Το να παλεύεις μεν εννοείται και πάντα να προσπαθείς αλλά να μην παρασύρεσαι σε μία λούπα υπεραισιοδοξίας και αλαζονείας τύπου «Όλα είναι επιλογές, εσύ επέλεξες να είσαι εκεί που είσαι». Να λες με τον τρόπο σου σε όσους πιστεύουν πως μία δουλίτσα και ένας μισθουλάκος είναι αρκετά πως «όχι δεν είναι».
Νομίζω Γιάννη μου πως μου βάζεις λόγια που δεν είπα. Ούτε ότι όλα είναι επιλεγόμενα και ρυθμιζόμενα είπα ούτε ότι όλοι έχουν τις ίδιες ικανότητες. Ουτε για μισθουλακο μίλησα ποτέ και ούτε ότι αν είναι ή δεν είναι αρκετά. Αυτο από μόνο του εξαρτάται από την ζωή που κάνεις και πολλά άλλα.
Αυτο που είπα είναι ότι ότι σε όποιο σημείο κι αν είναι κάποιοςε όποια εμπόδια, μικρότερα ή μεγαλύτερα, μπορεί να επιλέξει να το παλεύει. Αντιθέτως δεν μίλησα για υπεραισιοδοξία ούτε για delulu ή στρωμένους δρόμους.
Απλα αν δεν παλέψεις να στρώσεις τον δρόμο σου, μόνος του δεν θα στρωθεί. Όσοι παλεύουμε και καταφέραμε έναν χ μισθό ή καταφέραμε έναν μεγαλύτερο, δεν το καταφέραμε όντας delulu ή χωρίς να έχουμε προβλήματα επαγγελματικά, διάθεσης, υγείας. Απλά δεν μπαίνουμε και σε έναν ακρωτησιασμο στασιμότητας. Θεωρώ αυτό είναι και θέμα ηλικίας. Θέλω να πω από ένα σημείο και μετά δεν έχεις την πολυτέλεια να λες απλά το πρόβλημα σου γιατί το παιδί σου δν θα έχει να φάει, η τράπεζα θα σου πάρει το σπίτι κοκ. Στα 26 και στα 27 αν συντηρείς δικό σου σπιτι και αναλογα τα έξοδα, την πόλη, την ζωή, αν δεν πας στην δουλειά σου ( την όποια δουλειά - ας μην κολλήσουμε εκεί -με μεσαιες ή μεγαλυτερεσ απολαβές ) ή δεν ψάξεις για δουλειά, απλά θα μείνεις στο δρόμο. Επειδή είμαι σε αυτή την ηλικία και όχι 22 να με συντηρούν οι δικοί μου, το βλέπω κι έτσι.
Οπότε λύσεις έτοιμες και άκοπες δεν υπάρχουν ή υπάρχουν για μια τραγική μειοψηφία που έχουν έτοιμη περιουσία. Αυτό δεν αφορά την πλειοψηφία της χώρας μας που είναι μικροαστοί ή άντε μεσοαστοί.
Καθένας τον δρόμο του, τους στόχους, τον αγώνα του. Άλλος μεγαλύτερους στόχους και άλλος μικρότερους. Σύμφωνοι.
Αλλά η όποια κατάσταση για να έρθει θέλει κόπο και δράση.
Η λούπα της γκρίνιας θεωρώ ότι κουράζει ψυχολογικά και αδρανοποιεί το υποκείμενο περισσότερο.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Κανένας δεν ακούει κανέναν.
Και από ένα σημείο και μετά δεν θα έπρεπε να μας αφορά.
Θέλει ο άλλος να έχει σοβαρό ψυχολογικό θέμα σε βαθμό να είναι δυσλειτουργικός και δυστυχισμένος και να μην ψάξει καν μέσω ψυχιάτρου ή μέσω άλλων πραγματων και δράσεων στη ζωή να κάνει κάτι; Ή να μην έχει σοβαρό θέμα και απλά να γκρινιάζει. Ας ζήσει την ζωή του έτσι.
Εγω προσωπικά δεν βρήκα έτσι την ευτυχία στη ζωή μου. Αν άλλος της βρίσκει έτσι, με γεια του με χαρά του. Αλλωστε κάποιοι άνθρωποι λαμβάνουν ηδονή μέσω της μιζέριας. Αν το θεωρητικοποιήσουμε τόσο, υπάρχει κι αυτο.
ΥΓ: ( βλέπω μετακινήθηκε σε άλλο θρεντ το θέμα ) πάντως αν κάποιον όντως είναι ψυχικά ασθενής προφανώς και δεν μπορεί να δράσει απλά ορθολογικά. Οταν μιλάω για δράση και επιλογές εννοώ σε καθημερινά ζόρια και δύσκολες φάσεις που όλοι περνάμε και μας στεναχωρούν. Τα άλλα θέλουν ψυχίατρο για μένα, εκτός κι αν κάποιος μπορεί να βρει μόνος του την άκρη ή θέλει να ζει έτσι. Στην πραγματικότητα ο ειλικρινά δυστυχής άνθρωπος δεν μιλά καθημερινά και με ευκολία για το ζόρι του, οπότε πιο πολύ για κλάψα μου κάνει η γκρίνια παρά για ψυχοπαθολογία. Αν και δεν είμαι ειδικός και μπορεί να να λεγε μας ειδικός ότι αυτό μπορεί και να συνυπάρχει με το δεύτερο ενίοτε. Δεν ξέρω είναι η αλήθεια.
