Πόσο ανόητος μπορεί να είναι κάποιος που ξεκινά από το σπίτι του και τρώει όλη την κίνηση για να φτάσει Ιπποκράτους και να ανεμίσει μια σημαία ουρλιάζοντας ποδοσφαιρικά συνθήματα;
Ήμασταν είμαστε και θα είμαστε για τα πανηγύρια.
@Qslv,
κατάλαβες με ποιους εξισώνεσαι ψηφίζοντας από ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και πρ.οικολόγους εως γιωργοκωσταλέξηδες μάτια μου, φρύδια μου, παρειές μου;
Το λέω σε σένα γιατί με ιδιαίτερη σπουδή, φάνηκες να γράφεις μπουλεταρισμένες σκέψεις αγνοώντας πιθανότατα ένα δοκίμιο του Τζόναθαν Σουίφτ: Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας.
Το ζήτημα παρότι πολλές φορές με προβλημάτισε στη βάση ενός γρίφου που απαιτούσε άμεση απάντηση - ποιος να ʽναι ο λόγος που επιμένουν οι άνθρωποι σε συνθήκες εξελίξεων που δεν τους ευχαριστούν όπως το να ψηφίζουν παρά την ολοφάνερη δυσαρέσκεια τους προς τα κώματα και τη πολιτική κατάσταση που μοιάζει με ολοκαύτωμα αλλά απλώς αλλάζει δημιουργό ανα 4ετίες - λίμνασε συν τω χρόνω σε αξεδιάλυτη μορφή κι εδώ μέσα πια έχει γίνει υδροβιότοπος με επιχειρήματα φλαμένγκο, σωστά πετούμενα με λογικές μπαλαρίνες και ροζ φτερά, ψήγματα αιωνιότητας στον ευρώτα των νοημάτων σας..
Αδυνατώ να μη σημειώσω με απορία την αινιγματική ανησυχία σου βλέποντας το θέμα του "δεν πάω να ψηφίσω" σαν απειλή δημιουργίας κινούμενης άμμου για όσους πήγαν να ψηφίσουν.
Θέτεις (άθελα σου) το ψεύτικο δίλημμα, ποιος υποθάλπει ποιον; Αυτός που ψηφίζει εκείνον που δεν ψηφίζει ή το αντίθετο;
Απάντηση: ΑΠΑΝΤΕΣ Η ΟΥΔΕΙΣ.
Μελετώντας προσεκτικά για να εξακριβώσω αν η πηγή του άγχους σου εντοπιζόταν σε κάποια διασυνδετική λεπτομέρεια, παρατήρησα ότι διακατέχεσαι από το σύνδρομο της άγουρης διδασκαλίας.
Τι εννοώ;
Καταλάβατε κάτι λάθος και κάνατε μια άστοχη ταύτιση.
Όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν είναι είτε υπάλληλοι σε κρεπερίζζζζ, είτε ο ομάρ ταρίφ με δικό του SLK ταξάκι, είτε θαμώνας μπυραρίας μετά από το τρίτο μπουκάλι μπύρας. (ξεμέθυστος μπορεί και να ψήφιζε)
Τόση επιμονή να μας διδάξετε; Aυτό που γράφετε το έμαθα στη β' λυκείου στο μάθημα της ψυχολογίας και ήταν και από τα SOS. Ρωτήστε ένα φίλο τριαντάρη να σας πει τι θέμα έπεσε στις απολύτηριες εξετάσεις β' λυκείου στο μάθημα της ψυχολογίας :-). Ο μόνος λόγος που έκανα την επισήμανση είναι γιατί αλλοιώσατε τα σχόλια που έκανα με την αναφορά σας στην ταύτιση "μη ψήφος = πράξη αμετανόητων βλακέντιων, κατ'επάγγελμα ξύστες με έφεση στο πιώμα" απο όπου και συνάγω σαφή διάθεση ρεβανσισμού (για την χρησιμοποίηση της έκφρασης "λοβοτομημένοι") που βλέπω ότι μερικές φορές σας αποδιοργανώνει ενώ μπορείτε να προσφέρετε τόση βοήθεια δεδομένων των γνώσεών σας....
Στην αρχή αναρωτήθηκα αν κάποια προδιάθεση για υψηλές επιδόσεις σε διευθετήσεις λεπτών χειρισμών και στυλιστικές λεπτομέρειες απτών δημοσιεύσεων απαντά στο γονιδίωμα κάποιων να κάνουν τις πράξεις τους ιδεολογήματα και σε γενετικές θέσεις συνδεδεμένες ως προς αυτές που φιλοξενούν τα γονίδια που καθορίζουν την αγάπη τους στη ψήφο, στο κώμα, στον τόπο, στο φόβο ακυβερνησίας με ταυτόχρονο παραμερισμό της προσωπικής τους απέχθειας για αυτό που τελικά υποστηρίζουν δια ψήφου!
Ε ρε καταραμένε επαγγελματικέ προσανατολισμέ!
Χωρίς αμφιβολία, ένα στραφταλίζον ή απαστράπτον ποστ σαν της QSLV θα μπορούσε να είναι γραμμοϊσοδύναμο (ποιητική) αδεία) με ένα χαριτωμένο σπασμένο χαμόγελο χρυσόψαρου που αλιεύθηκε από το χωριό του Ντουρούτι παρόλο ότι και σε κείνη και σε μένα είναι αδιάφορο (και το χρυσόψαρο και ο Ντουρούτης) και παρεκτροπή της συζήτησης.
Ο σουρεαλισμός στέκει εδώ ως έτερη μπετοκολώνα στη θέση της μονόπαντης θεώρησής σου. Για να πατάει και στα δυο πόδια...
Επιπροσθέτως, ο συντονισμός όλων των επιμέρους συνιστωσών σε μια μειλίχια χορευτική διαφάνεια πνευματικότητας του ζεν πρέπει να απαιτεί μια υγιέστατη παρεγκεφαλίδα -απαραίτητη προϋπόθεση για ισορροπημένες συνδιαστικές κινήσεις- γεγονός που υποσκάπτει εν μέρει χωρίς να αποκλείει βέβαια κάποια αμνησιακή διαταραχή όπως ότι ψηφίζω αλλά δε θυμάμαι το γιατί.
Για ένα λόγο που μέλλεται κάποτε να αποκαλυφθεί, οι εξ-μοντερέητορς επενεργούν μέσα από τις σωματικές γλώσσες του συρμού –τις υπαινίσσονται προσπερνώντας τές- προτείνοντας τον ένα αντίχειρα να βυθίζεται στην κορυφή της μύτης - ακόμα κι αν κοιτούν την ελ-σι-ντι οθόνη τους και δεν τους συλλαμβάνει εκείνη- και αυτό χωρίς εμφανή πρόθεση σεξουαλικής υπονόμευσης, κίνηση που πιστώνεται στη βάση μιας πνευματικής σαγήνης του αναγνωστικού κοινού.
Το αποκορύφωμα αυτής της μονόπλευρης έλξης που εκτινάσει όμως το θέαμα – τις κρέπες, τα ταξίμετρα και τις φθηνιάρικες μπύρες - σε θόλους ερωτικών αστερισμών απʼ όπου δεν μπορεί κανείς να διαφύγει, είναι ότι όλα γίνονται χωρίς ίχνη διάψευσης.
(ΑΜ ΔΕ...
)
Απαγορεύεται έτσι έστω και μια φετιχιστική χρήση εξτρα μανιταριών πχ για το παράδειγμα της κρέπας...
πράγμα που αποδεικνύει ότι η ψήφος είναι ετερόκλητο μέσο και άρα το επιχείρημα κοντοστέκει ανάμεσα στην αβεβαιότητα και τον Πύργο της Πίζας..
Ας πούμε μιά, έστω μιά προσπάθεια απενοχοποίησης ή ένα πονηρό γελάκι (κι όχι μονίμως ντροπαλούτσικο) θα επέτρεπε στον έκθαμβο θεατή να συγκρατήσει όλη την ευχαρίστηση ή απαρέσκεια σε μια τόση δα λεπτομέρεια και να συνεχίσει την μέρα του, ενώ τώρα βυθίζεται σε μια λαβυρινθώδη αδιέξοδη φαντασίωση χωρίς δυνατότητα αποφόρτισης, ειδικά αν πρόκειται για άνθρωπο που δεν το κούνησε ρούπι από το σπίτι του για να πα' να ψηφί..
Δεν μπορεί να κρατηθεί από καμία λεπτομέρεια γιατί όλες περιστρέφονται γύρω από μια θεμελιώδη αντίφαση οπότε δεν εγείρεται θέμα, δυνατότητα, ή επιθυμία απόσπασης τους από το κάδρο. Το όλο ζήτημα αποκτά καταδιωκτικές διαστάσεις στο σύνολο του. Απέδωσα έτσι την ανησυχία μου στη βάση ενός βασανιστικά αδιέξοδου εγκλωβισμού.
Σημείωσα με αναγανάκτηση ότι ακόμη και στις διαφημίσεις καλσόν όπου συχνά χρησιμοποιείται το παιχνίδισμα μιας σκανδαλιστικής πνευματικότητας –κοκκάλινα γυαλιά, εστιασμένο βλέμμα στο άνω λοξό υπερπέραν- υπάρχει έστω μια λεπτομέρεια που ανατρέπει την όλη σκηνοθεσία. Και φυσικά δεν είναι τα ατέλειωτα πόδια αλλά ένα στυλό ή ένα ντοσιέ που πέφτει κάτω οδηγώντας τον θεατή να γίνει άγριος τιμωρός του αντικειμένου ώστε να επιστρέψει την εικόνα πίσω, να επέμβει σε μια φαντασιωτική αποκατάσταση της εντροπίας πριν την πτώση και την συνακόλουθη αναταραχή.
Εδώ όμως δεν υπάρχει αυτή η λεπτομέρεια και η φαντασίωση παγώνει εσαεί. Γιατί αυτή η ανατροπή -ένα ρήγμα αλήθειας στη σκηνοθεσία, θα αποτελούσε μια λεπτομέρεια βʼ διαλογής, κάτι δεύτερο, κάτι πρόστυχο, ασύμβατα τρικυμιώδες σε μια ήσυχη υγρή έκταση θεραπευτικής απόσυρσης, που θα γείωνε το όλο πράμα σε μια εκδοχή επίγειου μεταβολισμού. Ενώ τώρα το όλο θέαμα είναι πρόστυχο πέρα ως πέρα ως αδύνατο και την ίδια στιγμή κατʼ επίφαση ευγενές.
Να καταναλώνεις κάθε μέρα δεκάδες mg καφεϊνης -συνήθως κάπου στο πλάνο παίζει και μια καφετιέρα φίλτρου ή κάποια ιταλική ρετρό εσπρεσσομηχανή για τους πιο gourmet μοντερέητορς- και να διατηρείς τα πάντα πεντακάθαρα είναι ασφυκτικό ως εικόνα, σε κατακλύζει με μια εξοργιστική κοροϊδία.
Οι απόψεις περί απαράδεκτης αποχής από αυτές τις εκλογές αποκτούν μέσα σε αυτό των ωκεανό εξουδετερωτικών αντιφάσεων τον χαρακτήρα ενός αχαρτογράφητου ύφαλου ή σκόπελου. Σε δονούν με συναισθήματα συγκρουσιακής θλίψης γιατί χωρίς να το καταλαβαίνεις θεωρείς ότι η έλλειψη μιας αδύνατης σκηνοθεσίας τις καθιστά ντοκουμέντα ελαττωματικών διευθετήσεων.
Θυμάμαι, ύστερα από μια πρόσφατη εξωσωματική εμπειρία που είχα –έχω συγκρατήσει αυτή τη λεπτομέρεια με βαριά καρδιά- ότι το φλυτζάνι του καφέ δίπλα στον Καραγάτση -στην κλασσική φωτογραφία όπου βρίσκεται στο γραφείο του καπνίζοντας και γράφοντας- είναι βρώμικο και ακόμα ότι ο αθεόφοβος Καραγάτσης δεν είχε φροντίσει να προμηθευτεί έστω ένα πρόπλασμα βρώμικου φλυτζανιού όπως τα αντικείμενα των διαφημίσεων. Πιάνω τον εαυτό μου να εξερευνά αυτές τις φωτογραφίες με διάθεση να ρετουσάρει ό,τι μαρτυρά θνητότητα. Θέλω να διορθώσω τα στραβά κάδρα, να γυαλίσω τα τασάκια, να καθαρίσω τα ποτήρια, να στοιβάξω όμορφα τα βιβλία, να διορθώσω τα λουλούδια στο βάζο ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ. ΟΚ???????????? ARE YOU F*CKING OK WITH THAT?
Κάθομαι στο κρεβάτι μου τώρα και κοιτώντας τα βρώμικα βιβλία και το αναμαλιασμένο κουβερλί μου, επίγεια και υπέργεια νιώθω να σπέρνουν μέσα μου τυφλά ρήγματα δυστυχίας. Αδυνατώντας να αντέξω τόσα πλήγματα προσπαθώ να γιατρέψω τα τραύματα με θεραπευτικές φαντασιώσεις. Και βιβλία, πολλά βιβλία που δέχονται επιθέσεις από τα υπερβατικά νοήματα του ποστ της QSLV αλλά είναι άτρωτα, που σκίζω με βία τις σελίδες αλλά αποκαθίστανται στη στιγμή, που είναι αδύνατο να δεχτούν την όποια αποτύπωση χρήσης ή κατάχρησης στο σώμα τους.
Το δωμάτιο μου -μια μαγική κρυψώνα από τον έξω κόσμο, κάτι σαν την χώρα που έκρυβα κάτω από το κρεβάτι μου κάποτε- σταδιακά άρχισε να απομαγεύεται στο βλέμμα μου. Καθόμουν σιωπηλά στην καρέκλα μου και ευχόμουν αν υπάρχει θεός να επαναφέρει τα βιβλία μου στην κατάσταση που ήταν όταν τα αγόρασα. Καθαρά, λευκά στο σώμα τους, άσπιλα κι αμόλυντα. Αυτή η ελπίδα άρχισε σιγά-σιγά να λειτουργεί ως νάρθηκας που θα μου επέτρεπε να εστιάσω τη θλίψη μου όχι στα θλιβερές εκδιπλώσεις του βλέμματος αλλά σε μια δημιουργική προσπάθεια των χεριών. Να ξεπεράσω το πρόβλημα αγοράζοντας όλα μου τα φθαρμένα βιβλία εκ νέου.
Πρώτα ο θεός από αύριο ξεκινάω. Μέχρι να αξιωθώ να αποκτήσω μια καινούρια συλλογή έχω υποσχεθεί να μην ξαναδιαβάσω ποστ της QSLV. Να καθαρίζω κάθε βδομάδα τα βιβλία. Να τα προσέχω και να αγαπάω. Ώστε να μπορώ κάποια στιγμή να φωτογραφηθώ μαζί τους σε μια ωραία πόζα και να αιχμαλωτίσω το KOINO σε ουρανομήκεις φαντασιώσεις.
Δεν αντέχεται τόση πραγματικότητα μωρό μου...
Παρακαλώ, λεπτότητα από όλους.
Το θέμα δεν είναι πολιτικό ούτε ηθικό αλλά αυστηρώς συνειδησιακό.
Της ψήφου εννοώ.
υγ. όσοι ψηφίσατε εξωκοινοβουλευτικά, δέστε:
Τα λοιπά κόμματα θα κυμανθούν στο 1-1,5%, (τσάμπα ψηφαλάκια δηλ στην Αντίσταση κλπ)
οι οικολόγοι γύρω στο 2 (τσάμπα ψηφαλάκια, αζ γουέλ)
και ο γιωργάκης θα κυβερνήσει anyway.
Κι όσο εσείς κοβόσασταν τάχα μου για δημοκρατίες,
εγώ έτρωγα αποσβωλομένος από τη νοστιμιά ένα πιάτο παστίτσιο στην υγειά των ζώων (approx.8 / 10) που ψήφισαν Costa-Yorgo.
Από αύριο στο μαντρί.
Να ποιοι δεν έχουν δικαίωμα να γκρινιάζουν, αγάπη.
Νομίζω ότι η ένταση δικαιώνεται όταν παράγει αποτέλεσμα.
Άσχημο πράγμα να είσαι πολιτικός αναλυτής και να βγαίνεις οφσάϊντ...
Υποκλίνομαι.
Νινί νάνι.
