Αγαπητέ Φώτη, το κείμενό σου δείχνει έναν ιδιότυπο σεβασμό προς το πρόσωπό μου, αν και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως και γι' αυτό σ' ευχαριστώ.
Κατ' αρχάς, θα ήθελα να σου απαντήσω χρησιμοποιώντας τα λόγια της Isiliel, ότι "Ο Έρωτας δεν εκφράζεται μόνο από την υλική ανθρώπινη υπόσταση. Έχει και πνευματική διάσταση". Επειδή λοιπόν κατά την ενσάρκωση του Λόγου, όλες οι πνευματικές πτυχές της Θεότητας βρίσκουν την υλική τους έκφραση, βάσει του "Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν" ή αλλιώς του αλχημιστικού "Όπως τα πάνω, έτσι και τα κάτω", θεωρώ παράδοξο τούτη η πνευματική υπόσταση του Έρωτα, ειδικά αυτή, να εξαιρείται του κανόνα. Πολύ δε περισσότερο, που κατά πολλούς ο Έρως ταυτίζεται φιλοσοφικά με τον ίδιο το Λόγο, ή επιπλέον, τ' όνομά του αποτελεί ένα ακόμα Τετραγράμματον, ένα από τα ονόματα του Θείου.
Κατά δεύτερον, θα είχα να παρατηρήσω ότι ενώ ξεκινάς απαντώντας μου επί του Θεανθρώπου, γρήγορα ξεχνάς αυτήν την δυσχερή φιλοσοφικά έννοια και μου απαντάς επιχειρηματολογώντας περί Θεού, πράγμα που νομίζω πως ξεφεύγει ελαφρώς του θέματός μας. Άραγε ο Θεάνθρωπος δεν εμπεριείχε στη φύση του καμμία ανθρώπινη "αδυναμία"; Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε πώς εξηγείται η αδυναμία που εξέφρασε στο Όρος των Ελαιών, με το "Απελθέτω απ' εμού το πικρόν ποτήριον τούτον"; Πώς εξηγείται η οργή του εναντίον των εμπόρων εντός του Ναού; Θεωρώ εκ των παραπάνω, ότι δεν έχεις διυλίσει αρκετά και δεν έχεις εμβαθύνει όσο θα έπρεπε στην ίδια την έννοια του Θεανθρώπου, την οποία υποπίπτεις στην πλάνη να εξομοιώνεις με εκείνη του Θεού.
Επίσης, θα ήθελα να παρατηρήσω και κάτι ακόμη. Στο απόσπασμα του κειμένου σου, το οποίο παραθέτω σε τούτο το σημείο, περιγράφεις μια εικόνα της θεότητος, όπως εσύ την έχεις αντιληφθεί. Κατ' αρχήν και τούτο ακόμη αποτελεί μια μορφή πλάνης, αφού το Θείον δεν είναι δυνατόν να χωρέσει σε ανθρώπινα σχήματα και να παρασταθεί με ανθρώπινους όρους, όμως δεν θα σταθώ σε αυτό. Το σημαντικό κατά τη γνώμη μου είναι ότι το ανθρώπινο πνεύμα σου έχει τη δυνατότητα, έστω και ατελώς, να διανοείται τη Θεία Φύση. Κάτι τέτοιο είναι εφικτό μόνο εφόσον το πνεύμα σου βρεθεί σε ανάταση, ή αλλιώς "υψηλή εγρήγορση", υπεράνω της υλικής πραγματικότητας. Ωστόσο, αυτό που μας καθοδηγεί σε μια τέτοια δύσκολη υπέρβαση, δεν είναι τίποτε άλλο από τον Θείο Έρωτα, αναπόσπαστο στοιχείο της Νόησης.
Τέλος, θα μου επιτρέψεις ν' αμφισβητήσω τις αιτιάσεις σου περί "ανοησιών" των γραφομένων μου. Θα μπορούσαν απλά να είναι προϊόν εμβάθυνσης, σε διδασκαλίες τις οποίες αρνούμαι να καταπιώ "αμάσητες". Σου αναγνωρίζω πάντως ως ελαφρυντικό την παραδοχή ότι πολύ απλά αδυνατείς να χαρακτηρίσεις τις απόψεις μου με άλλο τρόπο.
