Όχι, δεν είναι απαισιόδοξη. Απλά σου λέει ότι ψάχνεις/ψάχνετε να βρείτε μια θετικιστική μεθοδολογία ακόμα και στον έρωτα, που είναι κατεξοχήν υπερβατικός (όπως αναφέρεις κι εσύ.)
Ένας αλγόριθμος πιθανώς να σου βρίσκει όντως άτομα που μπορεί να ταιριάζετε και που δεν θα τα έβρισκες στην πραγματική ζωή. Ακόμα, όμως, και αυτό, το ψάξιμο, δηλαδή, το να βλέπεις κάποιον άνθρωπο πρώτη φορά, χωρίς να έχεις καν ιδέα για την ύπαρξή του, το πρώτο βλέμμα που θα ανταλλάξεις, το άγχος για την κίνηση και την πρώτη επαφή που θα γίνει, αποτελεί μέρος του παιχνιδιού.
Το να μπεις σε μια μηχανή αναζήτησης (λες και είναι οι άνθρωποι αντικείμενα) το κάνει τελείως μηχανιστικό και χάνεται μεγάλο μέρος της μαγείας (αν χαθεί η μαγεία και στον έρωτα, τελειώσαμε.) Πάνω από όλα, όμως, το κάνει ξενέρωτο. Δεν είναι πιθανότητες ο έρωτας, να ελαχιστοποιείς, δηλαδή, τις πιθανότητες να πετύχεις κάποιον ακατάλληλο για εσένα και να μεγιστοποιείς αυτές που θα σε κάνουν να βρεις τον σωστό. Σημαντικό του μέρος είναι η τόλμη, όπως και το άγνωστο...
Και στα λέω αυτά, έχοντας κάνει γνωριμίες μέσω ίντερνετ, οπότε μπορώ να κάνω τη σύγκριση και να δω τη διάφορα, που είναι χαοτική. Βέβαια, για να τα λέμε κι όλα, υπήρχε ο αλγόριθμος και παλιά, μόνο που τον έλεγαν... προξενήτρα