Οι φυσικά και οι οδοκαθαριστές στην Ελβετία πληρώνονται καλύτερα απ'το Μπαγλαντές λόγω προσφοράς-ζήτησης. Η Ελβετία είναι πολύ πιο πλούσια χώρα από το Μπαγλαντές γιαυτό και ο μέσος μισθός είναι υψηλότερος γιατί κανείς δεν θα δεχτεί να δουλέψει για 200 ευρώ εκεί γιατί δεν υπάρχει αρκετή προσφορά εργασίας. Αν τώρα για κάποιο λόγω όλοι οι Ελβετοί αποφάσιζαν να γίνουν οδοκαθαριστές θα έπεφτε και ο μισθός λόγω μεγάλης προσφοράς και μικρής ζήτησης.
Ο μισθός είναι υψηλότερος γιατί Η ελβετία είναι πιο πλούσια από το Μπαγκλαντές. Τελεία. Τα υπόλοιπα που λες αφορούν το αποτέλεσμα όχι την αιτία.
Όσον αφορά την ανισοκατανομή πλούτου μεταξύ των ανθρώπων, αν και λίγο εκτός θέματος:
Ανέκαθεν υπήρχαν διαφορετικές τάξεις ανθρώπων, πράγμα που προκύπτει άμεσα από την ανισοκατανομή πλούτου. Οι άνθρωποι της ίδιας τάξης δημιουργούν κοινότητες μεταξύ τους και επειδή φυσικά καθε πλούσιος θέλει να παραμένει πλούσιος ( όπως συμβαίνει και με την εξουσία ), οι άνθρωποι αυτοί φυσικά ψάχνουν και βρίσκουν τρόπους ώστε να διατηρήσουν το status τους και το πετυχαίνουν.
Για να γίνει αυτό, προϋπόθεση είναι να υπάρχουν double standards. Για να μείνεις πλούσιος δε φτάνει να έχεις λεφτά, πρέπει να έχεις και στοιχεία που να σε διαφοροποιούν από τους υπόλοιπους και να σου δίνουν ατού. Στοιχεία αυτά, είναι η μόρφωση, η υγεία, και το βιοτικό επίπεδο. Οι ανώτερες τάξεις λαμβάνουν καλύτερη ποιότητα ζωής, μορφώνονται και εξειδικεύονται, πράγμα που τους καθιστά αντικειμενικά σε πλεονεκτική θέση. Και η αιτιολογία; "όποιος έχει τα δίνει". Έτσι, δημιουργούνται συνθήκες ιδανικές για το διαχωρισμό των κοινωνικών στρωμάτων, αυτοί που έχουν πρόσβαση σε καλύτερης ποιότητας εκπαίδευση γίνονται γιατροί, μηχανικοί, δικηγόροι, παράλληλα αυτοί που έχουν τα κεφάλαια διευθύνουν τις δικές τους επιχειρήσεις. Ενώ οι υπόλοιποι, η βάση της πυραμίδας πλέον αφήνεται από ανάγκη πλέον να επιτελέσει οποιονδήποτε επιθυμητό ή όχι ρόλο χρειαστεί ώστε να επιβιώσουν.
Το μόνο πρόβλημα σε αυτό είναι πως οι ανώτερες τάξεις μειονεκτούν αριθμητικά με αποτέλεσμα να υπάρχει ο κίνδυνος σε έσχατη περίπτωση, ανατροπής του καθεστώτος. Εκεί μπαίνει η χειραγώγηση. Οι ανώτερες τάξεις, μέσω ΜΜΕ και άλλων δομών, ξεπλένουν αυτήν την κατάσταση, με όποιο μέσο κρίνεται διαθέσιμο. Ο κόσμος, μέσα στην όλη συγκυρία, ευάλωτος σε καθεστώτα φόβου, αβεβαιότητας και εξαθλίωσης, συμβαδίζει με αυτό. "Ο Καπιταλισμός δικαιώνει αυτόν που προσπαθεί" είναι η ιδέα, και οι άνθρωποι θα ακολουθήσουν σε αυτό το μοτίβο, ακόμη κι αν μιλάμε για έναν άνισο αγώνα εξαρχής. Ενώ μπορεί να δει κανείς τη συντριπτική πλειοψηφία των πλουσιών και έχοντων εξουσία να υιοθετούν δεξιές και φιλελεύθερες ιδέες, κάτι που είναι απόλυτα λογικό από άποψη συμφέροντος, δε θα δεις αντίστοιχα τους φτωχότερους να δηλώνουν αριστεροί ή κομμουνιστές παρά μόνο σε κάποιο βαθμό. Τέτοια φαινόμενα είναι μεθοδευμένα. Ακόμη κι αν εν τέλει κάποιοι πατήαουν επί πτωμάτων και ανελιχθούν στην πυραμίδα, ο στόχος έχει επιτευχθεί. Οι άνθρωποι έχουν στραφεί εναντίον του άλλου κι όχι εναντίον των καταπιεστών τους.
Η ίδια λογική ακολουθείται μεταξύ των χωρών σε επίπεδο εμπορίου, οι πλούσιες εταιρείες "επενδύουν" σε φτωχές χώρες, διαφθείρουν τις τοπικές κυβερνήσεις, και ευνοούν ένα καθεστός στυγνής εκμετάλλευσης, ακόμη κι αν αυτό απαιτει τη στήριξη δικτατόρων. Έτσι οι μεγάλοι κολοσσοί καταφέρνουν να έχουν γραμμή παραγωγής σε χώρες με χαμηλό κόστος και κατανάλωση σε χώρες με υψηλό κόστος. Οι μικρότερες βιοτεχνίες δεν έχουν τέτοιες δυνατότητες και ως αποτέλεσμα συρρικώνονται ή κλείνουν.
Η ίδια λογική επεκτείνεται σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Τι άλλο να πιάσουμε τη χώρα μας; Να συγκρίνουμε τα παιδιά των αγροτών με τα παιδιά βουλευτάδων; Τα παιδιά Ελλήνων με τα παιιδά μεταναστών; Και μια που ανάφερα τους μετανάστες δε ξέρω τι γίνεται στο χωριό σου αλλά αυτό που βλέπω εγώ είναι πως σε δουλειές που ούτε ειδίκευση θέλουν ούτε καλή γνώση της γλώσσας μη δουλευόμαστε, οι εργοδότες σχεδόν τους ψάχνουν τους μετανάστες να δουλέψουν αντί για Έλληνες καθώς ξέρουν πως θα συμφωνήσουν να δουλέψουν με ψίχουλα σε αντίθεση με τον Έλληνα που μπορεί να χει και μια γυναίκα και 2 παιδιά να ταΐσει και δε μένει με άλλα 25 άτομα σε ένα δυάρι.
Σε έναν κόσμο λοιπόν που από τη στιγμή που γεννιέται κάποιος έχει ένα προδιαγεγραμμένο μέλλον και αντίστοιχες ευκαιρείες συγκριτικά με κάποιον άλλο, απλά επειδή κάποιος άλλος το αποφάσισε, σε έναν τέτοιο κόσμο με τέτοιους άγραφους κανόνες εγώ δεν μπορώ να πιστέψω πως η οικονομική ευρωστία ή η εξαθλίωση αντίστοιχα είναι θέμα "προσφοράς και ζήτησης". Το βρίσκω απίστευτα αφελές. Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν δισεκατομμύρια εκμεταλλευόμενοι αυτής της κατάστασης εμένα δε με συγκινούν αυτού του είδους τα επιχειρήματα. Αν θέλει η Warner Bros ή η Sony BMG να μου μιλήσει για κόπο, να τραβήξουν σε καμιά Αφρικανική χώρα σε κάνα ορυχείο να σπάνε πέτρες στα 100 μέτρα βάθος για 1 κομμάτι ψωμί, να δουν πώς ορίζεται η υπεραξία από πρώτο χέρι.
Και η ελεύθερη αγορά είναι ο παράγοντας που συμβάλλει σε αυτήν την κατάσταση. Όσο πιο ελεύθερη είναι μια οικονομία, όσο λιγότερο παρεμβαίνει το κράτος στην εξομάλυνση των ανισοτήτων, τόσο μεγαλύτερο ελεύθερο έχουν οι ανώτερες τάξεις να καταπιέσουν τα κατώτερα στρώματα ώστε να παραμείνουν στην εξουσία. Δεν ξέρω γιατί δεν είναι κοινά αποδεκτό αυτό πρόκειται για μια απ' τις μεγαλύτερες πλάνες που έχω ακούσει ποτέ, αν δώσεις τον πλήρη έλεγχο της αγοράς στους ανθρωπους στη κορυφή της πυραμίδας θα κάνουν ό,τι περνά απ' το χέρι τους ώστε να παραμείνουν εκεί. Τέτοιες λογικές οδηγούν με ακρίβεια σε μορφές οικονομικής δικτατορίας.
Δεν είναι τυχαίο πως αν πιάσεις τις χώρες με την πλέον ( στο μέγιστο βαθμό δυνατή ) ελεύθερη αγορά θα δεις από κάτω κρυμμένες τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Στις ΗΠΑ βλέπουμε τη χλιδή και τις "ευκαιρείες" της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνια αλλά δε βλέπουμε τους redneck της Αλαμπάμα, της Νεβάδα και του Texas, το ανύπαρκτο σύστημα υγείας, το γεγονός πως το 1/6 του πληθυσμού υποσιτίζεται, την αστεία μέση εκπαίδευση που λαμβάνουν.
Όσον αφορά τα ρατσιστικά που λες πιο κάτω για το iq μεταξύ χωρών δε θα απαντήσω ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει.
Άρα δεν έχει νόημα και να μιλάμε περί ηθικής αφού είναι κάτι σαν την άποψή μας για ένα πίνακα, και ούτε κι εσύ έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις ας πούμε αν έρθω αύριο και σου σηκώσω όλο το σπίτι καθώς για μένα αυτό θα μπορούσε να είναι κάτι το ηθικό.
Όχι, δεν είναι τόσο απλό. Μπορεί ο κάθε άνθρωπος ως διαφορετική οντότητα με διαφορετικές εμπειρίες να έχει τη δική του εικόνα της ηθικής, αλλά από τη στιγμή που όλοι είμαστε άτομα της ίδιας κοινωνίας και επηρεαζόμαστε από τα ίδια κοινωνικά πρότυπα υπάρχει μια αρκετά μεγάλη κοινή βάση σε αυτό. Υπάρουν κάποια πράγματα που δε χρήζουν αμφισβήτησης. Κανένας ο οποίος στέκει στα καλά του δε θα αντιμετώπιζε τη δολοφονία συνανθρώπων του θετικά ας πούμε. Δεν είναι θέμα μόνο ηθικής πολλά έχουν και λογική βάση.
Επίσης η ίδια η φύση του ατόμου και η συγκυρία μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Αλλιώς βλέπει το θέμα της κλοπής ένας μέσος αστός κι αλλιώς κάποιος που δεν έχει να φάει. Φυσικά δεν υπονοώ πως όσοι κατεβάζουν πειρατικά έχουν πρόβλημα επιβίωσης αλλά αντίστροφα αν κάποιος έχει οικονομική ευχέρεια είναι λιγότερο πιθανό να καταφύγει σε τέτοιες μεθόδους.
