xμ...νομιζω οτι απο την στιγμη που ο καθε γονιος περιμενει κατι απο το παιδι του,παυει η αγαπη να ειναι ανιδιοτελης...
γενικα δεν πιστευω στην ανιδιοτελια γιατι θεωρω οτι δεν ειναι μερος της ανθρωπινης υπαρξης.
και ισως τελικα να μην ειναι τοσο κακο αν το αποδεχτουμε ε?
Κι όμως, κάποτε κάποιος που τον πίστεψαν πάρα πολλοί ως θεό, ήρθε και δίδαξε ακριβώς αυτό, ως μέρος της θείας πλευράς της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο πολύ υποτιμάτε. Το παράδοξο είναι πως όλοι οι σοφοί, φωτισμένοι και ιδρυτές μεγάλων θρησκειών και φιλοσοφικών ρευμάτων έρχονται να προσυπογράψουν το ίδιο.
Άρα ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον ικανός να τη διανοηθεί και κατά συνέπεια η ανιδιοτέλεια, όπως και η αγάπη είναι τελικά μέρη της ανθρώπινης φύσης.
Φυσικά,
ό,τι δεν πιστεύεις, δεν υπάρχει! Για σένα...
Το να μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες κι εκφάνσεις της προσωπικότητας του, για μένα, είναι ανιδιοτέλεια.
Απ την στιγμή που θα τον αγαπάω ΟΠΟΙΟΣ κι αν είναι, και θα τον αγαπάω, θεωρώ ότι τον αγαπώ ανιδιοτελώς
Πολύ σωστά! Αυτό μπορεί να οριστεί ως ανιδιοτέλεια, με απλά λόγια. Ωστόσο...η παρακάτω φράση με μπερδεύει και με κάνει να σκέφτομαι μήπως δεν έχω καταλάβει σωστά...
Απ την άλλη, τον άντρα μου δεν θα τον αγαπάω αν ξαφνικά γίνει πρεζόνι ή κλέφτης... το παιδί μου όμως... ναι
Νομίζω ότι είναι οφθαλμοφανής η διαφορά
Δηλαδή, σύμφωνα με όσα όρισες πιο πάνω, αγαπάς ανιδιοτελώς το παιδί σου, αλλά όχι τον άντρα σου; Του το έχεις πει αυτό; Του άρεσε; Εγώ δεν έχω καταλάβει; (
Πες μου ότι είναι το τελευταίο, πληηζ)
Με τον άντρα μου -και με κάθε σύντροφο που είχα στο παρελθόν- τέτοια πράγματα τα οποία ήταν σημαντικά για μένα συζητήθηκαν ΠΡΙΝ φτάσω στο σημείο να πω "αγαπώ". Οταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος μου είπε "Θα σε φροντίζω, θα κάνω κι εγώ δουλειές, θα φροντίζω το παιδί μας, δεν θα σε απατήσω αλλά θα σε χωρίσω αν συμβεί κάτι, κι όλα αυτά θα τα κάνω όχι γιατί μου τα ζητάς ή τα θες αλλά γιατί εγώ είμαι ΑΥΤΟΣ!" αν δεν τα κάνει, θα είναι κάποιος άλλος απ ότι μου είπε κι όχι απ αυτό που προσδοκώ!
Συνεπώς, πριν φτάσεις εσύ να σκεφτείς πως αγαπάς κάποιον, θα έπρεπε εκείνος να σου ανοίξει τόσο πολύ τον εαυτό του, ώστε εσύ να σχηματίσεις την πλήρη εικόνα του, η οποία μάλιστα θα είναι τόσο ειλικρινής και εμπεριστατωμένη, τόσο βαθιά και παθιασμένη, ώστε από εκεί και μετά να έχεις την "απαίτηση" η εικόνα αυτή που σχημάτισες, επαναλαμβάνω
πριν φτάσεις να τον αγαπήσεις εσύ, να παραμείνει συνεπής στο διηνεκές και να μην "προδοθεί" ποτέ. Μάλιστα, ο άλλος θα έπρεπε ήδη να φτάσει να δώσει υποσχέσεις, πριν του δοθεί αγάπη. Αυτά όλα όμως, προϋποθέτουν ότι εκείνος ήδη σ' αγαπούσε εκ των προτέρων, αγνά και με ανιδιοτέλεια...
Τώρα, εγώ είμαι αυτός που υπερβάλει για πράγματα ανέφικτα;
Που του έδωσα τροφή απ το ίδιο μου το σώμα κλπ κλπ κλπ
Απ το παιδί μου δεν έχω τις "προσδοκίες" που έχω απ τον άντρα μου γιατί τον άντρα μου τον βρήκα "εκπαιδευμένο" και μου είπε είμαι ΑΥΤΟΣ
Το δε παιδί μου, ανέλαβα εν γνώση μου εγώ το χρέος να το "εκπαιδεύσω" όσο καλύτερα πιστεύω/μπορώ/νομίζω
Αυτό το "εκπαίδευση", λίγο σε σκυλάκια του Παυλόφ μου κάνει. Ξέρεις γιατί οι περισσότεροι έφηβοι μισούν, όπως είπες, τους γονείς τους;
ο λόγος λοιπόν είναι ακριβώς παραπάνω...
αλλά ο άνθρωπος που έγινα εγώ ΕΙΝΑΙ η αναγνώριση των προσπαθειών της μάνας μου
Δε χρειάζεται κάτι περισσότερο απ αυτό μια μάνα - νομίζω-
Δηλαδή, εσύ έγινες ακριβώς όσα ήθελε η μάνα σου να γίνεις; Δεν διέφερες ποτέ στο παραμικρό; Όσα έκανε εκείνη για σένα, όσα ευχήθηκε, εσύ "έγινες"; Κι εσύ ως μάνα αυτό "απλά" χρειάζεσαι απ' το παιδί σου; Με συγχωρείς, αλλά αυτά τα βρίσκω υπερβολικά και δεν τα πιστεύω κατά βάθος...
Δεν μπορώ φυσικά να πείσω για το αντίθετο κάποιον ο οποίος θεωρεί ως δεδομένο ότι η Αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.
Δεν θεωρούσα ως δεδομένο κάτι τέτοιο, από την αρχή της ζωής μου. Όταν έκανα την πρώτη μου σχέση, στα 17 μου, δεν μπορούσα να γνωρίζω την απάντηση. Φρόντισα μόνο να μη βγάλω συμπεράσματα εκ των προτέρων, πριν να μάθω περισσότερα. Αυτά που λέω σήμερα, είναι προϊόν των προσωπικών μου βιωμάτων και μου αποδείχτηκαν συν τω χρόνω με συνέπεια, συνέχεια και ευθύτητα. Τώρα πια ναι, τα θεωρώ δεδομένα. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε προσωπικές ιστορίες που μπορεί και να είναι βαρετές στους συνομιλητές...
Εγώ πάλι είμαι από αυτούς - βάση της εμπειρίας μου πάντα φυσικά- που λένε ότι μπορείς να αγαπάς κάποιον αλλά όχι πάντα. Εχεις πάντα το δικαίωμα να "αλλάξεις γνώμη/αισθήματα" όταν κάποιες καταστάσεις αλλάζουν. Οταν τα δεδομένα παύουν να είναι ίδια με αυτά που ίσχυαν τη στιγμή που αγάπησες
Υπάρχει ζωή στην οποία δεν αλλάζουν οι καταστάσεις;
Υπάρχει στιγμή που τα δεδομένα είναι τα ίδια με οποιαδήποτε άλλη στιγμή; Μπορούν τα δεδομένα αυτά να παραμένουν τα ίδια μετά από πχ 20 χρόνια; Δεν σου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό ότι εκείνος έχει κάθε δικαίωμα ν' αλλάξει με το χρόνο, ν' ανακαλύψει βαθύτερα τον εαυτό του και να εκδηλώσει κάποια τάση του που πριν "καταπίεζε"; Εσύ δεν έχεις αλλάξει από τότε που ήσουν 25, 30, 35 χρόνων;
Μεγάλη και πάλι η εξιδανίκευση.
Το Σύμπαν δεν είναι στατικό και αυτές οι απόψεις καταρρίπτονται αβίαστα.
Οταν ήμουν πιο μικρή αναρωτιόμουν πως μπορώ να ξέρω ότι αγαπώ κάποιον και δεν είναι ενθουσιασμός
Σκέφτηκα λοιπόν ότι μπορώ να διαχωρίσω το τι αισθάνομαι με το τι θα ήμουν ικανή να κάνω για αυτόν τον άνθρωπο
Το ερώτημα που έθετα στον εαυτό μου ήταν ένα μικρό σενάριο
"Ερχεται ένας κακός και μου λέει, διάλεξε ποιον θα σκοτώσω, Αυτόν ή Εσένα"
Ποιόν διαλέγω?
Και κυρίως γιατί διαλέγω αυτόν?
Αυτό κατά τη γνώμη μου, είναι ένα ιδιαίτερα unfair ή "ανήθικο" ερώτημα για να το θέσει κάποιος σε οποιονδήποτε, πόσο μάλλον στον εαυτό του. Έχει μάλιστα σαδιστικές ρίζες. Άσε που είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μακάβριο και ανατριχιαστικό
. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ, ωστόσο αν υπάρχει ενδιαφέρον, μπορούμε να το συζητήσουμε κάπου αλλού...
Ανάμεσα σε μένα και τη μάνα μου... διαλέγω να σκοτώσει τη μάνα μου γιατί δεν θέλω η μάνα μου να βιώσει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της!
Χρησιμοποιώντας λοιπόν κι εγώ το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, μεταξύ εμού και οποιουδήποτε άλλου, θα επέλεγα να πεθάνει απαραιτήτως ο άλλος, επειδή οι φιλοσοφικές μου περιπλανήσεις μ' έχουν πείσει ότι έτσι θα περάσει γρηγορότερα στην αθανασία και θα έρθει πολύ κοντά στο θεό, με λιγότερα χρόνια ζωής, άρα και με λιγότερες αμαρτίες.
Πολύ ακραίο σκεπτικό για να το βάλει κανείς ως κριτή όλων των σχέσεων στη ζωή του. Τελικά τα άκρα, ασκούν γοητεία σε όλους...
Ανάμεσα σε μένα και στον πρώην άντρα μου, ΤΟΤΕ, διάλεγα εμένα... και ήθελα να ζήσει ευτυχισμένος... ΤΩΡΑ, φυσικά και θα πω ΕΚΕΙΝΟΝ και κακό ψόφο να έχει
Ποσώς με αφορά αν θα ζήσει ή θα πεθάνει το σκυλί
Κάποτε, μια πολύ γνωστή μου, έμαθε ότι ο πρώην της, με τον οποίο είχαν φτάσει κοντά στο να παντρευτούν, σκοτώθηκε στα 45 του. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο αλγεινή εντύπωση μου έκανε, όταν την άκουσα να λέει ακριβώς αυτό που διαβάζω παραπάνω. Θέλω να πιστεύω Κουέ μου, απ' όσο σε γνωρίζω τουλάχιστον, πως αν (χτύπα ξύλο) συμβεί κάτι στον πρώην άντρα σου ή σ' οποιονδήποτε άλλον πρώην σου, δεν θα νιώσεις τέτοιο πράγμα, άσχετα αν τώρα το λες "εκ του ασφαλούς" και μεταξύ φίλων.
Ποτέ μου δεν σκέφτηκα έτσι για πρώην μου, όσο κι αν είχα παράπονα απ' αυτές, ακόμη και για κάποια που με κεράτωσε. Ίσως εγώ να είμαι υπερβολικά συναισθηματικός, δεν ξέρω...
Ε σορρυ αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω γιατί εγώ ξέρω τι ένοιωθα
Μπορώ λοιπόν να αγαπώ ΣΗΜΕΡΑ υπό συγκεκριμένες συνθήκες, κι ΑΥΡΙΟ επειδή οι συνθήκες δεν υπάρχουν, ή κάτι έχει μεσολαβήσει να αλλάξω γνώμη
Άρα η αγάπη για σένα είναι απλά θέμα γνώμης. Τότε σε τι διαφωνούσες ότι η αγάπη είναι κάτι που μαθαίνεται;
Αν τώρα αυτό, θεωρείται ΜΗ αγάπη τι να πω... δεν ξέρω πραγματικά
Εγώ πάντως, καλώς ή κακώς, με αυτόν τον τρόπο αγαπώ.. για το σήμερα και το τώρα
Το πάντα, δεν υπάρχει σε ερωτική σχέση
Στο παιδί μου, αυτή τη στιγμή που συζητάμε, πιστεύω - δεν γνωρίζω- πως ισχύει
Αν θέλετε θα σας πω σε 50 χρόνια απο τώρα αν ισχύει
Πράγματι, δικαιολογώ τις κάποιες υπερβολές που έγραψες σε σχέση με το παιδί σου, αφού είσαι πολύ φρέσκια ακόμη ως γονιός και είναι φυσικό να τα βλέπεις υπ' αυτό το πρίσμα. Πίστεψέ με, ως παλαιότερο γονιό, ότι ο χρόνος έχει πολλά να σου διδάξει σε σχέση με όλα αυτά, όπως και όλους μας άλλωστε...
