Θεωρώ ότι όποιος δεν έχει το λεγόμενο family corporate networking και ο μπαμπάς του είναι ταξιτζής και θέλει να μπει στον κόσμο των επιχειρήσεων έχει πολύ δύσκολο έργο μπροστά του
Ούτε καν. Εδώ έχει δυσκολίες όποιος σπούδασε Νομική, Ιατρική, Λογιστική, ή Μηχανικός χωρίς δίκτυο πελατών και γενικά χωρίς άκρες στους αντίστοιχους συλλόγους. Σίγουρα οι διακρίσεις μετράνε, τα πτυχία μετράνε, κτλ, όμως στα 40-45 για να επιβιώσει κάποιος επαγγελματικά χρειάζονται ισχυρές γνωριμίες γιατί μετά πέφτει η ψυχοσωματική αντοχή λόγω καθημερινότητας και οικογενειακής ζωής. Αν κάποιος στα 25 του νομίζει ότι θα κατακτήσει τον κόσμο, στα 45 του θέλει απλά να μπορέσει να μην μείνει ξαφνικά "χωρίς" δουλειά στα 50 του. Ειδικά στη σημερινή εποχή όπου η εργασία διέρχεται μεγάλη κρίση παγκοσμίως και οι πελάτες δεν είναι δεδομένοι λόγω κορεσμού του επαγγέλματος και ψυχολογία καταναλωτή.
Τις προάλλες διάβαζα στο Facebook σε μια συζήτηση για την καριέρα στο εξωτερικό και αρκετοί Έλληνες έλεγαν με έντονο προβληματισμό ότι στη Δ.Ευρώπη έχουν δημιουργηθεί χιλιάδες ψεύτικες θέσεις εργασίας, ενώ την ίδια στιγμή πολλές θέσεις εργασίας στον χώρο του ΙΤ καλύπτονται με χαμηλόμισθους Ινδοπακιστανούς. Υπάρχει ήδη η φυλετική προκατάληψη από τους υπεύθυνους πρόσληψης, ότι οι ανατολικοασιάτες δεν έχουν απαιτήσεις για δουλειά, είναι σκληρά πειθαρχημένοι σε ένα πλαίσιο "δουλειά-σπίτι" ενώ δεν έχουν διάθεση να επιστρέψουν στη χώρα τους. Επίσης παίζουν ρόλο και οι γνωριμίες που κουβαλάει κάποιος από το Alumni και την οικογένειά του. Ας υπολογίσουμε ότι στις χώρες της άπω Ανατολής οι σπουδές σε θέματα Οικονομικών, Καινοτομίας, Πληροφορικής κτλ, είναι αιώνες μπροστά από τα "ακαδημαϊκά" και ξεπερασμένα προγράμματα σπουδών της Βόρειας Ευρώπης και ΗΠΑ. Μια πληροφορία σας δίνω: κοιτάξτε λίγο τα προγράμματα σπουδών στο Πανεπιστήμιο ΚAIST της Κορέας.
Επίσης μπορείτε να δείτε άτομα με διδακτορικό υπολογιστικής φυσικής από το ΜΙΤ, πολλά χρόνια καριέρας ως traders, αναλυτές δεδομένων, μηχανικοί σχεδιασμού ζήτησης, (ενδεικτικά) και να είναι μέσα στους χιλιάδες απολυμένους μιας μεγάλης εταιρίας logistics ή κάποιου άλλου Όμιλου Επενδυτικών Εταιριών επειδή η θέση τους "παίχτηκε" ως χρηματιστηριακή μετοχή από τους επενδυτές. Τι να πούν αυτοί οι άνθρωποι μετά, όταν ήδη διανύουν την 5η δεκαετία της ζωής τους και μπορεί να έχουν τρέχοντα απλήρωτα δάνεια (σπουδών, αυτοκινήτου, σπιτιού, κτλ) και φυσικά μια ζωή που είχε και έχει υψηλό κόστος κατανάλωσης;
Οι νέοι καλά κάνουν και έχουν όνειρα. Όμως στην εποχή που διανύουμε θέλει και λίγο να ξέρετε μέχρι που φτάνει το πάπλωμά σας και αυτό δεν είναι ηττοπάθεια αλλά η λογική του μέτρου που έλεγαν οι αρχαίοι. Οι αρχαίοι πίστευαν πολύ στην θεϊκή τιμωρία λόγω της έπαρσης και αχαλίνωτων παθών.
