Μάλλον μπερδεύεις τον Άνθρωπο με την Αγάπη. Ποιος είπε ότι υπάρχει ανιδιοτελής άνθρωπος; Πως θα μπορούσε να υπάρχει όταν ο άνθρωπος για να ζήσει, εξαρτάται απόλυτα από το περιβάλλον του;
Ποιος είπε όμως ότι και η αγάπη είναι μονάχα ανθρώπινη; Ποιος είπε ότι μια ανιδιοτελής πράξη από έναν ιδιοτελή (ατελή) άνθρωπο, έχει μικρότερη αξία; Το να υπερβείς τον εαυτό σου έστω και για μια στιγμή, είναι ένας άθλος, ακόμα και με τα δικά σου standards.
Μπράβο και τι μου λες ακριβώς εδώ; Που διαφωνούμε;
Είπα εγώ πουθενά ότι δεν ήταν θετικό αυτό που έκανε; Απλά λέω, ότι το γεγονός ότι τουλάχιστον σε μία φάση της ζωής του έκανε μια πραγματικά (έστω) ανιδιοτελή πράξη ως ένδειξη αγάπης δεν σημαίνει ότι η αγάπη του στο ΣΥΝΟΛΟ είναι ανιδιοτελής. Που ανέφερα εγώ για το αν είναι ο ίδιος ανιδιοτελής στο κομμάτι που παραθέτεις;
Το ίδιο πράγμα είπα και εγώ, αλλά με μένα διαφώνησες.
Γιατί ξαφνικά έχουμε γίνει κριτές των πάντων.
Εδώ με αδικείς (σε άλλες φάσεις ίσως το αξίζω), γιατί εγώ δεν αμφισβήτησα κανέναν. Όποιος θέλει μπορεί να θεωρεί ότι έχει ζήσει την ανιδιοτελή αγάπη και να την έχει ζήσει, αλλά εγώ απλά ρώτησα να μου την περιγράψουν για να δω τι δεν πιάνω. Από την άλλη, αν διαφωνώ με την άποψη ενός, σημαίνει ότι τον αμφισβητώ; Είπα πουθενά ότι η δική μου άποψη είναι η σωστή και οι υπόλοιπες αμφισβητούμενες; Συνεχώς τονίζω ότι ΓΙΑ ΜΕΝΑ αυτό, ΓΙΑ ΜΕΝΑ εκείνο.
Ενώ χάρηκα πολύ με αυτό το ποστ και ετοιμαζόμουν ν' απαντήσω, ξαφνικά το παρακάτω με προσγείωσε:
Λυπάμαι αγαπητέ μου, αλλά τώρα δεν καλύπτονται τα δικά μου στάνταρ.
Ο λόγος γι' αυτό είναι ο εξής:
Εγώ πάλι δεν βρίσκω τον λόγο γιατί αυτό ειδικά που μου έχεις κάνει bold είναι ακριβώς αυτό που έχω πει και εγώ. Γιαυτό άλλωστε μπερδεύτηκε και ο Δόκτωρ. Ότι δηλαδή η αγάπη η ανιδιοτελής ΔΕΝ είναι πόθος για να σταματάει με τη λήξη της σχέσης δηλαδή αυτό που είπα:
Βέβαια το γεγονός και μόνο ότι χρησιμοποιείς παρελθοντικό χρόνο για αυτή την αγάπη με κάνει να υποθέσω ότι πλέον έχει φύγει, οπότε αν ισχύει κάτι τέτοιο, λυπάμαι αλλά δεν καλύπτει τα δικά μου standards για ανιδιοτελής αγάπη
είναι ακριβώς το ίδιο. Αν μια αγάπη ανιδιοτελής ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ (άρα χρησιμοποιεί παρελθοντικό χρόνο) δεν ήταν ΠΟΤΕ ανιδιοτελής ΓΙΑ ΜΕΝΑ (πάλι). Ή με παρεξήγησες, ή διαφωνείς για να διαφωνείς και εσύ.
το ότι συνεχίζουμε ν' αγαπούμε ο ένας την άλλη, ακόμη και μετά την παρέλευση άνω των 20 ετών από το χωρισμό μας, είναι ο ορισμός της ανιδιοτελούς αγάπης,
Δεν μπερδεύω τίποτα, εσύ με κατάλαβες λάθος. Και ρωτάω εγώ τώρα για να κάνουμε συζήτηση: δέχεσαι ότι όσο είχατε σχέση, ΔΕΝ είχατε ανιδιοτελή αγάπη η οποία εμφανίστηκε μετά το τέλος της σχέσης, ή μου λες ότι πάντα είχατε ανιδιοτελή αγάπη;
Αλλά από την άλλη, όταν το λέμε αυτό, είναι σαν να λέμε ότι είναι ανιδιοτελής μόνο εκείνος που δεν χρειάζεται ν' αναπνέει οξυγόνο για να ζήσει. Λίγο ακραίο δεν είναι αυτό;
Μπορεί να είναι ακραίο, αλλά από τη στιγμή που υπάρχει ιδιοτέλεια (ακόμα και στην αναπνοή) το ιδανικό της ανιδιοτέλειας δεν υφίσταται εξ' ορισμού. Αν βέβαια τον αλλάξουμε:
Να ορίσουμε δηλαδή την ανιδιοτελή αγάπη, προς χάριν της συζήτησής μας, ως "Η Αγάπη που δεν περιμένει τίποτε, εκτός από αγάπη και εκτίμηση".
τότε η συζήτηση αλλάζει τελείως βάση και πολλά απ' όσα έχουμε πει ακυρώνονται. Απλά καλό θα ήταν να μην την ονομάσουμε ανιδιοτελή αγάπη, γιατί η ανιδιοτέλεια έχει συγκεκριμένη έννοια που έρχεται σε σύγκρουση με αυτό που περιγράφεις, Μπορείς να την πεις demi-ανιδιοτελή αγάπη
Φίλε μου Δόκτορα, παρανόησες, ίσως με δική μου ευθύνη και ασάφεια. Το "μπερδεύεις..." απευθύνεται στο Φαντάγκο. Το δικό σου κείμενο το παρέθεσα ως τμήμα της δικής μου απάντησης, για να μη γράφω ξανά τα ίδια. Αφού σου έβαλα και θετική...
Μάλιστα, τελικά εγώ συμφωνώ/λέω το ίδιο με τον Δόκτωρ, εσύ το ίδιο, αλλά μεταξύ μας διαφωνούμε... Riiiiight
Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι νομίζουν ότι τους αναιρώ τα ιδανικά τους. Ίσα ίσα που στο πρώτο μου κιόλας post είπα ότι ο ίδιος ευελπιστώ ότι κάποια στιγμή θα ζήσω αυτή την αγάπη, απλά δεν στηρίζομαι εκεί για να ζήσω γιατί αυτό θα ήταν μια απογοήτευση.
