιηθούν το συντομοτερο δυνατόν και ν΄ανακουφίσουν κάποιες ευπαθείς ομάδες ανθρώπων.
Μέχρι εκεί φτάνουν οι δυνατότητές μου.
Μπορώ να σταματήσω τους πολέμους;
Μπορώ να σταματήσω τις αποφάσεις των δυνατών του κόσμου;
Μπορώ να σταματήσω την ανισότητα;
Μπορώ να σταματήσω την βία, το έγκλημα και την διαστροφή;
΄Οχι, δεν μπορώ.
Μου δόθηκε όμως μια ζωή να ζήσω.
Και αυτήν την ζωή θέλω να την χαρώ και όχι να την ζήσω μέσα στην θλίψη.
Με βάση την αντίληψή σου αυτά. Άλλοι έχουν άλλη αντίληψη. Διαφορετική.
Άλλοι πιο αντηρρησιακή, άλλοι πιο πνευματική και όχι δεμενη με τον υλικο κοσμο και τα κοινωνικα συμβατικά, άλλοι αλλιώς κλπ.
Δε σημαινει οτι οποιος είναι δυστυχισμένος, είναι μαλακας που επιλέγει να ζει μες τη θλίψη γιατι είναι ανόητος ή το γουστάρει. Με βάση τα αισθητήρια και την αντιληψη, εισπράττεται το ίδιο πράγμα αλλιώς.
Θέλω ν΄απολαύσω το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον που ζω και επίσης έχω κάποια όνειρα για την ζωή μου που θέλω να τα πραγματοποιήσω επειδή είναι μείζονος σημασίας για μένα.
Και θα το κάνω πάση θυσία επειδή το θέλω πολύ.
Είμαι ευγνώμων για όσα μου προσφέρθηκαν και αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου για όσα κατάφερα και για όσα προσπαθώ να καταφέρω και επίσης για το ότι είμαι συνεπής σ΄αυτά που θέλω και στον τρόπο με τον οποίο τα διεκδικώ.
Και στο τέλος τι θα γίνει; Στον ιδιο τάφο θα μπεις με μας, στα ιδια δυο μετρα απο κάτω.
Ασε που αυτα που ειναι μείζονος σημασία για σένα (και για άλλους απ οσο εχω παρατηρήσει) είναι ασήμαντα για άλλους.
Είναι ασήμαντα πρώτον γιατι δεν είμαστε της ιδιας ευφυίας, δεν είμαστε της ιδιας προσδοκίας, δεν είμαστε της ιδιας αντιληψης και δεν εχουμε και συγχρονικότητα με τα ιδια πράγματα.
Εγω πχ εχω συγχρονικότητα με το ψυχικό. Εσυ μπορεί να με δεις ως αιθεροβάμονα.
Εσυ έχεις -κατα τη γνωμη μου- με το κοινωνικο και την καταξίωση. Εγω αυτο το βλέπω καθως πρέπει ή έστω συμβατικά αδιάφορο.
Και δεν το λεω για να σε θιξω, ειδικα αυτο με την ευφυία και την αντιληψη κλπ. Δεν μιλαω αφ υψηλού.
Το πιστευω πραγματικά. Δεν ειμαστε ίσοι, ποτέ δε θα είμαστε.
Όχι ίδιοι, ούτε καν ίσοι. Δεν ξερω ποιος στο τελος της ζωης μας θα κριθει απο το Θεο οτι ηταν πιο πανω ή πιο κατω ή ίσα, αλλά οχι, δεν εχουμε ολοι την ιδια δύναμη.
Και αυτη η διαφορά απο ανθρωπο σε ανθρωπο, είναι το θεμελιο της δυστυχίας.
Γιατι προσπαθεί το κοινωνικο κατασκευασμα του "πρεπεισμού" να συμμορφώσει πολλα ξεχωριστα σε μια με το στανιό ομοιογένεια και προσδοκία.
Τι περιμενεις λοιπόν; Όλοι να ειμαστε ευτυχισμενοι με μια θεσουλα εναν μισθουλη ή ενα ταξιδάκι το χρονο εξωτερικάκι ή καταναλωση αβέρτα και πλυντήρια Miele; Εδω πονάει η ψυχή μου που ειναι τοσο υλικος αυτος ο κοσμος και έχουν χαθεί τόσες αξίες, τόσες φιλοσοφιες, τόσες αρχαίες σοφίες, τόσος πνευματισμός. Απο κει και μονο να το παρεις, ξεκινάει το δυστυχισμενος για μένα. Που και να προχωρήσουμε στα περαιτέρω, στα λεπτομερή.
Αυτο που προσπαθω να σου πω, ειναι οτι ολοι θέλουν να την απολαύσουν τη ζωη τους, αλλα τους αφηνει; Δεν τους αφήνει.
Εδω ουτε το να ζήσεις δεν επέλεξες. Απλά γεννήθηκες και μπήκες στον τροχο σαν χαμστερ και σου ειπαν οτι θα γινεις ευτυχισμενη με χιλια ευρω.
Αν εγω θέλω να τρέχω στις ζούγκλες και να διαβαζω ερμητισμό, η κοινωνία που κανει εσενα ευτυχισμενη, θα με βοηθησει να το πετύχω, ή θα με ισοπεδωσει κατω απο ενα βαρος προσαρμογης να γινω σαν κι εσένα (με το συμπάθειο; )
Βάρη που δεν μου αναλογούν, αρνούμαι να τα σηκώσω.
And that's it.
Τίποτα δεν σου αναλογεί*, ουτε καν η ζωή, αν το καλοσκεφτείς. Μπορουν επίσης να σου αναλογούν και τα πάντα αναλόγως το πάθος που σε παρακινεί.
*Ή εστω δεν μπορεις να το θυμηθείς (αν δεχτούμε τον γνωστικισμο ή και τον βουδισμο με τις μετενσαρκωσεις και οτι πριν ενσαρκωθουμε επιλέγουμε τη ζωή και μετα ξεχναμε τι συμφωνήσαμε ώστε να το βιώσουμε και να διδαχθούμε, οτι ειναι προσχεδιασμενο να μη θυμόμαστε), τωρα μιλάμε με γεγονότα ομως ασε αυτη την παρένθεση στην άκρη.
