Δεν ειναι ευστοχη η συγκριση σου.
Τα πρεζονια ειναι εθισμενα ενω ο δανειοληπτης οχι...
Το να εξισωνεις τους δανειοληπτες με τα πρεζονια και τις τραπεζες με τους εμπορους ναρκωτικων προσωπικα το βρισκω αστοχο...
Ήθελα να ήξερα τι θα έγραφες, αν δεν είχα σημειώσει και μάλιστα με bold, τη φράση "τηρουμένων όλων των αναλογιών". Εάν κατά τη δική σου αντίληψη η μόνη δυνατή λογική αναλογία είναι η εξίσωση, αυτό δεν αποτελεί δική μου αστοχία.
Θεωρώ ότι όταν δεν υπάρχει μια ελάχιστη κοινή βάση στην κατανόηση αυτού του κοινού γνωστικού εργαλείου, η όποια επιχειρηματολογία δεν κανένα νόημα...
Και δεν ειπα ποτε οτι εγω δεν συμβαλω στον υπεπληθυσμο, ουτε ειπα οτι ειναι ΚΑΛΟ να παιθανει κοσμος, αυτο δεν αλαζει το γεγονος οτι ειμαστε πολλοι...
Θα υπενθυμίσω πως η κυριότερη αιτία υπερπληθυσμού είναι η εξαθλίωση, η αμορφωσιά και κυρίως η συνεχής απειλή εξαφάνισης του πληθυσμού. Οι ανεπτυγμένες χώρες αντίθετα, αντιμετωπίζουν πρόβλημα γήρανσης, λόγω υπογεννητικότητας. Το πρόβλημα λοιπόν θα λυνόταν, εάν ένα σημαντικότερο ποσοστό κατοίκων του πλανήτη, είχε εξασφαλίσει την αξιοπρεπή του (όχι απαραίτητα με τους όρους πολυτέλειας ημών των δυτικών) διαβίωση και τη στοιχειώδη του μόρφωση.
Ρε αδερφε σε υποχρεωνει κανενας να αγοραζεις κοκα κολα? Γιατι την αγοραζεις και μεταφερει το κεφαλαιο στον προεδρο και το μετοχικο συμβουλιο της?
Εκ πρώτης όψεως, κανένας πράγματι δεν με υποχρεώνει ν' αγοράζω coca cola ή οποιοδήποτε άλλο καταναλωτικό προϊόν, αφού προσωπικά coca cola δεν πίνω. Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστό ότι η καταναλωτική συμπεριφορά και οι τεχνικές marketing και διαφήμισης, έχουν επεξεργαστεί και καθοριστεί εδώ και πολλές δεκαετίες από ειδικούς στη μαζική ψυχολογία, στην έρευνα της συμπεριφοράς και στην προπαγάνδα. Ολόκληρη γενιά Αμερικανών μεγάλωσε και γαλουχήθηκε υπό το άγρυπνο βλέμμα των ψυχαναλυτών. Τα ονόματα στενών συγγενών του Φρόυντ, όπως ο ανιψιός του Edward Bernays, ο οποίος εφηύρε τον όρο "Δημόσιες Σχέσεις" και η κόρη του Anna Freud φιγουράρουν σε περίοπτη θέση σε αυτήν την ιστορία, αφού με τη δική τους πολύτιμη συμβολή πραγματοποιήθηκε η χρήση των ιδεών του Φρόυντ από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τη CIA για την ανάπτυξη μεθόδων διαχείρισης της σκέψης του αμερικανικού λαού. Η τεχνική, στην οποία προταγωνίστησε η Άννα Φρόυντ, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, λεγόταν "
Η μηχανική της συγκατάθεσης" ("The engineering of consent"). Πίστευαν ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει η δημοκρατία (εσείς βάλετε όσα εισαγωγικά επιθυμείτε) και να δημιουργηθεί μια σταθερή, δηλαδή ελεγχόμενη (ίσως και δυστοπική) κοινωνία.
Στα ντοκιμαντέρ που μπορείτε να βρείτε στο tvxs.gr, με τον τίτλο "
Ο αιώνας του εαυτού" εξηγείται διεξοδικά το "πώς οι ιδέες του Φρόυντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών, τα δάνεια και την κατανάλωση", όπως αναφέρεται στο site. Χαρακτηριστικά μπορείτε να δείτε τον ίδιο τον Edward Bernays να λέει ότι επινόησε τον όρο "Δημόσιες Σχέσεις" επειδή ο όρος "Προπαγάνδα" είχε αποκτήσει, μετά τη χρήση του από τους Γερμανούς, πολύ αρνητική φόρτιση, συνεπώς μιλάμε για ακριβώς το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια. Είναι πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς το πώς οι καπνοβιομηχανίες για παράδειγμα προσέλαβαν τον Μπερνέζ για να κάνει τις γυναίκες να καπνίζουν, διπλασιάζοντας έτσι το target group τους και τον εξαιρετικά κομψό τρόπο με τον οποίο ο ειδικός από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο προπαγανδιστής, επέτυχε θριαμβευτικά την κατάρριψη ενός πολύ παλιού κοινωνικού ταμπού, μέσα σε ελάχιστο χρόνο.
Προηγουμένως είχε καταφέρει να χτίσει την εικόνα του προέδρου Wilson των ΗΠΑ, ως ελευθερωτή των λαών και μέγιστο υποστηριχτή της δημοκρατίας, επιτυγχάνοντας μια θριαμβευτική του υποδοχή στην Ευρώπη, η οποία εξέπληξε ακόμη και τους ίδιους τους υπεύθυνους προπαγάνδας του. Ο πρόεδρος ήταν ήρωας για τις μάζες.
Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αφήγηση του πώς οι μεγάλες εταιρείες χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία του Μπερνέζ για να "κατασκευάσουν" τον Αμερικανό καταναλωτή, περνώντας από την κάλυψη των αναγκών στην ικανοποίηση των υποσυνείδητων επιθυμιών. "Οι επιθυμίες θα έπρεπε να είναι πάντα μεγαλύτερες από τις ανάγκες".
Η Anna Freud πρωτοστάτησε σ' ένα, όπως χαρακτηρίζεται στο δεύτερο μέρος του ντοκιμανταίρ, "γιγαντιαίο κοινωνικό πείραμα για τον έλεγχο της σκέψης του αμερικανικού λαού". Στα τέλη της δεκαετίας του '40 ο πρόεδρος Τρούμαν υπέγραψε το νομοσχέδιο για την "Ψυχική Υγεία" ("Mental Health") και από τη στιγμή εκείνη στήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός, ο οποίος μάλιστα εκπαίδευσε με ταχύρυθμο τρόπο ψυχιάτρους και κοινωνικούς λειτουργούς κατά εκατοντάδες, με σκοπό να εφαρμόσουν στην πράξη μαζικά, διδάσκοντας τους πολίτες, τη βασική ιδέα της A. Freud, ότι ο άνθρωπος θα έπρεπε να εκπαιδευτεί ώστε να συμμορφώνεται με τους κοινωνικά αποδεκτούς όρους και πως το ανθρώπινο "Εγώ" θα έπρεπε να γίνει αρκετά ισχυρό για να ελέγχει το υποσυνείδητο.
Οι δύο αυτές τεχνικές σε συνδυασμό, δηλαδή η δυνατότητα να καθορίζουμε το "κοινωνικώς αποδεκτό" με τεχνικές προπαγάνδας από τη μία πλευρά και η επίτευξη της "συμμόρφωσης" με τεχνικές ψυχανάλυσης από την άλλη, απαντούν με τον πλέον εύγλωττο πιστεύω τρόπο στις αντιρρήσεις σας περί του ποιος αναγκάζει ποιον και του αν οι καταναλωτές είναι εθισμένοι στην ίδια την κατανάλωση, άρα και στα δάνεια που τους δίνονται με ευκολία για την ικανοποίηση των κατευθυνόμενων αναγκών τους. Πιστεύω πως όλοι αναγνωρίζουμε πως ο όρος "εξαναγκάζω" δεν αφορά μόνο την φυσική απειλή ή τη φυσική βία. Ο όρος "πειθαναγκάζω" ίσως να περιγράφει ορθότερα τον τρόπο επιβολής τέτοιων απόψεων.
Ας σημειωθεί πως φυσικά από τη δεκαετία του '40 οι επιστήμες της ψυχιατρικής-ψυχανάλυσης-ψυχολογίας έχουν προχωρήσει αρκετά και πως τα νέα τους συμπεράσματα έχουν αξιοποιηθεί από ένα πλήθος ειδικών στους τομείς της διαφήμισης και της πειθούς επί των μαζών γενικότερα.
