Ημουν 19-20 κι εκεινος εργαζομενος με καλο μισθο, στα 26.
Γνωριζομαστε, ανταλλασσουμε τηλ. και μσν, και καθε φορα που μιλαμε μου πεταει ατακες τυπου "αντε ποτε θα βγουμε να σε κερασω εναν καφε? ενα χυμο? ενα γλυκο?" κλπ
Κανονιζουμε μετα απο καιρο και πολλη επιμονη δικη του, με τη γνωστη φραση παντα, και βγαινουμε ενα βραδι. Μου λεει οτι πειναει, και παρολο που εγω δεν πειναω, συμφωνω να παμε να φαει, εξηγωντας οτι εγω θα παρω απλως κατι να πιω. Παιρνει μεριδα, σαλατα, πατατες και κρασι, και παιρνω ενα αναψυκτικο γτ δεν ειμαι φαν του αλκοολ...
Ολα καλα σε γενικες γραμμες. Ερχεται η ωρα να πληρωσουμε. Απο τα πραγματα που υπηρχαν στο τραπεζι, ειχα τσιμπησει 3 πατατες και λιγη φετα, ειλικρινα! (ατιμη λαιμαργια) Παρολο που συμφωνω να κανει κινηση ο αντρας στο 1ο ραντεβου, παντα κανω κι εγω κινηση και δεν καθομαι σαν αγγουρω λες και ο αλλος ειναι κηδεμονας μου και εξυπακουεται οτι θα πληρωσει. Βγαζω λοιπον 5 ευρω και τα αφηνω στο τραπεζι, με κοιταει και μου λεει: "καλα εισαι τρελλη? Θα πληρωσεις για 2 πατατουλες που εφαγες? Σε παρακαλω.. παρτο πισω" και την ιδια στιγμη, μου αλλαζει θεμα, και την ωρα που μιλαει -και κραταει στα χερια το πορτοφολι- βουταει το 5ευρω απο το τραπεζι και το βαζει στο πορτοφολι του, και χαμογελωντας συνεχιζει να μου αναλυει το θεμα για το οποιο μιλουσε...
Τις επομενες μερες ηθελε να ξαναβγουμε και μαλιστα φανηκε οτι ηθελε να κρατησει επαφη αλλα δεν τον ξαναειδα... πειτε με κομπλεξικη πειτε με ο,τι θελετε... πφ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.