Μια εναλλακτική εξήγηση από ποια; Αυτή της Θεϊκής Δημιουργίας; Αν ο κύριος Crick δεν είχε αναφερθεί σε αυτή τη χολυγουντιανή λύση, το πιθανότερο να μην τον αναφέραμε καν εδώ.
Το "κανείς επιστήμονας" είναι λίγο απόλυτο, στην τελική και εγώ επιστήμονας είμαι στον τίτλο και να που το είπα
Γνωρίζω ότι το θέμα δεν είναι εύκολο από τη φύση του, ειδικά για συζητητές άλλων ειδικοτήτων, γι' αυτό είμαι στη διάθεσή σας για όποια τυχόν παρανόηση εμφανιστεί, εφόσον δεν αποτελεί και δική μου παρανόηση ταυτόχρονα. Ανέφερα στα παραπάνω, ότι οι διάφορες παραλλαγές της θεωρίας της πανσπερμίας, προέκυψαν όχι ως αντιπρόταση στην ύπαρξη θεού, αλλά προκειμένου να καλυφθεί το κενό που σας περιγράφω, σχετικά με τις πιθανότητες να γίνει κάτι όπως η αυθόρμητη εμφάνιση του DNA, ή του πρώτου ζωντανού κυττάρου. Οι έγκριτοι επιστήμονες, ακόμη και οι πλέον άθεοι εξ αυτών, ακριβώς επειδή ήταν επιστήμονες και όχι πολιτικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες, γνώριζαν τα προβληματικά σημεία των ίδιων των θεωριών τους και δεν γράφω αυτή τη σειρά κειμένων για να τους αποδείξω δογματικούς ή ανάξιους. Το έναυσμα εάν θυμόσαστε δόθηκε από τη σιγουριά κάποιων συνομιλητών, σε τούτο αλλά και σε άλλα σχετικά θέματα, ότι η επιστήμη διαθέτει απαντήσεις που καθιστούν την παραδοχή θεότητας αστεία ή παρωχημένη.
Ο F. Crick δεν είναι κανένας τυχαίος, αφού αυτός μαζί με τον James Watson περιέγραψαν πρώτοι το μόριο του DNA και συνέταξαν το λεγόμενο "Μοντέλο της Διπλής Έλικας", για το οποίο αργότερα τιμήθηκαν με βραβείο Νόμπελ. Φυσικά θα είχαν πάντα θέση στη συζήτησή μας, αφού και μόνη η αναφορά στο DNA φέρνει στο νου μας εκείνους. Το σημείο που ήθελα να τονίσω, ήταν ακριβώς ότι ακόμη κι επιστήμονες όπως οι παραπάνω, έφτασαν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις έξω από τα γήινα μέτρα, επειδή γνώριζαν ότι "ο χρόνος δεν έβγαινε".
Επίσης, ζητώ συγνώμη που παρασύρθηκα λόγω του θέματος, αφού εδώ όταν λέω επιστήμονες, εννοώ αυτούς των φυσικών ή αλλιώς θετικών επιστημών. Εννοείται πως δεν μπορεί ν' αναφέρομαι σε νομικούς ή γλωσσολόγους επί παραδείγματι.
Πρώτο φαινομενικά σφάλμα. Η διαδικασία αυτή, δεν προϋποθέτει βήματα τα οποία απαιτούν χρόνο. Δηλαδή δεν μπορείς να πεις ότι επειδή τα μόρια τάδε με τα μόρια τάδε, θέλουν τόσο χρόνο να πάνε από το σημείο Α στο Β άρα η όλη διαδικασία είναι το άθροισμα των χρόνων αυτών. Μιλάμε για πιθανότητες.
Καλά κάνεις και το θέτεις τούτο το ζήτημα. Αντίθετα με ό,τι πιστεύεις, η σύγχρονη θεωρία παραδέχεται πως τα γεγονότα που χρειάστηκαν ώστε να παρουσιαστεί το πρώτο μόριο DNA, από αυθόρμητη συνένωση των δομικών του λίθων (Αδενίνη, Κυτοσίνη, Θυμίνη και Γουανίνη), ήταν μια διαδικασία που προέκυψε με "εξελικτικό" τρόπο, πράγμα που σημαίνει ξεκάθαρα, ότι ήταν μια διαδικασία πολλών βημάτων. Κανείς ποτέ δεν θεώρησε ότι ένα μόριo DNA προέκυψε σε ένα μόνο βήμα.
Εάν σκεφτεί κανείς ότι το DNA είναι ένα πολυμερές και μεγάλο σε μέγεθος μόριο, το οποίο σχηματίστηκε από τυχαίες θερμικές κρούσεις μεταξύ μικρότερων μορίων, μπορεί να κατανοήσει καλύτερα το γιατί. Ένα πολυμερές μόριο δεν μπορεί ποτέ να προκύψει σε ένα μόνο στάδιο και κάτι τέτοιο, για ένα χημικό ή ένα βιολόγο, θεωρείται περίπου αυτονόητο. Πέραν αυτού, πιστεύεται ότι το πρώτο μόριο-αντιγραφέας ήταν το RNA, το οποίο αργότερα και σταδιακά εκτοπίστηκε από το DNA ως γενετικό υλικό. Αυτό συμβαίνει, επειδή το RNA επιδεικνύει σε ορισμένες περιπτώσεις καταλυτικές ή ακόμη και αυτοκαταλυτικές ιδιότητες (επεξήγηση εφόσον ζητηθεί).
Η καταλυτική δράση θεωρείται ότι έδωσε το πρώτο εργαλείο ώστε το μόριο αντιγραφέας ν' αποκτήσει "εξελικτικό πλεονέκτημα", καταστρέφοντας τους ανταγωνιστές του και εξασφαλίζοντας πηγές δομικών λίθων, επιταχύνοντας την δική του αντιγραφή έναντι των υπολοίπων παρομοίων μορίων και αποκτώντας τη δυνατότητα σταδιακά να σχηματίσει γύρω του το πρώτο αρχέγονο κύτταρο ως "μηχανή επιβίωσης". Για περισσότερες λεπτομέρειες, σας προτείνω το βιβλίο "Το εγωιστικό γονίδιο", το οποίο έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ ως πηγή μου σε αυτή τη σειρά κειμένων. Οι όροι στην παραπάνω παράγραφο προέρχονται από το ίδιο βιβλίο. Όποιον καθηγητή ή επιφανή επιστήμονα της βιολογίας κι αν ρωτήσεις για το με ποιες διαδικασίες προέκυψαν όλα αυτά, θα σου απαντήσει το ίδιο: "
Αργά, Σταδιακά, Εξελικτικά".
Μα συγνώμη αλλά αυτά δεν είναι πιθανότητες. Είναι αλλιώς ξαναλέω να πεις, ότι είναι απαραίτητο να περάσουν τόσα χρόνια για να συμβεί το ενδεχόμενο Α και αλλιώς να πεις ότι το ενδεχόμενο Α έχει πιθανότητα μία στα τόσα χρόνια. Το πρώτο ΔΕΝ είναι πιθανότητες. Στο δεύτερο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε με πιθανότητες, κανείς δεν αποκλείει το ενδεχόμενο Α να γίνει την πρώτη μόλις μέρα.
Συνεχίζοντας λοιπόν αυτό που ανέλυα παραπάνω, θα μπορούσε κανείς να κάνει τούτη την υπόθεση, όπως κι εσύ την κάνεις σωστά, εφόσον υπήρχε οποιαδήποτε περίπτωση να συμβούν όλες οι διαδικασίες που απαιτούνται για την εμφάνιση μιας πρωτεΐνης, ενός κλώνου νουκλεϊκού οξέος ή ενός κυττάρου, σε ένα και μόνο στάδιο. Από τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό ούτε ως φανταστική σκέψη, τα υπόλοιπα περιττεύουν. Σας το ξαναλέω, εάν τούτη η υπόθεση ήταν έστω και κατά το ελάχιστο βάσιμη, θα την είχαν ενστερνιστεί άλλοι, πολύ νωρίτερα από εμάς, αφού θα τους έλυνε πολλά προβλήματα.
Αυτό που παρατηρώ είναι ότι χρησιμοποιείς εκφράσεις που υποννοούν ότι υπήρξε παρέμβαση, που μόνο με την ένταξη θεότητας ή εξωγήινων εξηγείται. Ποιο από τα δύο βάζεις εσύ και γιατί έχεις τέτοια προκατάληψη;
Όχι, το "μαγικό" το έγραψα ως αντιδιαστολή με τα περί "μαγείας" που μου έσυρε ο Νέκρα. Καμμία προκατάληψη. Το νόημα εδώ ήταν "
Ας δεχτούμε ότι ΕΣΤΩ συνέβη". Το είχα γράψει εδώ και τρεις ημέρες τούτο το κομμάτι και παραδόξως έπεσε επάνω στην απορία σου. "Μήπως ήμασταν πολύ τυχεροί και προέκυψε κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, μέσα στον υπολογιζόμενο χρόνο;" Θα δεις στα παρακάτω πως ακόμη κι έτσι, πάλι οι χρόνοι δεν βγαίνουν.
Ακόμα και αυτό τείνω να αμφισβητήσω, μιας και δεν πιστεύω στην τύχη. Μπορεί εμείς να έχουμε δημιουργήσει συστήματα πιθανοτήτων για να εξηγήσουμε τα μη άμεσα εξηγήσιμα (άλλη πίστη από εκεί), αλλά όλα στηρίζονται σε κάποιους κανόνες/νόμους και όλα φαίνεται να είναι αλληλοεξαρτώμενα, άσχετα αν δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα την σχέση τους.
Δεν έχει προταθεί άλλη εναλλακτική λύση: θεός ή τυφλή τυχαιότητα. Έχεις εσύ να προτείνεις την εναλλακτική λύση 3;
α) Γιατί πρέπει να υπολογίσουμε πως -εξ αιτίας των πιθανοτήτων- το πρώτο κύτταρο έκανε τον maximum απαιτούμενο χρόνο για να κατασκευαστεί απο καθαρή τύχη και όχι για παράδειγμα τον μισό ή το 1/3 ή οποιαδήποτε υποδιαίρεση αυτου;
Για ένα μεμονωμένο γεγονός, όπως εξήγησα παραπάνω, μπορεί κανείς να κάνει αυτήν την εικασία. Για μια σειρά γεγονότων όμως, αυτή δεν ευσταθεί. Αυτό διότι, εάν το ένα γεγονός έγινε στο 1/3 του απαιτούμενου χρόνου, το επόμενο μπορεί να έγινε στα 5/3 του ίδιου χρόνου, για τους ίδιους λόγους τυχαιότητας που αναφέρεις. Επίσης, ένα άλλο στοιχείο είναι ότι στη θεωρία της "Αρχέγονης Σούπας", θεωρείται εξ ορισμού, ότι τη στιγμή που άρχισε να μετρά ο χρόνος για την εμφάνιση των πρώτων μορίων αντιγραφέων, υπήρχαν όλα τα απαραίτητα δομικά συστατικά σε μεγάλη αφθονία (άλλη μια παραδοχή λοιπόν, η οποία δεν είναι ωστόσο παράλογη). Γνωρίζουμε ότι σε ένα πολύ μεγάλο σύνολο, η συχνότητα με την οποία συμβαίνει ένα γεγονός, επιβεβαιώνει τη στατιστική του πιθανότητα. Αυτό ισχύει και στο σύστημα που εξετάζουμε.
Μια άλλη παράμετρος που παρέλειψα μέχρι τώρα ν' αναφέρω, είναι πως τα υπόλοιπα μακρομόρια που δεν είχαν όμως τη δυνατότητα να αντιγράφονται, ανταγωνίζονταν τα πρώτα μόρια αντιγραφείς, για πρώτες ύλες και χώρο, συνεπώς δεν είχαμε ένα άδειο από μακρομόρια καζάνι, όπου το μόνο που θα μπορούσε να συμβεί ήταν να προκύψει ή να μην προκύψει ένας αντιγραφέας. Είναι λεπτή αυτή η διάκριση και ελπίζω να γίνει κατανοητή.
Και σε αυτό να προσθέσω πως αυτό που συζητάμε εδώ είναι οι πιθανότητες της εμφάνισης της ζωής στον δικό μας πλανήτη αυστηρα. Όμως, αν υπολογίσουμε το πόσοι ακόμη παρόμοιοι πλανήτες -πιθανώς- υπάρχουν, ξαφνικά δεν ανεβαίνουν οι πιθανότητες; Ή το έχεις βάλει και αυτό στον υπολογισμό και το έχω καταλάβει λάθος;
Όπως είδες στο τελευταίο τμήμα του άρθρου που έχω έως τώρα δημοσιεύσει, ο χρόνος που χρειάζεται για να εμφανιστεί ένα κύτταρο, από τα πλέον απλά, ξεπερνάει κατά δισεκατομμύρια φορές την ηλικία του σύμπαντος. Ωστόσο, ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς υπολογιστές του χρόνου, όπως οι επιστήμονες που προαναφέραμε, θεώρησαν πως μπορεί να δημιουργήθηκε πράγματι η ζωή αλλού και να μεταφέρθηκε στον πλανήτη μας, μέσω κάποιου είδους πανσπερμίας. Έτσι, εάν διαβάσεις προσεκτικά και με τη σειρά που το έχω δομημένο το άρθρο μου, αυτά όντως έχουν ληφθεί υπόψιν στους υπολογισμούς. Παρακάτω θα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε κι άλλα στοιχεία και να συζητήσουμε ίσως εκτενέστερα επ' αυτού του ζητήματος.
β)Όσον αφορά την θεωρία του Crick, απ'όσο γνωρίζω υπάρχει και μια αντίστοιχη που αφορά την μεταφορά μικροοργανισμών μέσα στον πάγο κομητών. Και, όπως φαίνεται, κάποιοι μικροοργανισμοί είναι ακραία ανθεκτικοί. Αν δεν κάνω λάθος κάποιοι τέτοιοι που εκτοξεύθηκαν με ένα φτέρνισμα πάνω σε μια κάμερα που έιχε τοποθετηθεί στην σελήνη παρέμειναν εκεί παγωμένοι και όταν επέστρεψαν επανήλθαν στην κανονική τους κατάσταση (έπιναν καφεδάκι και διαβάζανε δεξιές εφημερίδες γκρινιάζοντας.) Ξέρω πως δεν είναι μια αποδεδειγμένη θεωρία, απλώς δεν ξέρω γιατί θα προτιμούσες μια θεότητα στην θέση αυτής ή οποιασδήποτε άλλης θεωρίας που πιθανώς θα έχριζε διερεύνησης.
Αν και απάντησα αμέσως παραπάνω, καλύπτοντας πιστεύω και τούτη την ερώτηση, θα ήθελα να προσθέσω κάτι: Πριν από λίγα χρόνια διάβασα σε κάποιο περιοδικό, ότι ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ εξωγήινα βακτήρια, σε μετεωρίτη που έπεσε στη Γη. Δυστυχώς, δεν κατέστη δυνατόν να το επιβεβαιώσω αυτό, μιας και τότε δεν είχα καν σύνδεση στο διαδύκτιο. Ρώτησα αρκετούς στο πανεπιστήμιο, κάποιοι το είχαν επίσης ακούσει. Απλά θα πω ότι ακόμη κι αν καταρριφθεί η θεωρία της Εξέλιξης, με τη μορφή που έχει σήμερα, δεν θα είναι και το τέλος της επιστήμης. Νέες θεωρίες, ίσως συνεπέστερες από αυτήν, θα πάρουν τη θέση της. Θα μιλήσουμε για κάτι τέτοιο στα παρακάτω. Γεγονός πάντως παραμένει, ότι ο υπολογιζόμενος χρόνος για τη δημιουργία ενός έστω ζωντανού κυττάρου, ξεπερνάει κατά χαώδη τρόπο την ηλικία του σύμπαντος...
