Επειδή ζούμε στην εποχή της μεγάλης αποδόμησης ηθικών αξιών και της επιστήμης όπως αυτή οριοθετήθηκε μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο στο δυτικό κόσμο, δεν σημαίνει ότι η πανεπιστημιακή γνώση είναι άχρηστη. Αντιθέτως θα έπρεπε να νιώθουν άχρηστοι άνθρωποι που διαφημίζονται στο διαδίκτυο ως επιτυχημένοι επιχειρηματίες χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο και επηρεάζουν αρνητικά τις νέες γενιές σε μια λογική ότι με 10 σεμινάρια στην Python σε κάποιο συνέδριο στο Άμστερνταμ θα σε προσλάβει η Unilever ως μηχανικό λογισμικού με έμφαση στην ανάλυση χαρτοφυλακίου όπως μου είχε πει μια recruiter.
Σημασία έχει ότι βρίσκουν και τα λένε επειδή στον ψεύτικο κόσμο της αποστολής βιογραφικών σε πλατφόρμες όπως Linkedin, Glassdoor, Xing,... ο καθένας πουλάει μια τρέλα. Οι περισσότεροι που το παίζουν διακινητές προσωπικού σε εταιρίες είναι άσχετοι με αυτό που προσπαθούν να διαχειριστούν. Είναι σαν να θέλεις να ξύσεις ένα σπυρί στο μέτωπό σου και να βάζεις άλλον να το κάνει. Πιθανόν αντί να το ξύσει, θα το σπάσει και θα ματώσει γιατί δεν ξέρει την ανάγκη σου. Έτσι και με τον κόσμο της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Ξέρουν τα πάντα για σένα, αλλά όχι με βάση εσένα, τις ανάγκες σου, τις επιθυμίες σου, το ταλέντο σου. Αυτά θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένα με το ταλέντο ή επιθυμίες που θέλουν αυτοί να έχεις για αυτούς και όχι για σένα.
Υπάρχει ένα μειονέκτημα σε αυτό: δεν σε βλέπουν. Σου μιλάνε αλλά δεν σε βλέπουν. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό που βασίζεται στον ιδεατό κόσμο του ίντερνετ. Η απουσία οπτικής επικοινωνίας κατά την παράδοση της αίτησης για δουλειά αυτομάτως λειτουργεί ως μειονέκτημα 90% για έναν υποψήφιο. Πόσο μάλλον όταν η αίτηση διαβάζεται από λογισμικό και δεν φτάνει ποτέ σε έναν άνθρωπο που θα έβλεπε κάτι ενδιαφέρον, όσο το ρομπότ (σαρωτής) δεν μπορεί να διαβάσει γιατί οι εντολές του είναι συγκεκριμένες και όχι με βάση την ανθρώπινη ενσυναίσθηση, οι απαντήσεις θα είναι χαζές.
