Τα βιβλία αυτοβελτίωσης έχουν φάει πολύ σκατό, κι αυτό είναι άδικο σε κάποιες περιπτώσεις.
Ναι, η πλειονότητα των συγκεκριμένων βιβλίων θυμίζει βιβλία που βλέπεις μέχρι και σε πάγκους από πανηγύρια, λες και τα βγάζουν από γραμμή παραγωγής να λένε τις ίδιες παπαρογενικότητες που στην τελική δεν βοηθάνε και κανέναν, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες μάλιστα είναι διαμάντια.
Παρόλο που η δουλειά μου έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ψυχική υγεία, θεωρώ ξεκάθαρα ότι το να πηγαίνει κάποιος για ψύλλου πήδημα στον ψυχολόγο καταλήγει σε παθολογικοποίηση και σχέση εξάρτησης, χωρίς να υπάρχει καν λόγος. Είμαι πεπεισμένος επίσης ότι το μάντρα «κανείς δεν είναι ψυχικά υγιής» είναι ξεκάθαρα αυτό, ένα μάντρα για να λειτουργεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Δεν αρνούμαι, παρόλα αυτά, ότι στην εποχή μας και εξαιτίας του τρόπου ζωής, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα διαταραχών και ψυχικών νοσημάτων.
Βάσει των παραπάνω θεωρώ ότι οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αυτορυθμίζονται. Αλλά η αυτορρύθμιση δύναται να επιτευχθεί μόνο με τη γνώση του εαυτού η οποία είναι φοβερά δύσκολη (αλλά ακόμα περισσότερο προσοδοφόρα) διαδικασία, μιας και απαιτεί τη θέαση του εαυτού αντικειμενικά, με το μάτι ενός τρίτου και επίσης ο εαυτός είναι δυναμική έννοια, άρα η αυτογνωσία είναι και δια βίου έννοια. Πάνω σε αυτή τη διαδικασία ορισμένα (λίγα, είναι η αλήθεια) βιβλία που χαρακτηρίζονται ως «βιβλία αυτοβελτίωσης» (αν και δεν δέχομαι το τσουβάλιασμα γιατί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά) μπορούν να αποτελέσουν πάρα πολύ σημαντικούς οδηγούς.
