μεγάααααλη κουβέντα!
Αν σου πω, πως συμφωνώ σε ένα ποσοστό;
Δηλ, είναι πράματα που μετά από χρόνια τα κρίνεις ο ίδιος ως <<κακά>>. Πχ το πρώτο μου παιδί γεννήθηκε Ιούλιο στην Αθήνα, σε σπίτι δίχως ερκοντίσιον. Τότε δεν είχαν όλα τα σπίτια. Ζεσταινόταν το μεσημέρι και του έκανα διάφορες πατέντες. Πχ κάθε μεσημέρι το έκανα μπανάκι. Μόνη το αποφάσισα δε ρώτησα γιατρό. Το βράδυ ήμουν πτώμα και κοιμόμουν και το μωρό ούρλιαζε δίπλα και δεν άκουγα. Πάλι καλά, που δεν ήρθε η αστυνομία, σκέφτομαι.
Με αυτά που διαβάζω, σκέφτομαι, αν αυτά που έκανα τότε, ήταν σωστά, ή <<εγκλήματα>>.
Έπειτα, να πω και το άλλο.
Ένα ζευγαρι θέλει παιδί. Το εισόδημά του είναι τόσο, ώστε ζει οριακά. Δεν έχει ερκοντίσιον, δεν έχει πολυτέλειες, το παιδί ζει σε ...μίζερες συνθήκες. Εφόσον έτσι είναι η ζωή πλέον. Πρέπει καλά και σώνει να μην κάνει παιδί, εφόσον το θέλει κι όλας; .
Δηλ είτε έκτρωση, είτε <<εγκληματική>> ανατροφή;