Ακόμα και η «καθαρή» ποίηση είχε πολιτική μέσα της...
ΠΡΟΣΟΧΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ:
Χωρίς να είμαστε τίποτʼ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσʼ απʼ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σʼ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απʼ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.
Πέρα απʼ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απʼ το χάος θα ʽρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τʼ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.
Χωρίς να είμαστε τίποτʼ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσʼ απʼ τα δέντρα.
Ντύλαν Τόμας