Εντάξει...και το να βλέπουμε ψυχοπαθείς παντού, πάλι δεν είναι υγιές...
Άλλωστε, αλληλένδετα είναι...
Δεν είναι δυνατόν να είμαστε στην Αθήνα, το 2025, και να γίνεται διακομιδή ασθενούς από ένα μεγάλο νοσοκομείο σ΄ ένα άλλο, λες και γίνεται περιφορά επιταφίου...Πού είμαστε ; Στον Πύργο Ηλείας και πρέπει να πάμε στο Ρίο ;
Δε γίνεται ν΄ αγνοηθούν τέτοιες προβληματικές καταστάσεις. Ακόμα κι αν "πατάνε" στον κατά τ΄ άλλα λυπηρό θάνατο μιας νέας κοπέλας...Και κάποιος άλλος να ήταν στη θέση της, τα ίδια ερωτήματα θα προέκυπταν...
Και αν προέκυτπαν...Πόσα και πόσα δεν ξέρουμε...
Γιατί "εδώ" μιλάμε για άμεση διακομιδή (προφανώς και τα δύο νοσοκομεία ήταν "στο πόδι" και την περίμεναν...). Σε πόσους και πόσους, σε αυτή ή σε πολύ χειρότερη κατάσταση...ακολουθείται το πρωτόκολλο ; Δηλαδή μεταφορά στο νοσοκομείο (και πού να περιμένεις δημόσιο ασθενοφόρο, πληρώνεις απ΄ την τσέπη σου ιδιωτικό : αν έχεις δυο δρχ., αν δεν έχεις την έκατσες...), επείγοντα, αναμονή (συνήθως τεράστια...) και ύστερα νοσηλεία κι αν κριθεί απαραίτητο, και είναι και τυχερός ο ασθενής, μεταφορά σε άλλο νοσοκομείο...Αυτή η αναμονή, λοιπόν, μπορεί να αποβεί μοιραία για πάρα πολλούς ανθρώπους, καθημερινά.
Κρίμα την κοπέλα. Νέος άνθρωπος. Κρίμα και γι΄ αυτούς...
Αλλά δεν πονάει η καρδιά μου, βρε παιδί μου, ως συνήθως. Δεν ξέρω το γιατί...