1. Χρησιμοποιείς μεμονωμένα, ακραία και πιθανώς παράνομα περιστατικά για να περιγράψεις ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν είναι επιχείρημα, είναι τρομολαγνεία. Με την ίδια λογική θα μπορούσε κανείς να αναφέρει περιστατικά χρηματισμού ή και απόλυτης αδράνειας στο δημόσιο και να το βγάλει σκάρτο. (πράγμα που όταν συμβαίνει δεν σας αρέσει). Η γενίκευση απο το μεμονωμένο στο όλον πάντα είναι λογικό σφάλμα.
2. Άρα η προσπάθεια της γυναίκας να υψώσει ανάστημα στον ιδιωτικό τομέα οδηγεί σε «ψυχική κούραση» και «άδειασμα». Δηλαδή επειδή ο κόσμος είναι δύσκολος δεν αξίζει καν να προσπαθήσεις να τον αλλάξεις ή παλέψεις μέσα σε αυτόν.
3. Συγχέεις την «άνεση» με την «αξιοπρέπεια». Παραδέχεσαι δηλαδή πως το δημόσιο δίνει στους εργαζόμενους μια «άνεση» ώστε να μην χρειάζεται να διεκδικούν τα δικαιώματα τους. Κι εδώ ουσιαστικά αυτοαναιρείσαι. Αν η αξιοπρέπεια για εσένα είναι το να μη χρειαστεί ποτέ να παλέψεις για τίποτα, τότε δεν μιλάμε για ουσιαστική αξιοπρέπεια. Η πραγματική αξιοπρέπεια και ο χαρακτήρας σφυρηλατούνται όταν διεκδικείς το δίκιο σου σε περιβάλλοντα που δεν σου το δίνουν όλα έτοιμα και «στο πιάτο».
4. Ενώ αναγνωρίζεις πως «ασφαλώς και η ψυχική ηρεμία του άντρα είναι σημαντική» όλο το υπόλοιπο κείμενο σου επικεντρώνεται στην ανάγκη της γυναίκας να είναι στο Δημόσιο για να σώσει την οικογένεια . Νομίζω πως την θέση για άντρα την ανέφερες ουσιαστικά απλά για να την αναφέρεις, αλλά δεν την υποστήριξες με κανένα επιχείρημα.
5. Δεν απαντάς στα δικά μου σημεία παρά μόνο ανακυκλώνεις τις ίδιες θέσεις, πράγμα που μου δείχνει πως δεν έχεις ακολουθήσει την ροή της συζήτησης και έχεις εγκλωβιστεί σε μια δογματική θέση και απλώς την αναπαράγεις.
Η δικη μου εκτίμηση είναι πως όσα ανέφερες είναι μια λίστα (προσωπικών) φόβων. Μάλλον προσπαθείς να δικαιολογήσεις την δική σου ανάγκη για απόλυτη ασφάλεια δαιμονοποιώντας την πραγματικότητα .
Νομίζω πως η απάντηση σου είναι περισσότερο άμυνα παρά αποτέλεσμα κριτικής σκέψης καθώς νιώθω πως οι απόψεις μου σε «ξεβολεύουν».
Μάλλον εσύ βλέπεις τα πράγματα εξιδανικευμένα, ίσως επειδή ήσουν τυχερή και δούλεψες σε υγιή περιβάλλοντα.
Και καθόλου δεν έμπλεξα την άνεση με την αξιοπρέπεια.
Τα περί άνεσης, τα ανέφερα στο πρώτο κομμάτι που είχε να κάνει με περιστατικά που συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα και ταλαιπωρούν τους εργαζόμενους ενώ στον δημόσιο τομέα θεωρούνται αυτονόητα.
Σε πρακτικά θέματα δηλαδή που έχουν να κάνουν μόνο μ΄αυτό καθαυτό το κομμάτι της εργασίας (παροχές, άδειες, επιδόματα κτλ)
Τα περί αξιοπρέπειας, τα ανέφερα στο δεύτερο κομμάτι που έχει να κάνει με τον τρόπο συμπεριφοράς των εργοδοτών προς τους εργαζόμενους.
Επικεντρώθηκα στην θέση της γυναίκας στους χώρους εργασίας επειδή πάνω σ΄αυτό ήθελα να μιλήσω.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω ότι και η ψυχική ηρεμία του άντρα είναι εξίσου σημαντική.
Την άποψή μου εξέφρασα.
Δεν έχω κανέναν λόγο να πείσω τον οποιονδήποτε για τις θέσεις μου.
Γιατί να το ήθελα άραγε;
Τι θα είχα να κερδίσω;
Μια κουβέντα κάνουμε παρουσία πολλών μελών του φόρουμ και αναπτύσσουμε όλοι τις απόψεις μας βάσει των εναυσμάτων που λαμβάνουμε.
Η προσωπική σου εκτίμηση ειλικρινά μου είναι παντελώς αδιάφορη.
Δεν σου την ζήτησα κιόλας.
Ξέρω ποια είμαι, ξέρω τι πρεσβεύω, ξέρω τι θέλω και ξέρω πώς να το διεκδικώ.
Και δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να επηρεαστώ από κανέναν επειδή για όλα αυτά που πιστεύω, έχω αναρωτηθεί, τα έχω αμφισβητήσει, τα έχω γκρεμίσει και τα έχω ξαναχτίσει και πάλι σ΄αυτά κατέληξα.
΄Αρα αυτή είμαι και καθόλου δεν μ΄ενδιαφέρει ν΄αμυνθώ.
Τα έχω πολύ καλά με τον εαυτό μου.
