Νομίζω αν ξεπεράσουμε κάποια όρια, κάποιες γραμμές, δεν υπάρχει γυρισμός. Σχετικά με τις σχέσεις. Εφόσον δεν υπάρχει αλλαγή, δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε ή να ξεχάσουμε κάποια γεγονότα, δεν υπάρχει βελτίωση, γιατί επιμένουνε σε τελειωμενες καταστάσεις; Θα μου πείτε λόγω συνήθειας, βολεματος, εξάρτησης, συμβιβασμού. Δυσκολεύσαι να αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος που ήθελες δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να γυρίσει πια. Κολλάς στην φαντασίωση και ξεχνάς πόσο κακό σου κάνει στην πραγματικότητα. Εμένα αυτό που με ταρακούνησε περισσότερο ήταν η διαπίστωση, θέλω για πάντα να αγαπιέμαι έτσι; Αυτό μου αξίζει; Ένας άνθρωπος που δεν με σέβεται αρκετά, και πρέπει να αμφισβητώ και να συμβιβάζω τα πάντα μαζί του; Δεν νομίζω. Δεν θα έπρεπε να είναι τόσο δύσκολο η να πονάει τόσο πολύ. Καλύτερα λοιπόν να αφήνουμε τις σχέσεις μας να πεθαίνουν με την αξιοπρέπεια που τους αξίζει, αν προλάβει να απομεινει καθόλου, παρά να καθόμαστε και να τις ξεφτιλιζουμε με τα αδιέξοδα μας...