Δε διαφωνώ, είναι κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας, η βάση της.
Εδώ διαφωνώ. Αν πάρεις τον Ελληνισμό ως συνεχές ουσιαστικά περισσότερα χρόνια έχουμε Χριστιανισμό παρά την «Εθνική» θρησκεία. Η σύγχρονη Ελλάδα δε, είναι αμιγώς Χριστιανική. Από την άλλη, αν θες να μου μιλήσεις (επειδή έχω διαβάσει τις απόψεις σου) για την εξιδανικευμένη οπτική της Αρχαίας Ελλάδας η οποία χρησιμοποιήθηκε από τους ξένους σαν βάση αξιών για τον λεγόμενο δυτικό πολιτισμό θα διαφωνήσω και πάλι, μιας και ο δωδεκαθεϊσμός είναι παιδική θρησκεία. Οκ, προφανώς και το δωδεκάθεο ήταν συμβολικό όμως όλα τα σοβαρά μεταφυσικά συστήματα θεωρούν τον παγανισμό σαν αρχή του εξελικτικού σταδίου κάθε έθνους με τον μονοθεϊσμό να είναι το τέρμα. Ξεκινάμε από την πολλαπλότητα και τη λατρεία της φύσης και καταλήγουμε στην ενότητα και στο έσω.
Οπότε αν το δεις με αυτή την ωραιοποιημένη οπτική του Αρχαιοελληνικού πολιτισμού, είναι προτιμότερο να πας στον Νεοπλατωνισμό (και τον Πυθαγορισμό, επίσης), τη θρησκεία που είχε επικρατήσει στον Ελλαδικό χώρο πριν τον Χριστιανισμό και αποτέλεσε τη γέφυρα για να ενώσει την αρχαία Ελλάδα με τον Χριστιανισμό. Αυγουστίνος, θωμάς Ακινάτης, Φίλωνας, Κλήμης και Ωριγένης εισήγαγαν στοιχεία του Νεοπλατωνισμού στον Χριστιανισμό, ακόμα δε Νύσσης, Νανζιανζηνός και Βασίλειος της Καισαρείας, παρόλο που τον μάχονταν, πήραν στοιχεία από Πλωτίνο και Πορφύριο. Ειλικρινά δεν κατανοώ τον λόγο που έχει μείνει τόσο στα αζήτητα της Ελληνικής ιστορίας ο Νεοπλατωνισμός, όταν επηρέασε τόσο σημαντικά το Ελληνικό πνεύμα τα τελευταία 2000 χρόνια! (και κάθε φορά που ρωτάω ιστορικούς τύπου
@giannhs2001 με γράφουν να μην πω που)
Πάρε μια γεύση:
«Όταν βλέπουμε τον Θεό, το βλέπουμε όχι με τη λογική, αλλά με κάτι ανώτερο από τη λογική. Είναι αδύνατον, όμως, να πούμε για αυτόν που βλέπει ότι βλέπει, γιατί αυτός δεν βλέπει ούτε διακρίνει δύο διαφορετικά πράγματα (τον θεατή και το πράγμα που θέαται)... Αυτός αλλάζει εντελώς, παύει να είναι ο εαυτός του, δεν διατηρεί τίποτε από το εγώ του. Βυθισμένος στον Θεό, αποτελεί ένα σύνολο μαζί του. Όπως το κέντρο ενός κύκλου, που συμπίπτει με το κέντρο ενός άλλου κύκλου.»
Επιστολές προς τον Φλάκκο, Πλωτίνος.