O μόνος που προσπάθησε να απαντήσει στο επιχείρημα ήταν ο Ξεχασμένος, την απάντησή του βέβαια δεν την πολυκατάλαβα, μιλάει για τα θετικά αποτελέσματα της μείωσης περικοπών (
Τέλος πάντων, αυτοί που πάτησαν +1 ίσως κατάλαβαν καλύτερα. Δεν μιλάω θεωρητικά, εκεί τα πράγματα δεν είναι όσο απλά τα περιέγραψα κι εγώ κι εσείς. Στην προκειμένη περίπτωση όμως της κρίσης, οι περικοπές δαπανών είναι απευθείας κατακράτηση χρημάτων από την κατανάλωση, έτσι θεωρώ με βάση την απλή λογική και χωρίς μεγάλο οικονομικό υπόβαθρο. Και η αγορά προσαρμόζεται σε αυτή τη κατάσταση. Αυτό έδειξαν και τα έξι χρόνια της κρίσης.
Υπάρχουν δυο ειδών αγαθά, τα καταναλωτικά και τα καπιταλιστικά. Καταναλωτικό αγαθό είναι η μπλούζα φοράς και το ψωμί που τρως, καθώς η μόνη του αξία και χρήση είναι να εκπληρώσουν κάποιες καταναλωτικές σου ανάγκες. Καπιταλιστικό αγαθό είναι τσάπα, το αλέτρι, το εργοστάσιο κτλ. Τα καπιταλιστικά αγαθά σκοπό έχουν να αυξήσουν την παραγωγή τόσο των μελλοντικών καταναλωτικών αλλά και καπιταλιστικών αγαθών.
Όταν οι κοινωνία σου παράγει μονάχα καταναλωτικά αγαθά όπως η Ελλάδα, ο κόσμος απλά καταναλώνει ότι υπάρχει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μελλοντική ανάπτυξη. Πες πως έχεις ένα δέντρο που κάνει δύο μήλα και τα τρως και τα δύο. Μπορείς όμως να μειώσεις την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών και να αυξήσεις τα καπιταλιστικά, να μην φας το δεύτερο μήλο, αλλά να το σπείρεις. Αυτό βραχυπρόθεσμα μειώνει το βοιωτικό σου επίπεδο, γιατί πριν έτρωγες δυο μήλα τώρα ένα, ενώ μακροπρόθεσμα έχεις και δεύτερη μηλιά οπότε θα τρως 4 μήλα. Η παραγωγή καπιταλιστικών αγαθών επομένως δημιουργεί ανάπτυξη.
Το θέμα με τις περικοπές στο δημόσιο δεν το πιάνω από ιδεολογική σκοπιά, αλλά από καθαρά πρακτική. Το δημόσιο είναι εν γένει αναποτελεσματικό. Για παράδειγμα πες πως έχεις ένα δημόσιο σχολείο. Για κάθε ένα ευρώ που παίρνει το κράτος από την φορολογία που πρόκειται να συντηρήσει το σχολείο, μόνο μισό ευρώ θα φτάσει στο σχολείο, καθώς το άλλο μισό πρέπει να φαγωθεί για να συντηρήσει παραγωγικά άχρηστες υπηρεσίες του δημοσίου όπως η εφορία, η φοροαστυνόμευση, η δαιδαλώδης γραφειοκρατία κτλ. Έτσι για κάθε ένα ευρώ που παίρνει το κράτος από τον πολίτη μπορεί να προσφέρει μονάχα μισό ευρώ υπηρεσιών. Σε αντίθεση με τον κρατικό μηχανισμό η αγορά δεν έχει αυτά τα μειονεκτήματα καθώς εκεί ο πελάτης μιλά απευθείας με τον προμηθευτή. Σε ένα ιδιωτικό σχολείο πληρώνεις 1 ευρώ και λαμβάνεις 1 ευρώ σε αξία υπηρεσίας.
Τα παραπάνω δεν μπορείς να τα διορθώσεις στον κρατικό μηχανισμό γιατί είναι βασικό μέρος της φύσης του. Δεν μπορείς π.χ να καταργήσεις την εφορία, ή να μην πληρώνεις τους εφοριακούς. Έτσι λοιπόν όταν παίρνεις χρήματα από την αγορά μέσω των φόρων, ένα μεγάλο κομμάτι της αξίας τους χάνεται και καταλήγει στα χέρια ατόμων που δεν παράγουν κάτι όπως η εφορία. (Πρόσεξε δεν λέω πως δεν δουλεύουν, λέω πως η δουλειά τους δεν αυξάνει το net της συνολική κοινωνίας καθώς απλά αποτελούν ένα παρασιτικό μεσάζοντα).
Όταν έχεις μεγάλο δημόσιο λοιπόν αναγκαστικά η παραγωγή των καταναλωτικών αγαθών αυξάνεται γιατί πρέπει όλος αυτός ο κόσμος που δεν παράγει κάτι να φάει. Αντίθετα αν όλοι σχεδόν δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα και είχες πολύ μικρή φορολογία οι άνθρωποι θα ήταν να αναγκασμένοι να κάνουν οικονομίες και να βάζουν λεφτά στην άκρη, διότι στον ιδιωτικό η δουλειά δεν είναι σίγουρη όπως στο δημόσιο οπότε πρέπει να έχεις μαξιλάρια σε περίπτωση που το πράγμα στραβώσει. Οικονομίες τώρα σημαίνει πως οι τράπεζες έχουν πολύ χρήμα στο στοκ, άρα μειώνουν και τα επιτόκια δανεισμού (που αποτελούν την τιμή που πληρώνεις για να αγοράσεις το χρήμα). Χαμηλά επιτόκια σημαίνει πως οι επιχειρηματίες θα δανείζονται για να παράξουν καπιταλιστικά αγαθά, τα οποία με την σειρά τους σε βάθος χρόνου θα αυξήσουν την παραγωγικότητα της χώρας και φυσικά και το βιοτικό επίπεδο όλου του πληθυσμού ανεξαιρέτως.
Το να κόψεις δηλαδή από το δημόσιο είναι πλήγμα για την αγορά βραχυπρόθεσμα αλλά μακροπρόθεσμα, ακόμη και μετά από ένα μόνο χρόνο θα αρχίσει να δείχνει τα θετικά του αποτελέσματα. Φαντάσου να είχε γίνει αυτό το 2009.
