*εμπειρικο και εξατομικευμένο σεντόνι alert*
Δεν έχω τις καλύτερες σχέσεις με τη διαχείριση του εκνευρισμού είναι η αλήθεια. Έχω πολλάκις χαρακτηριστεί ιδιότροπη κι ως τέτοια με ενοχλουν πολλά πράγματα, τα οποία πολλές φορές στους άλλους φαίνονται ασήμαντα (όπως το μεγάλο θέμα που έχω με τον προσωπικό μου χώρο). Το αν θα δηλώσω τον εκνευρισμό μου και πώς, εξαρτάται από το άτομο που έχω απέναντί μου.
Σε κοντινά πρόσωπα προσπαθώ (πλέον) να μιλάω αμέσως και ευθέως για το τι με ενοχλεί, τι με νευριάζει, με πολύ ήπιο τόνο και διάθεση συνεργασίας καθώς ξέρω πόσο ιδιότροπη είμαι. Αν όμως το κοντινό πρόσωπο εξακολουθήσει να προβαίνει στην πράξη/συμπεριφορά που είναι για μένα ενοχλητική, από κει και έπειτα πολλάκις επαναλαμβάνω πόσο με ενοχλεί, πάλι ήπια αλλά συχνά δεν μπορώ να κρύψω τον ελαφρύ μου εκνευρισμό, που όσο επαναλαμβάνεται η συμπεριφορά φουντώνει και συσσωρεύεται, μέχρι το τελικό μπαμ, που δυστυχώς έχει μεγάλη ένταση. Μία φορά ως τώρα, και καθόλου περήφανη δεν είμαι, έχω εκνευριστεί τόσο που έχω χτυπήσει τους συνομιλητές μου, κι ως εκ τούτου η διαχείριση του θυμού είναι κάτι που οφείλω στον εαυτό μου να μάθει, γιατί όντως μπορώ να γίνω υστερική. Το καλό βέβαια στην κατηγορία των κοντινών ατόμων είναι πως υπάρχει επικοινωνία και γι αυτό είτε ήπια είτε όχι κοινοποιώ και μιλάω για το πρόβλημα, δεν το κρύβω.
Αν από την άλλη εκνευριστώ με άτομο που δεν έχω πολλές επαφές, οι επιλογές είναι δύο: α) (και συνηθέστερο) να σιωπήσω και να αδιαφορήσω, γιατί ΤΟΣΟ αδιάφορο μου περνάει αυτό το άτομο, ώστε δεν με ενδιαφέρει ούτε να έχω στοιχειώδεις σχέσεις μαζί του. Εσωτερικεύω την αρνητική εξωτερικότητα, π.χ. αν το άτομο με αγγίζει και εγώ νιώθω άβολα απλώς τραβιέμαι. Αν βέβαια η συμπεριφορά συνεχίζεται για ώρα απλώς λέω τι με ενοχλεί σε ήπιο τόνο, όμως σχεδόν ποτέ δεν καταλήγει καλά γιατί καταλαβαίνουν αμέσως ότι είμαι ιδιότροπη και συνήθως κόβουν πέρα (υπάρχουν βέβαια και οι χειρότερες περιπτώσεις να πεισμώνουν και να θέλουν να με πλησιάσουν περισσότερο γιατί "με αυτούς θα αλλάξω"), καθόλου αδικαιολόγητα βέβαια, μπορώ να γίνω λίγο τρομακτική καμιά φορά.
β) Εάν το άτομο λέει ή κάνει πράγματα που στη δική μου κοσμοαντίληψη τόσο κόντρα πάνε που ακόμη και το ίδιο το γεγονός του "ξεστομίσματος" ή της επιχείρησής τους με εξοργίζει, γίνομαι quite a bitch. Εξωτερικεύω τον εσωτερικό μου εκνευρισμό αλλά ποτέ με φωνές εδώ. Ειρωνεύομαι πολύ και γελάω με πολλά από τα λόγια/πράξεις του, διατηρώ όμως πάντα την ψυχραιμία μου, κάτι που μπορεί να γίνει τρομερά εκνευριστικό για τον συνομιλητή μου. Το δείχνω και το λέω ότι "συμφωνούμε πως δε συμφωνούμε", καταφέρνω να γίνω αντιπαθής και μετά το τέλος της συνάντησης, φυσικά καμιά επαφή δε διατηρώ.
Τέλος, θα ήθελα να παραθέσω την απάντηση του αποκλεισμένου χρήστη hack3r με την οποία καθόλου περισσότερο δεν μπορώ να συμφωνήσω.
