Το unpopular opinion μου είναι ότι το να «σπρώξεις» τα παιδιά σου σε πιο έξυπνες επιλογές για το μέλλον τους, τις περισσότερες φορές θα τους βγει σε καλό.
Τα περισσότερα παιδιά στα 18 δεν γνωρίζουν τι θέλουν να κάνουν, δεν έχουν κάποιο σαφές όνειρο και πολλές φορές δεν έχουν ιδέα τι ισχύει στην πράξη για πολλά επαγγέλματα.
Ως 18χρονη είχα απλά πολύ άγχος για τις πανελλήνιες και καλά καλά δεν αντιλαμβανόμουν τι πάει να πει στην πραγματικότητα «σπουδές»
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι όντως η τύχη διαδραματίζει τεράστιο ρόλο στην ζωή μας, ότι κανείς δεν ξέρει στην πραγματικότητα τι ακριβώς κάνει και ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ίσα ίσα μπορεί να σου βγει και σε πολύ καλό.
Απλά είναι κρίμα όταν βασικές πληροφορίες για τις σχολές και τα επαγγέλματα με τα οποία συνδέονται, δεν φτάνουν στους υποψηφίους, στους βασικούς ενδιαφερόμενους δηλαδή, ακριβώς επειδή δίνεται τόσο μεγάλη έμφαση στις εξετάσεις.
Και εδώ στο φόρουμ θα δω αναρτήσεις από παιδιά που καταθέτουν μηχανογραφικό που δεν γνωρίζουν στοιχειώδη πράγματα όπως το ότι πχ οι δάσκαλοι έχουν περισσότερη αποκατάσταση από τους φιλολόγους (κάτι που δεν θα αντιστραφεί οοοοσα χρόνια και αν περασουν, οσο και να κορεστουν οι δάσκαλοι ποτέ δεν θα φτάσουν τους φιλόλογους).
Το επισημάνω αυτό γιατί όλο λέμε στα παιδιά «πότε δεν ξέρεις» λες και η τετραετία των σπουδών κρατάει 20 χρόνια και λες και το παρελθόν δεν μπορεί να λειτουργήσει καθόλου εποικοδομητικά για την επιλογή σπουδών.
Το ποσό μη συνειδητά σκεφτόμαστε τις σπουδές στη Ελλάδα, ενώ κυριολεκτικά οι περισσότερες οικογένειες δαπανούν ένα τεράστιο ποσό σε αυτές είναι οριακά τρομακτικό.
Στον αντίποδα έχω γνωρίσει και άτομα που οι γονείς τους ή τέλος πάντων οι σημαντικοί ενήλικες τα καθοδήγησαν (δεν τα πίεσαν) και τα ενημέρωσαν (αφού δεν το κάνει το σχολείο) και μόνο σε καλό τους βγήκε.
Δεν μιλάω προφανώς να θέλει το παιδί σου να μπει στο εθνικό και εσύ να του λες θα γίνεις γιατρός, this is something different.
