Μόνο εμένα μου φαίνεται όλο παιχνιδάκι του τακτ μια γερή δόση μαλακίας? Και άντε εσύ Βάλντερ είσαι έξυπνο παιδί και μπορείς να δεις πίσω από το ευγενικό άκυρο ενός κορασίου, οπότε όλο το σκηνικό για εσένα είναι μάλλον γλύκισμα στο χάπι και το προτιμάς γιατί είσαι και γλυκατζής, αλλά τι γίνεται όταν αυτή η συμπεριφορά της σκόπιμης απόκρυψης της αλήθειας γίνεται συστημική και ο ανάπηρος, ή ο κοντός ή ο χοντρός ή ο ΧΥΖ δεν έχει τα δικά σου αποθέματα φαιάς ουσίας?
Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος. Εγώ έχω φίλο ο οποίος έχει μερική μυική παράλυση και ως εκ τούτου κουτσαίνει, δυσκολεύεται να μιλήσει, του τρέχουν τα σάλια κτλ. Πέραν λοιπόν του ότι δεν πρόκειται να υποκριθώ λέγοντας πως καταλαβαίνω τι περνάει και τι ζόρι τραβάει -γιατί δεν καταλαβαίνω- καθώς πέραν από μια δώση εγκεφαλικής μαλάκυνσης είχα την τύχη να γεννηθώ υγιής, οπότε μπορώ μόνο να φανταστώ, είμαι από την άλλη εντελώς κατά του να συμπεριφέρεσαι σε αυτόν τον άνθρωπο υποκρινόμενος ότι αγνοείς τον ελέφαντα στο δωμάτιο, πρώτον αφενός γιατί του δίνεις ψεύτικες ελπίδες (πράγμα που χωράει μεγάλη κουβέντα για το αν είναι καλό ή όχι, εγώ πιστεύω πως δεν είναι) και δεύτερον γιατί άθελα σου ανεβάζεις τον πήχη, άδικα γι αυτόν.
Όταν ακούω μαλάκες λοιπόν να πάνε και να του λένε στα φιλικά και ίσως με καλές προθέσεις "έχεις κανένα γκομενάκι φίλος?" και τον βλέπω να απαντάει "ελεύθερος και ωραίος" ενώ η φάτσα του, η επιδερμική του ερυθρίαση και ο τόνος φωνής του, μου λένε ότι τα επίπεδα κορτιζόλης του έχουν εκτιναχθεί σκέφτομαι πόσο κακό κάνει στον ίδιο όλο αυτό το θέατρο και πόσο τον κάνει να αισθάνεται σκατά που δεν έχει αυτά που είναι φυσιολογικά για τους υπόλοιπους, ενώ αντικειμενικά γι αυτόν είναι κατόρθωμα.
Εν ολίγοις με αυτή τη συμπεριφορά ανεβάζεις τον πήχη για τον άλλο ενώ τα προσόντα του παραμένουν τα ίδια. Η δική μου οπτική είναι πως πρέπει να αναγνωρίζουμε τον ελέφαντα και όντως να του συμπεριφερόμαστε διαφορετικά, αλλά μόνο σε ότι έχει σχέση με το πρόβλημα του και τις επιπτώσεις του, γιατί για εμένα όταν αποδεχθείς τα προσωπικά σου limitations και τα πράγματα που δεν αλλάζουν, θα πονέσεις στην αρχή αλλά μετά θα υσηχάσεις και θα επικεντροθείς στο να κάνεις την ζωή σου καλύτερη γύρω από τα πράγματα που είναι εφικτά ως μη αιθεροβάμων. Εσύ που λες ότι έχεις αναπηρία πως το κρίνεις αυτό που έγραψα?
Είναι μαλακία. Δεν φαίνεται απλά. Είναι μαλακία. Ισχύει αυτό. Από την άλλη και το πολύ ευθύ, το εκλαμβάνω καμιά φορά ως τη δικαιολογία της άχαρης ή της κομπλεξικής που το παρουσιάζει ως προτέρημα. Και ξες αυτό το χουν πολλοί άνθρωποι να κρύβουν κάτω από το χαλί τα αρνητικά για θετικά.
Παρά την φαιά ουσία μου, να σου μιλήσω ειλικρινά, δεν εχω καταλάβει ακριβώς το μηχανισμό πίσω απ ολα αυτά υπό την έννοια, του ποιό είναι το τέλειο σημείο ισορροπίας για μένα.
Θεωρητικά ίσως και να μην υπάρχει.
Δηλαδή αν βγούμε εμείς οι δυο για σουβλάκια και με βλέπεις να τρωω σαν βουβάλι και μου πεις "σιγά ρε μαλάκα, ούτε για γκόμενα δε σου χουν τρέξει τα σάλια έτσι" μπορεί να μην παρεξηγηθώ.
Ε με κοπέλα κολλητού μου που μου είπε "αχ τρώει γλυκάκι και του θολώσαν τα γυαλάκια" σε πρώτη επίσκεψη στο σπίτι μου μαζί του για να μου τη γνωρίσει, στράβωσα. Λεω μεσα μου "καλά πρώτη φορά εδω και δεν έχει τακτ αυτή; ". Ενω δε μου κοψε και κανα χέρι δηλαδή.
Επί της αναπηρίας:
Καλά αυτό που έχει ο φίλος σου πρέπει να είναι πολύ ζόρι. Δε θα προσποιηθώ ούτε εγω ότι τον καταλαβαίνω. Αν όλοι πετάγαμε τα προβλήματα υγείας μας μέσα σ εναν κύκλο και μας έλεγαν να διαλέξουμε ελεύθερα πίσω όποια θέλουμε, πάλι τα δικά μας θα διαλέγαμε.
Μου το χουν κάνει κι εμένα στην εφηβεία αυτό με τις γκόμενες. Ήταν πράγματι χάλια, όσο καλή και να ήταν η πρόθεση, αλλά περιέργως ήταν κι εκεί πιο εύπεπτες κάποιες φάσεις από άλλες.
Κάποτε είχα πει σε μια φίλη μου να με εχει στα υπόψη της για δουλειά. Κοπέλα της πιάτσας, όχι πανεπιστημίου, με επαφές και χωμένη σε καλά ποστα, του οικονομικού κλάδου, χωρίς πτυχίο ξαναλέω απο γνωστούς της βαλτή.
Έρχεται μια μέρα λοιπόν και μου λέει "σου βρήκα, νυχτοφύλακας"
Το αρνήθηκα χωρίς να κάνω σκηνή.
Ήταν προσβολή εσωτερικά, όχι για το "νυχτοφύλακας", είναι ένα έντιμο επάγγελμα φυσικά. Αλλά για το γεγονός ότι ενω είναι χωμένη στον δικό μου κλάδο, χωρίς πτυχίο, πάει να "βοηθήσει" εμένα με σχετικό πτυχίο και μου δίνει όχι μόνο μια άσχετη δουλειά, αλλά και δουλειά που δεν έχω την σωματική ικανότητα για να την φέρω εις πέρας.
Εσωτερικά εξερράγην, να στο λεω και τωρα, αν ηταν απλό δεν θα το είχα ξεχάσει.
Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Και δεν ξερω οτι υπάρχει και σωστή αντίδραση στο αν πεις κάτι. Ίσως η πιο σωστή αντίδραση μπροστά σε έναν ανάπηρο είναι να ΜΗΝ πεις κάτι, να μην το κανεις καν θέμα.Αν μπορείς δηλαδή απέφυγέ το τελείως το όποιο σχόλιο. Και πάλι υπο όρους θεωρείται κεκαλυμμένο ψέμα, αλλά το παρατραβάω αν το σκεφτώ έτσι νομίζω.
Ας εκτιμήσω και την προσπάθεια που πράγματι κάνουν κάποιες και κάποιοι για να μη με θίξουν, το εκτιμώ και σαν πρόθεση και το αντιλαμβάνομαι οταν αυτο λαμβάνει χώρα.
Αναφορικά με την τελευταία σου παράγραφο, πρέπει κάθε άνθρωπος να αντιλαμβάνεται τους περιορισμούς του. Δε θα μπορούσε εύκολα ενα ατομο με αναπηρία να γινει πιλότος μαχητικού ή χορευτής (αν και αν είχα τα πόδια μου καλά, θα χόρευα σαν τρελός). Δεν πρέπει όμως να προκαταλαμβανόμαστε και με το αντίθετο, ότι ήδη ξέρεις εσυ ή κάποιος άλλος ότι δεν θα μπορέσω να ανέβω το πεζοδρόμιο και να έρθεις να με αρπάξεις κυριολεκτικά από το μπράτσο για να με βοηθήσεις. Πολλές φορές έχω πέσει ακριβώς εξαιτίας αυτής της βοήθειας που λειτούργησε σαν παρεμβολή επειδή θεωρούσε ότι "δεν μπορεί να το ανέβει, πρέπει να επέμβω". Οχι, άσε με να δεις τι μπορώ να κάνω και μη μου κοβεις τα φτερά.
Είναι μια διαρκής και επίπονη ισορροπία αυτες οι αποφάσεις, αυτές οι συμπεριφορές, ακόμα και τα αισθήματά μου αν θέλεις που ακόμα και τωρα την μαθαίνω, και θα τη μαθαίνω για πάντα.
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις ή αν σε ζάλισα χωρίς λόγο.
ΥΓ:
Spoiler
Και να προσθέσω ότι στα γκομενικά αλλά και γενικότερα σε κάποια πράγματα, διαπίστωσα ότι εαν δεν πάρω το σεβασμό μόνος μου που μου αξίζει, δεν θα μου τον έδινε κανένας.
Είπα μέσα μου κάπου στα 2005-6 "φίλε γαβγίζεις μπροστά σε λάθος δέντρα, χρησιμοποίησε κάτι καλύτερο από το θέμα σου". Κι εκεί κατάλαβα ότι μπορώ να μιλάω και να γράφω με έναν ιδιαίτερο τρόπο που τις κέρδιζε. Και είχα επιτυχίες μετά. Και καλές επιτυχίες, όχι απλά πράγματα και εμενα τουλάχιστον με κάνει πολύ χαρούμενο που τα έζησα όλα αυτά.
Και κάπου εκεί έπαψε να με νοιάζει καν τι μου λέγανε στην εφηβεία. Η ωραιότερη στιγμή μου ήταν όταν για τον ίδιο λόγο πήγαν να με πικάρουν λίγο στο πανεπιστήμιο σαν έκπληκτοι και καλά που είχα κυκλοφορήσει με μια πολύ όμορφη κοπέλα. Μου λένε "τι μάθαμε ρε, η κοπέλα σου είναι και γαμώ τις κούκλες ε;" "Ναι ρε συ γιατι να μην είναι; Να σαι καλά!" τους είπα. Χέστηκα, το μήνυμα είχε περάσει. Εγω είχα την καλή μου, αυτοί κοιτούσανε σα χάνοι και όλοι ήθελαν να της πιάσουν κουβέντα.
Ενιωσα λες και, δεν ξερω τι να σου πω "για κει εισαι ρε μεγάλε, στο λεγα, θα τα καταφέρουμε".