Αν θες να έχεις ένα καλό κριτήριο πίστης θα πρέπει να δεις ποιοι θεουργούν, συμμετέχουν δηλαδή στα μυστήρια της εκκλησίας. Πηγαίνουν στην εκκλησία, κοινωνούν τακτικά και νηστεύουν Τετάρτη και Παρασκευή και τη Σαρακοστή. Μετά εφαρμόζουν ταπεινά όσο γίνεται πιο πολύ το κήρυγμα των ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης. Η εσωτερική πειθαρχία είναι ένα βασικό κριτήριο για να δεχθείς ως δώρο τη θεία Χάρη. Αν δεν την έχεις θα σε παρασέρνει και σένα - όπως και έναν άθεο - η Ειμαρμένη.
Η μοναστική ζωή είναι κάτι διαφορετικό. Αφιερώνεσαι εξ ολοκλήρου στον Θεό γιατί θέλεις να βιώσεις την παρουσία του στον απόλυτο βαθμό. Είναι μια επιλογή, όχι ανώτερη απ' την επιλογή ενός λαϊκού ανθρώπου, απλά διαφορετική.
Ο ορθόδοξος χριστιανός ευελπιστεί στην ανάσταση της ψυχής του. Δηλαδή την ανασύσταση και τελειοποίησή του απ' τον ίδιο το Θεό εν μέσω του εκμαγείου σώματος και πνεύματος που αφήνει σε αυτή τη ζωή. Με βάση τις γραφές, θα γίνει κάποια στιγμή μια διαλογή απ' τον Κύριο Ιησού Χριστό. Οι φίλοι του θα τον ακολουθήσουν σε μια νέα επουράνια ζωή. Οι υπόλοιποι δεν ξέρουμε τι θα γίνουν. Δεν είναι μανιχαϊστικό καλό - κακό, παράδεισος - κόλαση, υπάρχουν πιθανώς και άλλα ενδεχόμενα. Όποιος δεν είναι έτοιμος να δεχθεί τη Χάρη σε αυτή τη φυσαλίδα του χωροχρόνου ο Θεός θα τον περιμένει, ίσως δίνει δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Ίσως ο Θεός να είναι Θεός του Γαλαξία μας και ο Ιησούς ένας απ' τους υιούς, ο μοναδικός για μας τους ανθρώπους της Γης. Δεν έχει όμως κανένα νόημα να τα σκέφτεσαι αυτά. Η ουσία είναι να λυτρωθείς απ' την αγωνία της ανυπαρξίας γι' αυτό ακολουθείς πιστά ένα δρόμο και όπου σε βγάλει.
Ο άθεος θα πει φυσικά πως το κίνητρο είναι ψυχολογικό, θέλεις τον "imaginary friend". Αν δεν καταλαβαίνεις το βάθος του βίου και της διδασκαλίας του Ιησού, ναι κάπως έτσι είναι.