Καταρχάς δεν ζούμε στην Ινδία. Οι περισσότεροι Έλληνες ΔΕΝ ζούνε στο όριο της φτώχειας και μια χαρά μπορούν να συντηρήσουν παιδιά, με τις δραστηριότητες τους, τις διακοπές τους και όλα. Επίσης η πυρηνική οικογένεια είναι ένας θεσμός κοινωνιολογικά καινούριος και δυτικοφερμένος. Ανέκαθεν σε όλες τις κοινωνίες το "μεγάλωμα" των παιδιών γινόταν όχι μόνο από τους γονείς αλλά από όλη την άμεση οικογένεια και τον κοινωνικό περίγυρω καθώς ζούσαν σε κοινωνίες υψηλής εμπιστοσύνης. Το 99% της ανθρωπότητας έτσι έχει μεγαλώσει ιστορικά.
Επίσης παλαιότερα, που πάλι δεν κάναμε τόσα παιδιά αφού το peak ήταν περίπου 3 παιδιά/γυναίκα, δεν τα αράδιαζαν επειδή ήθελαν "εργατικά χέρια". Έκαναν παιδιά γιατί ήταν παντρεμένοι και η αναπαραγωγή είναι το φυσικό ακόλουθο του σεξ, κάτι που πλέον έχει εξαφανιστεί ως έννοια με ότι αυτό συνεπάγεται.
Πάλι το πας μόνο στο οικονομικό. Και εκεί δηλαδή το ότι οι περισσότεροι έλληνες δε ζουν στο όριο της φτώχειας δε σημαίνει ότι μπορούν να συντηρήσουν παιδιά με ότι αναμένεται σήμερα να έχει ένα παιδί.
Γιατί έχει δίκιο ο nPB για την καταναλωτική φύση της κοινωνίας μεν αλλά μέσα στην ίδια κοινωνία ζούμε και με βάση αυτά τα δεδομένα κρίνει ο κάθε υποψήφιος γονιός.
Δεν είμαστε στην εποχή όπου το μόνο που χρειάζεται το παιδί είναι ένα πιάτο φαγητό, διακοπές στο χωριό και για τα ρούχα βολεύεται με δεύτερο χέρι από το μεγαλύτερο ξαδερφάκι.
Παραβλέπεις τον παράγοντα χρόνο και σου λέω το πολύ απλό...στην οικογένεια που δουλεύουν 2 γονείς 8ωρο που σημαίνει μαζί και με τις μετακινήσεις θα είναι 5-6-7 το απόγευμα σπίτι ποιος θα μεγαλώσει το παιδί;
Η πυρηνική οικογένεια δεν είναι μόδα, είναι ανάγκη των σύγχρονων συνθηκών.
Είναι πολύ συχνό οι παππούδες να είναι στο χωριό ή σε άλλη πόλη σε σχέση με τα παιδιά ή ακόμα και στην ίδια πόλη να βρίσκονται να είναι μεγάλη η απόσταση από το σπίτι της οικογένειας. Ίσα ίσα σε αυτό είμαστε καλύτερα από την υπόλοιπη Ευρώπη, εκεί δεν υπάρχει το κόνσεπτ της "οικογενειακής πολυκατοικίας".
Επίσης δεν είναι και ασυνήθιστο αν το ζευγάρι κάνει παιδιά σε μικρή ηλικία ή αν οι γονείς τους τους έκαναν σε μικρή ηλικία να έχουν και οι παππούδες δουλειά ή αν είναι μεγάλης ηλικίας να έχουν θέματα υγείας οπότε να μην μπορούν να αναλάβουν καθήκοντα full time baby sitter.
Θα θέσω και μια άλλη παράμετρο, ένας από τους λόγους που βλέπουμε τα τωρινά παιδιά στην κατάσταση που είναι είναι ακριβώς διότι οι γονείς τους τα έκαναν αλλά χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με τη διαπαιδαγώγηση τους.
Πρώτα στους παππούδες ή σε παιδικούς σταθμούς και νταντάδες, μετά όταν μεγαλώσουν λίγο να τα αφήνουν σε ένα ταμπλετ ή στην τηλεόραση και μετά όταν μεγαλώσουν λίγο ακόμα να τα αφήνουν να γυρίζουν έξω όποτε θέλουν και με όποιον θέλουν.
Εννοείται φταίει ο γονιός γιατί αφού το έκανε το παιδί ας φροντίσει να ασχοληθεί μαζί του αλλά να σκεφτούμε και πως όταν ο άλλος γυρίζει κουρασμένος 6 το απόγευμα σπίτι του, πιθανώς και μέσα στο άγχος και τα νεύρα, δεν είναι και ότι πιο εύκολο να περάσει ποιοτικό χρόνο με το παιδί του. Ειδικά όταν το παιδί του είναι ένας αντιδραστικός έφηβος.
