«Mπορεί κανείς ως πολίτης ενός κράτους να είναι υπέρ της πιο αυστηρής πολιτικής ελέγχου των συνόρων, όπως μπορεί και το ίδιο το κράτος να την εφαρμόζει. Πρόκειται για μια ιδεολογική κατεύθυνση με την οποία επίσης μπορεί κανείς να διαφωνεί, πάντως ως εδώ κινούμαστε ακόμη εντός των ορίων.
Από τα όρια τα δημοκρατικά και τα ανθρώπινα φεύγουμε όταν αυτή η αυστηρότατη πολιτική συνοδεύεται στην πράξη και με το «με κάθε τελικά τίμημα». Εκεί νομιμοποιούμε κάτι άλλο, μετατρεπόμαστε σε κάτι άλλο. Δεχόμαστε στο όνομά μας, στο όνομα των πεποιθήσεών μας και των φόβων μας, να συμβαίνουν δυστυχήματα εκτός εισαγωγικών, δυστυχήματα εντός εισαγωγικών, μέχρι ενδεχομένως να φτάσουμε και στο σημείο που δεν θα υπάρχει καν ιδεολογική ανάγκη για να τα βαφτίζουμε δυστυχήματα και ακολουθώντας τον τόνο που δίνει ίσως και η πλειοψηφία πια των πολιτών, μετατρέψουμε σε επίσημο και υπερήφανο δόγμα το όποτε θέλουμε σας πνίγουμε και λογαριασμό σε κανένα δεν θα δώσουμε, γιατί έτσι αντιλαμβανόμαστε πια εμείς την Ελλάδα, έτσι θέλουμε να την προστατεύουμε και να την κρατάμε ασφαλή και καθαρή.»
Επίσης να πούμε και το άλλο για τα pushbacks το οποιο αν και για μενα δεδομενο, πολλοι δεν το αποδεχονται και σκοπιμα το αγνοουν επειδη δεν τους αρεσει:
«Να έχουμε βέβαια υπόψη ότι αυτό που περιγράφεται ως "αυστηρή πολιτική ελέγχου των συνόρων" είναι αντίθετο στο διεθνές δίκαιο και έχει όνομα: Λέγεται pushbacks. (άσχετα αν θα γίνει εντός ή εκτός των χωρικών μας υδάτων).
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να εισέλθουν στην χώρα μας (εφόσον προτίθενται να υποβάλλουν αίτηση ασύλου) και εμείς έχουμε υποχρέωση να τους επιτρέψουμε να εισέλθουν και να εξετάσουμε την αίτηση ασύλου που θα υποβάλλουν. Εφόσον αυτή απορριφθεί τότε οκ, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να μπορούν να εισέλθουν και ΠΡΕΠΕΙ να μπορούν να υποβάλλουν αίτηση ασύλου, και ΠΡΕΠΕΙ η Ελλάδα να εξετάσει αυτή την αίτηση και ΠΡΕΠΕΙ να εκδόσει σχετική απόφαση.»
