Μια ερώτηση είναι: υπάρχει αγάπη όταν οι σύντροφοι κοιμούνται χώρια; Είνααι υποκρισία η αγκαλίτσα μπροστά στις βαθύτερες ανάγκες μας (ξεκούραση, άνεση, ιδανική θερμοκρασία, απόλυτος έλεγχος χωροχρονου με σκοπό την χαλαρωση) η αντίθετα, το συναίσθημα είναι αυτό που βασικά ξεκουράζει;
Πολλοί δήλωσαν, κι αναμεσα τους τοποθετούμαι κι εγώ, ότι και πιασμενοι να ξυπνήσουν, ξυπνάνε πλήρεις ικανοποίησης, ύστερα απο εναν υπνο αγκαλιά. Ωστόσο ιατρικά ο πιασμένος ύπνος ο άβολος ύπνος είναι επιζήμιος. Ίσως και συναισθηματικά, το να είσαι συνέχεια κατα τη διάρκεια της μερας "με άλλους" ( πελατες στη δουλειά, σύντροφο, παιδια, φίλους) είναι νοσηρό, και ο εαυτός χρειάζεται ενα διάλλειμα μόνος του, που είναι ο ύπνος, ο τελείως προσωπικός χώρος και χρόνος, άν κάποιοι το έχουν κανονίσει έτσι.
Εγώ το νοιώθω σαν απουσία της βαθύτερης αγάπης. Μήπως όμως είναι στερεότυπο; Οπως λέγανε πρίν χρόνια ότι ο σκληρός άντρας έπρεπε απαραίτητα να καπνίζει ή ότι ο ισχυρός άντρας έπρεπε να ειναι χοντρός; Η συντροφός μου το βλέπει με τον δεύτερο τρόπο. Ολα τα χρόνια που είμαστε μαζί, και είναι πολλα, εχουμε ξεςχωριστά δωμάτια, ούτες κάν κρεββάτια. Αγκαλίτσα πρίν. Εμένα δεν μου αρκεί όμως δεν έχω επιχειρήματα να το στηρίξω, ότι είναι καλύτερα.
Προφανώς deadhead πειρατή, ο ύπνος χώρια είναι παρασάγγες πιο άνετος και "ιατρικά" αν θέλεις ωφέλιμος. Ομως τότε εμένα γιατί δεν με ικανοποιεί;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.