Θεωρείς ότι δεν θα έπρεπε να με απασχολεί ο θάνατος; Για πιο λόγο; Επειδή ζω; Επειδή είναι μακάβριο;
Εγώ, παρόλο τις καλές απαντήσεις σας, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Εκκλησία επιβάλει την ταφή.
Θεωρώ ότι η θρησκεία θα έπρεπε να ασχολούνται ΜΟΝΟ με την ερμηνεία του θεού ή της ανώτερης δύναμης και όχι με τρόπο ζωής ή με τις επιλογές μας. Ο τρόπος ταφής, αφορά τον χαρακτήρα μου, τι πιστεύω για την ζωή και τον άνθρωπο. Δεν αφορά τον Θεό.
-Φίλε ΕΒ, έχω την εντύπωση (κι ας με διορθώσει!), ότι ο φίλος Μάξιμος θέτει βασικά ένα μεθοδολογικό ζήτημα: η ενασχόληση με τον θάνατο, βασικά γίνεται από φιλαυτία και φόβο, έτσι ώστε τελικά, το υποκείμενο δεν ασχολείται με την αιτία του θανάτου, που, κατά τη χριστιανική ανθρωπολογία, είναι η αμαρτία, ήτοι εκείνο που δεν μας επιτρέπει, βασικά, να χαιρόμαστε και να ζούμε τη ζωή, και όχι την "προσμονή του θανάτου"(ενασχόληση και φόβος) μας!
-Την ταφή δεν την επιβάλλει, τουλάχιστον η χριστιανική Εκκλησία, αλλά η ανθρώπινη, ίσως κι αρχέγονη, παράδοση. Μία παράδοση, που ο Χριστιανισμός την βρήκε να αποτελεί ήδη θεμελιώδες χαρακτηριστικό πολλών πολιτισμένων λαών. Το χριστινιανικό "ευαγγέλιο", αντίθετα, υπερίπτατε των τάφων, θέτοντας σκοπό της ανθρώπινης πίστης, την νίκη κατά του θανάτου και την ανάσταση όλων των νεκρών!
-Συμφωνώ απόλυτα όμως μαζί σου, για το "τρόπο της ταφής". Όπως πιστεύω, πως το ίδιο κάνει ταυτόχρονα κι ένας χριστιανός ιερεας, όταν πχ αρνείται να συμμετάσχει στην ταφή ενός αυτόχειρα!
Ναι, ακριβώς, γιατί ο ζων Θεός είναι Θεός ζώντων! Γι' αυτό εξάλλου, νομίζω, λέει εκείνο το (σχετικά

παράδοξο ο Ι.Χ. : "Άφες τους νεκρούς να θάψωσι τους εαυτών νεκρούς"...