Πάντως το άλμα από το γεγονός ότι είμαστε μια μάζα κυττάρων στο ότι η καταστροφή μιας μάζας κυττάρων είναι φόνος είναι πολύ μεγάλο. Με αυτό το σκεπτικό ακόμα όταν κόβω ένα λουλούδι διαπράττω έναν φόνο. Στην πραγματικότητα αυτό που λες έχει και μερικές ακόμα υπόρρητες σκέψεις, ότι η περίπτωση μιας μάζας κυττάρων που σχηματίζουν ένα έμβρυο σίγουρα είναι διαφορετική περίπτωση από το λουλούδι.
Και κατά κύριο λόγο αυτή η εντύπωση δημιουργείται από μια γνωστή ρητορική στο debate περί αμβλώσεων, ότι δηλαδή ένα έμβρυο μερικών εβδομάδων μπορεί να έχει δικά του συμφέροντα (συμπεριλαμβανομένου και του πιο βασικού για κάθε άνθρωπο, την επιβίωση).
Τα λέω αυτά γιατί μόνο με αυτή την προϋπόθεση μπορώ να κατανοήσω την άμβλωση ως "αφαίρεση ζωής" ή "φόνο", ότι δηλαδή το έμβρυο αντιμετωπίζεται σαν ένα αγέννητο ηθικό πρόσωπο που η άμβλωση παραβιάζει το πιο θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου, το δικαίωμα να ζει.
Επομένως αν θες να συνεχίζεις να υποστηρίζεις αυτή την άποψη, πρέπει με κάποιον τρόπο να μας πείσεις ότι πράγματι μια μάζα κυττάρων μέσα στο σώμα μιας γυναίκας μπορούν να συνιστούν ένα ηθικό πρόσωπο, κάτι που μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο