στο διά ταύτα - είναι φανερό ότι ο μπάρμπα Νόλαν το έχασε κάπου εκεί στο ινσέψον, λίγο πριν ή λίγο μετά, αφού βρήκε τη μούσα του στο πρόσωπο κάποιας που έγινε κάποιος μετά από λίγο αφού βγήκε η ταινία
τώρα η ίδια η ταινία ήταν ένας γρίφος που αρχικά μπέρδεψε τον ίδιο τον δημιουργό του και εν τέλει - κατά τον παραδοσιακό χολιγουντιανό τρόπο - "φυλάκισε" τη ζωή του μέσα στη δική της ζωή
[Σύμφωνα με την αλάνθαστη θεωρία μου, που μέχρι στιγμής δεν έχει διαψευστεί, αν κ η αλήθεια είναι ότι η περίπτωση Νόλαν είναι η πρώτη περίπτωση σκηνοθέτη που αγγίζει, οποιοσδήποτε σταρ στο Χόλιγουντ, κ μόνο στο Χόλιγουντ, θα κληθεί κάποια στιγμή να συμμετάσχει (πρωταγωνιστήσει με την κυριολεκτική έννοια του όρου) σε μία ταινία που θα είναι mirror image της πραγματικής του ζωής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται (κ φυσικά το πιθανότερο είναι ότι "φυλακισμένος" μέσα στον καθρέφτη της πραγματικότητας της ταινίας θα κληθεί έπειτα να συνεχίσει τη ζωή του, αλλά στην ουσία τη ζωή της, εν μέσω της πραγματικής ζωής των υπολοίπων, δλδ. ημών, των θεατών).
Αυτό το συνέλαβε ο κατεξοχήν αιθεροβάμων, για να χρησιμοποιήσω μία έκφραση του ειρμού, ο Ντέιβιντ Λιντς και το απέδωσε σχηματικά στη Χαμένη Λεωφόρο, όπου βάζει τον Μπιλ Πούλμαν να ξυπνά κυριολεκτικά κάποιος άλλος στο κελί της φυλακής του (όμως πρέπει να προσέξουμε! η Χαμένη Λεωφόρος του Ν.Λ. δεν είναι mirror image της ζωής του Πούλμαν, αλλά του τύπου που συνομιλεί με τον Μ.Π. κ τον βάζει να τον πάρει τηλέφωνο για να μιλήσει μαζί του)
Το case study φυσικά είναι ο Κιάνου, ο οποίος κτλβε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι το Χόλιγουντ τον "κυνηγά" στο τέλος του Τζών Γουίκντ 2, όταν του δίνεται κάποια προθεσμία για να φύγει πριν όλοι γύρω του στραφούν εναντίον του - το περίφημο δεν γελάμε με εσένα αλλά μαζί σου του Καπετάνιου στον ΚΧΠ αλλά με σαφές ειρωνικό στρίψιμο της βίδας στην πληγή του Κιάνου αυτή τη φορά.
Ο διεισδυτικός θεατής καλείται να βρει μέσα από τη φιλμογραφία του ηθοποιού την ταινία mirror image της ζωής του - και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αληθινή, πορνογραφική στην ουσία, απόλαυση που γνώριζε ο Α. Χίτσκοκ τόσο καλά ώστε να την αποδώσει καλειδοσκοπικά στις ταινίες του με τους ξανθούς αγγέλους τους οποίους βέβαια μεταχειριζόταν ως αριστερό χέρι του Horla, πού; στο ότι ο θεατής απλώς παρατηρεί χωρίς να συμμετέχει, όπως σαδιστικά παρατηρούσε ο φακός του Χίτς όταν έριχνε κατ' επανάληψη την Κιμ Νόβακ στο παγωμένο νερό, απλώς κ μόνο για να διασκεδάσει
Όπως και να έχει, κ όπως θα κτλβει ο αναγνώστης, δεν μπορώ να αποκαλύψω περαιτέρω, θα πρέπει να περιμένει λίγο ακόμη για το βιβλίο μου πάνω στο θέμα, το οποίο θα εκδοθεί σύντομα. Υπάρχει πάντα και η δυνατότητα παρακολούθησης σεμνιναρίων μου, τα οποία θα αρχίσουν σύντομα στη Σχολή Ζούλοβιτς, μαζί με εξαίρετου διαμετρήματος ανθρώπους των τεχνών, όπως Στανισλάφσκι, Μπάμπης Σουγιάς, Δε Τσάιναμαν]
Αλλά στο διά ταύτα - να επιστρέψουμε
Ο μπάρμπας μπούμερ ως το 10 κάτι νόγαγε - έγραφε καμιά καλή αράδα, έκανε καμιά καλή σκηνοθεσία, έβγαζε κανέναν αξιομνημόνευτο ήρωα.
Ώσπου αποφάσισε να παίξει με τον κύβο του Ρούμπικ που ονομάζεται όνειρο μέσα στο όνειρο - λές και είναι όλοι Ε.Α. Πόε.
Δεν ήταν απλώς δύσκολο το εγχείρημα - κάποιοι δεν ξυπνάνε ποτέ από την πραγματικότητά του , άσε που ο μοντερνισμός με τον χωρισμό Εκκλησίας Κράτους το 1905 στη Γαλλία κ τον Τζόυς [Τζέημς, όχι Ευείδη, δεν ήταν ευειδής ο Τζόυς αλλά δεν ήταν καν και Τζόυς Ευείδη] έδωσε απίστευτο μπουστάρισμα στη λίμπο του [βλέπε λ.χ. και το Η Ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίον προσπαθώ να ξυπνήσω κλπ] -
του έτυχε του δύσμοιρου η μούσα του να είναι κ μούσος - κ ενώ την είχε βουτήξει στα αμόλυντα νερά του οράματός του αυτ@ αποδείχθηκε ευάλωτο στα κωλοβακτηρίδια του γουωκισμού με συνέπεια να έχει ως τρωτό σημείο του κάτι που ο Νόλαν δεν είχε υπολογίσει - τον σεκσουαλικό του προσανατολισμό!
Και έτσι, ενώ όλοι οι δημιουργοί χρειάζονται μιά μούσα [και όσο πιο μακριά είναι η μούσα από το άγγιγμά τους τόσο μεγαλύτερο το αποτύπωμά τους στην παγκόσμια σκηνή - βλέπε πχ τον Δον Κιχώτη που δημιούργησε το Ευρωπαϊκό Μυθιστόρημα λόγω της Δουλτσινέας, ή τον Μαστέην που δημιούργησε τον δίσκο που ρίχνει αυλαία σε αυτό που οι πρόγονοί μας ονόμαζαν μουσική], φαντάσου, στον δύσμοιρο Νόλαν έτυχε μούσος! Και μάλιστα, απ' ό,τι φαίνεται άμουσος!
Οκ λοιπόν δεν μπορώ να τον κατηγορήσω τον άνθρωπο, μου θυμίζει το σοκ του Μπέγκμπι στο Τρέιν σπότινγκ κάπως - δεν τον ενημέρωσε κανείς...
