Να παρατηρήσω κι εγώ μερικά πράγματα σε σχέση με αυτά που αναφέρθηκαν:
1) Οι αναρχικοί στην Ελλάδα έχουν μακρά ιστορία (από τη χούντα κι έπειτα) και προϊστορία (από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τον εμφύλιο). Συμμετείχαν στους περισσότερους κοινωνικούς αγώνες με ποικίλους τρόπους. Από τη στιγμή όμως που πλέον δεν υπάρχει αναρχοσυνδικαλισμός (οι σημερινοί Έλληνες αναρχικοί έχουν εξεγερσιακό αναρχοκομμουνιστικό χαρακτήρα) δεν ελκύουν ιδιαίτερα τους εργαζόμενους αλλά μόνο, σε συντριπτικά μεγάλο ποσοστό, φοιτητές και μαθητές, γι' αυτό και στους απέξω ο αναρχισμός φαίνεται ως «εφηβική» ιδεολογία. Φυσικά αυτό ιστορικά είναι λάθος. Εν μέρει όμως είναι σωστή η κριτική των μαρξιστών ότι ο σημερινός αναρχισμός δεν συνδέεται με τους εργαζομένους και άρα έχει μικροαστικά χαρακτηριστικά. Από την άλλη βέβαια έχουν υπάρξει θεωρητικοί που αποδίδουν στον αναρχοσυνδικαλισμό αστικά χαρακτηριστικά, οπότε σε τελική ανάλυση «έτσι είναι αν έτσι πιστεύετε».
2) Οι τρόποι δράσεις τους έχουν μεγάλη ποικιλία. Πορείες, παρεμβάσεις, καταλήψεις, αφισοκολλήσεις, μικροφωνικές, εμπρηστικές επιθέσεις σε συμβολικούς στόχους (εθνική σημαία, κρατικά οχήματα και κτήρια, τράπεζες, πολυκαταστήματα). Προφανώς τα ΜΜΕ, παίζοντας καλά τον ρόλο τους, προβάλλουν μόνο τις τελευταίες αυτές βίαιες ενέργειες, αποκομμένες μάλιστα από το ιδεολογικό τους υπόβαθρο, έτσι ώστε ο μέσος αμόρφωτος Έλληνας δεξιός μικροαστός να νομίζει πως αναρχία σημαίνει «χάος» και οι αναρχικοί είναι «ανεγκέφαλα πιτσιρίκια».
3) Στις περισσότερες περιπτώσεις οι πορείες των αναρχικών είναι απόλυτα ειρηνικές --γι' αυτό και οι περισσότεροι δεν μαθαίνουν ποτέ γι' αυτές. Μόνο όταν υπάρχουν αναρχικά μπλοκ σε μαζικές πορείες και κάποιο καυτό ζήτημα στην επικαιρότητα (π.χ. πρόπερσι ο νέος νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ ο οποίος συνάντησε μεγάλες συνδικαλιστικές αντιδράσεις) η εκάστοτε κυβέρνηση υποκινεί ταραχές, με τα ΜΑΤ να αναζητούν αφορμή για να διαλύσουν την πορεία και τα πιο μαχητικά κομμάτια της τελεταίας (όχι απαραίτητα αναρχικοί) να απαντούν με πέτρες και μολότοφ. Είναι εξαιρετικά σπάνιο οι αναρχικοί να ξεκινήσουν απρόκλητα βίαια επεισόδια (άλλο φυσικά το τι δείχνουν τα κανάλια). Στις περισσότερες βίαιες πορείες που έχω πάει (άσχετα αν υπάρχουν αναρχικοί μέσα) οι μπάτσοι κλείνουν δρόμους, «πνίγουν» και προκαλούν τους διαδηλωτές, κάποιος διαμαρτυρώμενος τους πετά αυγά ή μπουκάλια και αυτοί απαντούν με δακρυγόνα και επικίνδυνα χημικά. Τότε ξεκινούν τα επεισόδια και οι αναρχικοί (μάλλον άθελά τους) λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας των υπόλοιπων διαδηλωτών.
4) Όταν γίνονται συγκρούσεις με τα ΜΑΤ ή επιθέσεις σε συμβολικούς στόχους, οι οποίες είναι ακτιβίστικες ενέργειες ξεκάθαρα στοχευμένης βίας με σαφές πολιτικό μήνυμα, πολύ συχνά διεισδύουν αναρχοποιημένοι χούλιγκαν ή ασφαλίτες προβοκάτορες δίνοντας έτσι πάτημα στην αντιαναρχική προπαγάνδα των ΜΜΕ και του ΚΚΕ. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις οργανωμένοι αναρχικοί διώχνουν από τα μπλοκ τους άτομα που θεωρούν προβοκάτορες (καμία σχέση βέβαια με ΚΝΕ, η οποία κυριολεκτικά δίνει άτομα στους μπάτσους και γι' αυτό λαμβάνει τα εύσημα από ΝΔ και ΛΑΟΣ).
5) Είναι φυσικό ο Νίκος Δήμου να συμπαθεί ελαφρώς τους αναρχικούς, γιατί είναι (νεο)φιλελεύθερος του κερατά και ο αναρχισμός ιστορικά αποτελεί μία σύνθεση των δύο κύριων νεωτερικών πολιτικών ρευμάτων, του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού.
6) Αναρχία δεν σημαίνει έλλειψη οργάνωσης, έλλειψη δομών ή ουτοπία. Σημαίνει απλώς αντιιεραρχικές οργανωτικές δομές όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά και με πλειοψηφία, επομένως προϋποθέτει το κράτος να έχει αντικατασταθεί από συμμετοχικές συνομοσπονδιοποιημένες κοινότητες και η οικονομία της αγοράς από κάποιο άλλο, μη εξουσιαστικό/καταπιεστικό/ταξικό σύστημα οικονομικής παραγωγής και διανομής αγαθών (εδώ υπάρχουν διαφωνίες αλλά και πληθώρα προτάσεων, κάποιες από τις οποίες έχουν δοκιμαστεί με επιτυχία έως έναν βαθμό στην πράξη). Ας σημειωθεί ότι η κατάργηση της ιδιοκτησίας (όπως και στον μαρξιστικό κομμουνισμό) κατά κύριο λόγο σημαίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και της γης, όχι ότι θα μου πάρουν το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια για να το δώσουν σε κάποιον που δεν έχει (αν και φυσικά ο αναρχισμός ευνοεί την εθελοντική προσφορά και την αλληλεγγύη).
7) Ας καταλάβουν όλοι επιτέλους ότι «φασισμός» δεν σημαίνει «κρύβω το πρόσωπό μου» ή «ασκώ βία», «δημοκρατία» δεν σημαίνει «ελευθερία του λόγου» ή «έλλειψη βίας», «αναρχισμός» δεν σημαίνει «ψηφοθηρική σοσιαλδημοκρατία» (αυτά περί συσχέτισης, από τα ΜΜΕ και τους φασίστες, μεταξύ αναρχικών και ΣΥΡΙΖΑ) και «σημαία / έθνος / κράτος» δεν σημαίνουν «κοινωνία».
8) Οι αναρχικοί (γενικότερα οι περισσότεροι νεωτερικοί, είτε σοσιαλιστές είτε φιλελεύθεροι) απορρίπτουν το υπερβατικό και την πνευματοκρατική μεταφυσική, άρα απορρίπτουν τη θρησκεία ως παραίσθηση, ξεπερασμένη μέθοδο ερμηνείας του κόσμου και εισηγητή ετερονομίας στην κοινωνία. Πολύ περισσότερο όμως απορρίπτουν τα οργανωμένα ιερατεία, τα οποία έχουν ξεκάθαρα εξουσιαστικό χαρακτήρα και πολλάκις λειτουργούν ως δεκανίκια του κράτους, της κοινωνικής ετεροθέσμισης και της καταπίεσης. Από εκεί προκύπτει και η έλλειψη σεβασμού σε θρησκευτικά σύμβολα ή πρόσωπα (όπως και η έλλειψη σεβασμού στους μπάτσους ή το κράτος, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα). Ωστόσο σε τελική ανάλυση η σχέση ενός αναρχικού με το θείο είναι μόνο προσωπική υπόθεση, κάποιος σοσιαλιστής δεν είναι απαραίτητα φυσικαλιστής/υλιστής.
9) Ακριβώς επειδή όλα εξαρτώνται από την προσωπικότητα του καθενός, ο αναρχισμός ως πολιτικό ρεύμα δεν είναι υπεύθυνος για πράξεις των μελών του που κρίνονται αρνητικά. Έτσι για κάθε αναρχικό που απλώς γράφει συνθήματα και κατεβαίνει στις πορείες με μαύρα μαντήλια, υπάρχουν δέκα που επιπλέον οργανώνουν δράσεις και προσπαθούν να κινητοποιήσουν πολιτικά τον κόσμο. Όσον αφορά τη βία δεν υιοθετείται ούτε καταδικάζεται εξολοκλήρου. Ο αναρχισμός δέχεται τον στοχευμένο βίαιο ακτιβισμό όταν και όπου πρέπει, ανάλογα με τις συνθήκες και με σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τα «επεισόδια» που προβάλλει η τηλεόραση είναι απλώς άμυνα των διαδηλωτών απέναντι στην επίθεση των ΜΑΤ. Αντίθετα π.χ. ο φασιστικός χώρος, ο οποίος όπως αναφέρθηκε έχει ως οργανικό του στοιχείο τη βία και την περιστολή των ελευθεριών, είναι υπόλογος συνολικά για τις ανάλογες πράξεις των μελών του.
10) Συμφωνώ με αυτά που αναφέρθηκαν ότι ο αναρχισμός εν μέρει είναι προσωπικός δρόμος μύησης. Διαφωνώ κάθετα με αποψάρες του τύπου «ο αναρχισμός είναι γαμάτος αλλά δεν έχει σχέση με τους Έλληνες αναρχικούς που απλώς καίνε και σπάνε ό,τι βρουν». Το μόνο που δηλώνουν τέτοιο πρετεντερισμοί είναι άγνοια και έλλειψη επαφής με ενεργούς πολιτικούς χώρους.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
