Συμφωνώ με την σύνοψη, εκτός από το συγκεκριμένο πόρισμα το οποίο δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Όπως αποδεικνύεται εμπράκτως τόσο από τις ΗΠΑ αλλά και από την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια όσο αυξάνεται η πολυπολιτισμικότητα τόσο μειώνεται η κοινωνική συνοχή και τόσο πιο απαραίτητη γίνεται η κρατική βία για να επιβληθεί η τάξη καθώς πλέον οι άνθρωποι ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους σκέψης και δεν δεσμεύονται από τους ίδιους άγραφους κανόνες.
Δεν καταλαβαίνω πού λες πως διαφωνείς, αυτό που έκανα ήταν να ορίσω την έννοια της ελευθερίας και της ελεύθερης κοινωνίας. Δεν ισχυρίστηκα κάπου πως μια πλήρως ελεύθερη κοινωνία είναι το ιδανικό ή πως μπορεί να λειτουργήσει. Απλά έπρεπε να αποσαφηνιστεί αυτό καθώς ακούω ξανά και ξανά για το κακό το κράτος με τους νόυμος του λες και μιλάμε για το μόνο παράγοντα επιβολής. Λες και τίποτα μικρές θεοκρατούμενες πχ κοινωνίες ξεχασμένες απ' το πολιτισμό όπου όλοι μεγαλώνουν με το ίδιο narrative και όπου δε μπορείς ούτε να κλάσεις χωρίς να σχολιαστέις αρνητικά απ' το πατέρα σου, τη μάνα σου, το γείτονά σου και το περαστικό στο δρόμο, αυτές οι κοινωνίες λοιπόν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ελεύθερες μόνο και μόνο επειδή μπορεί να μην υπάρχει μια αρχή που λέγετια κράτος και η οποία δεν θα έδινε έναν επίσημο χαρακτήρα στους νόμους που οι ίδιοι οι πολίτες είχαν στα κεφάλια τους. Προφανώς και κάτι τέτοιο είναι πλάνη.
Γενικά όπως είπα και στο dream υπάρχει ένας διαχωρισμός, σε κάποια θέματα ΠΡΕΠΕΙ να υπάρξει κάποια κοινή πλέυση για πρακτικούς λόγους. Όπως η γλώσσα. Εκεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θες να το πεις κράτος θες να το πεις φυσική ροή των πραγμάτων κάτι θα καθιερωθεί. Οπότε ναι κατά 1 έννοια 100% ελευθερία δε μπορεί να υπάρξει ποτέ. Σε άλλα θέματα δεν ισχύει αυτό απαραίτητα για παράδειγμα προσωπικά θεωρώ πως δεν είναι ζωτικής σημασίας η υποχρεωτική κοινή εκπαίδευση αλλά αν ΣΗΜΕΡΑ με τις τωρινές κοινωνικές δομές καταργούνταν τότε αυτό θα μας οδηγούσε σε μια σωρεία ανισοτήτων οικονομικών και μη το οποίο θα κατέληγε σε άλλου είδους πιο σοβαρές ανελευθερίες. Αλλά όπως και να χει δε περιμένω με κανέναν να συμφωνήσει με αυτό είναι καθαρά θέμα πολιτικού προσανατολισμού όπως έχω ξανά πει για τέτοιους λόγους για μένα η αρχή και η βιωσημότητά της είτε λέγεται κράτος είτε κοινωνικοί κανόνες ΔΕΝ είναι αυτοσκοπός.
Εν τέλει δεν διαφωνώ πως όταν μπαίνεις σε μια κοινωνία θα θυσιάσεις μέρος της προσωπικής σου ελευθερίας για να δεχθείς τα οφέλη της κοινωνίας, αλλά το πόση ελευθερία θυσιάζεις έχει μεγάλη σημασία. Κατά κανόνα όσο περισσότερο βασίζεται μια κοινωνία σε άγραφους κανόνες τόσο πιο ελεύθερη είναι, καθώς στους άγραφους κανόνες υπάρχει πολύ μεγάλη διακύμανση μέσα στην ίδια την χώρα και έτσι σε μεγάλο ποσοστό η προσαρμογή των ανθρώπων είναι οικειοθελής, καθώς αν δεν σου αρέσει για παράδειγμα η θρησκευτικότητα ή ο συντηρητισμός ενός μικρού χωριού μπορείς να φύγεις και να πας σε μια πόλη. Το ίδιο δεν ισχύει με τους κρατικούς νόμους, οι οποίοι εφαρμόζονται παντού δια της βίας και γι'αυτό είναι σημαντικό να τους αποφεύγουμε σε οτιδήποτε δεν είναι απολύτως απαραίτητο.
Γενικά δεν το έχουμε υπόψη μας αλλά και στους κρατικούς νόμους υπάχει διακύμανση. Άλλη αντιμετώπιση θα έχεις αν σκοτώσεις κανέναν, κι άλλη αν απλά ξεγελάσεις την εφορία. Ακόμη κι αν ασχοληθούν μαζί σου αναλόγως με τη σοβαρότητα του αδικήματος αρχικά θα προσπαθήσουν με διάφορες ρυθμίσεις να σε κάνουν να συμβαδίσεις με τον νόμο κι αν όχι θα περασεις πρώτα από κάμποσα επίπεδα πριν φτάσεις στο "φυλακή". Αντίστοιχα για να κάνεις κάποιον να κατεφύγει στη σωματική βία πρέπει να ξεπεράσεις κάποια όρια κι ακόμη και τότε δεν είναι σίγουρο πως θα σου επιβληθεί.
Το υπόλοιπο που λες εμπίπτει σε αυτό που έχω πει πιο πάνω. Δεν είσαι σε θέση πάντα να γνωρίζεις τι σου επιβάλλεται και τι όχι. Αυτό γίνετια φανερό μόνο όταν συγκρίνουμε τον πολιτισμό και τη κοινωνία μιας χώρας με το παρελθόν ή με άλλα συστηματα. Θέμα κλίμακας στη πράξη δεν τίθεται καθώς εφόσον μιλάμε για επίπεδο χώρας θα συγκρινουμε με ηθικές χώρας και κατά πόσο κάτι από αυτά είναι αρκετά δυνατό και καθιερωμένο για να μας επηρεάσει όχι τις απόψεις του γείτονα., αλλά ξανά λέω αυτό ΔΕΝ είναι κάτι που κάποιος μπορεί να μετρήσει αντικειμενικά. Γενικά για διάφορους λόγους το μυαλό των ανθρώπων πάει πάντα στον αρνητισμό. Θα δει τους 20 τομείς στους οποίους το κράτος τον περιορίζει αλλά όχι τους υπόλοιπους 1000 που δεν του λέει τίποτα. Αντίστοιχα θα δει τα 5 πράγματα που εκέινος νιώθει πως θα ήθελε να κάνει αλλά η κοινωνία δεν τον αφήνει ( κάτι που δεν είναι φυσιολογικό είναι σαν με μιλάμε για έναν άθεο σε κοινωνία μουσουλμάνων εδώ χωράει το στατιστικό σφάλμα ) αλλά δεν θα δει και τα άλλα 50 τα οποία έχουν απλά ενταχθεί στη συνείδησή του ως το σωστό και το οποίο φυσικά αν πάει να το συγκρίνει με τους νόμους μιας χώρας που είναι σαφώς καταγεγραμμένοι θα του χτυπήσει στο μάτι.
Το "αν δεν σου αρέσει για παράδειγμα η θρησκευτικότητα ή ο συντηρητισμός ενός μικρού χωριού μπορείς να φύγεις και να πας σε μια πόλη" είναι το ίδιο με το "αν δε σου αρέσει όπως δουλεύει η Ελλάδα μπορείς να πας αλλού" αν βέβαια δεν μπορείς να βρεις κάποια χώρα που να δουλεύει όπως αρέσει σε εσένα μάλλον αυτό σημαίνει κάτι δε ξέρω τροφή για σκέψη.
Επίσης ένα άλλο θετικό των άγραφων νόμων είναι πως δεν είναι ευμετάβολοι αλλά είναι επιρρεάσιμοι και αυτό πάλι βοηθά την σταθερότητα της κοινωνίας. Ένα συντηρητικό χωριό δεν αλλάζει από την μία μέρα στην άλλη, αλλά θέλει μερικές γενιές και αυτό είναι καλό διότι δίνει περιθώρια να δοκιμαστούν εις βάθος χρόνου κάποιες νέες ιδέες οι οποίες μπορεί να αποδειχθούν και καταστροφικές αν υιοθετηθούν ελαφρά τη καρδία. Εν αντιθέσει, το κράτος μπορεί με μια αλλαγή κυβέρνησης να φέρει τα πάνω κάτω, όπως βλέπουμε συνεχώς στην χώρα μας και αυτό μόνο θετικές συνέπειες δεν έχει για το σύνολο. Η βία είναι χρήσιμη μόνο σε περιόδους εκτάκτων αναγκών όπως για παράδειγμα σε περίοδο πολέμου όπου θες το σύνολο να κάνει πολύ συγκεκριμένα πράγματα και να τα κάνει αμέσως.
Τα διαχωρίζεις αυτά τα 2 ενώ πηγάζουν από το ίδιο πράγμα. Το δίλημμα δεν είναι συντηριτική χώρα έναντι κράτους είναι συντηριτική χώρα έναντι πλουραλιστική χώρα ( αν δε σου αρέσει το "ελεύθερη"η ή το "προοδευτική" ). Το πώς θα συμπεριφερθεί το κράτος έπεται αυτών.
Κι αν κάτσει και παρατηρήσει κάποιος τον κόσμο θα διαπιστώσει πως οι πιο συντηρητικές κοινωνίες είναι οι πιο αποκλεισμένες και οι όποιες αλλαγές γίνονται είναι μόνο όταν δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει κανένα αόρατο χέρι που πιέζει για αλλαγές και απλά επειδή η χώρα λέγετια συντηρητική θα τις υλοποιήσει αργά. Η αλήθεια είναι πως ισχύει ένα είδος δαρβινισμού εδώ πέρα με την έννοια πως η αλλαγές στην δομή μιας κοινωνίας πάντα γίνοντια με κάποιο πλάνο που της επιτρέπει να αξιολογεί τι πετυχαίνει και τι όχι υπό αυτή την έννοια είναι πολύ δύσκολο η κοινωνική εξέλιξη μιας χώρας να γίνει προς το χειρότερο με δεδομένο πως δεν έχει επιβληθεί πάνω της κάποια άλλη για λόγους συμφερόντων.
Ναι όμως εν τέλει είναι πάντα θέμα δύναμης και τίποτα άλλο. Κάνεις το λάθος να προσπαθείς να ερμηνεύσεις ηθικά ή ιδεολογικά ένα παιχνίδι δύναμης όπως αυτό το διακρατικών επεμβάσεων. Οι Αμερικάνοι δεν είναι ιμπεριαλιστές, κάθε σύνολο ανθρώπων είναι ιμπεριαλιστές και κάθε χώρα θα προσπαθήσει με κάθε μέσο να διαφυλάξει τα συμφέροντα της και να επικρατήσει. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Απλά οι Αμερικάνοι έχουν επικρατήσει σήμερα και αποτελούν καλό στόχο για ηθικές επιθέσεις, αλλά η ωμή αλήθεια είναι πως αν αποχωρούσαν από τη διεθνή σκακιέρα δεν θα είχαμε ένα κόσμο ειρήνης και αυτοδιάθεσης των λαών αλλά θα έπαιρνε την θέση τους κάποιος άλλος, όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Κορέα κτλ. Είμαστε αρκετά τυχεροί που είναι οι ΗΠΑ αυτήν την στιγμή στο τιμόνι καθώς υπάρχουν πάμπολλες χειρότερες εναλλακτικές.
Είπα τι θα έπρεπε να γίνετια όχι τι γίνεται. Ο ιμπεριαλισμός είναι ένα φαινόμενο που πάντα θα υπάρχει απλά όσο περνούν τα χρόνια αλλάζει μορφή και γίνεται όλο και περισσότερο παθητικός. Πριν κάμποσες χιλλιάδες χρόνια ο καθένας έπαιρνε ένα τσεκούρι αι όργωνε περιοχές γιατί μπορούσε πλέον αυτά δεν γίνονται. Υπάρχουν και οι ξεκάθαρες επεμβάσεις αλλά είναι μετρημένες, κυρίως το narrative πλέον είναι "γιατί να σου επιτεθώ εφόσον μπορώ απλά να αποκτησω όλο σου το εμπόριο και την ανάπτυξη να μεταφερθεί σε εμένα. Αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και πιστεύω πως έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα.
Καλό όλο αυτό στην θεωρία αλλά κοίτα λίγο πως λειτουργεί στην πράξη. Σήμερα έχουμε μαι κοινωνία που μαθαίνει από τα λάθη της ή μήπως έχουμε μια πεφωτισμένη κλίκα που καπελώνει την μάζα και κάνει ότι θέλει? Δες το καθαρά κυνικά το πράγμα και πες μου τι από τα δύο ισχύει. Αυτό πηγάζει και εν μέρει από την έννοια του κοινού καλού, που όπως σου έχω πει και εγώ και ο Dreamweaver δεν υφίσταται γιατί κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αντιλαμβάνεται διαφορετικά το κοινό καλό. Οι έξυπνοι και οι μορφωμένοι πάντα θα βρίσκονται στην κορυφή της κάθε κοινωνίας και θα έχουν την δύναμη να καπελώσουν την μάζα, είτε μιλάμε για δικτατορίες, είτε για δημοκρατίες μέσω της χειραγώγησης, είτε και ελεύθερο καπιταλισμό μέσω της συγκέντρωσης πόρων. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να αλλάξεις καθώς είναι νόμος της φύσης και να το αγνοείς είναι αφελές. Το θέμα λοιπόν είναι να επιλέξεις κατά πόσο μπορεί αυτός που βρίσκεται στην κορυφή να καπελώσει αυτόν που βρίσκεται στον πάτο, να το εξαλείψεις τελείως δεν γίνεται ποτέ, αλλά όσο πιο ισχυρή εξουσία έχεις τόσο μεγαλύτερη δύναμη δίνεις σε αυτούς τους λίγους, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν γίνεται πρωθυπουργός ή πρόεδρος ο average joe.
Όπως είπα σήμερα γίνεται κάτι ενδιάμεσο. Σε υψηλό επίπεδο οι κοινωνίες μαθαίνουν από τα λάθη τους αλλά ο απλός ο κόσμος εφόσν δεν είναι σε θέση να γνωρίζει σε τι βαθμό πιάνει τόπο η άποψή του βολεύεται με το να επιρρίπτει ευθύνες στους υπόλοιπους οι οποίοι αποφασίζουν για εκείνον και όπως ξέρουμε για κάθε ευθύνη που ρίχνει κάποιος στο διπλανό του αφαιρείται από τον ίδιο. Κι όταν ο ίδιος αποποιείται τον ευθυνών του σταματά αυτόματα να κάνει αυοτκριτική άρα και δε θα μάθει ποτέ απ' τα λάθη του.
Γενικά υπάρχει η προσέγγιση που λέει πως αυτός ο πιο μορφωμένος άνθρωπος μπορεί συνήθως να δει πιο μακριά από τους υπόλοιπους. Και αυτό που θα δει είναι πως έχει συμφέρον απ' το να μπορεί εύκολα αν όχι να χειραγωγήσει, να ελέγξει τη μάζα. Ο πιο εύκολος τρόπος να γίνει αυτό χωρίς side effects είναι να τους κάνει να νιώσουν πως έχουν ευθύνες για ό,τι γίνεται όσο έχει κι εκείνος> Μόνο έτσι πρόκειται να αποκτήσει καθολικά αναγνωιρισμένο status και να επιβάλλει με επιχειρήματα την άποψή του. Και ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό είναι με δημοκρατία.Σε άλλη περίπτωση δημιουργείται η (αληθινή) εντύπωση πως οι πολίτες δεν έχουν αληθινή ελευθερία πάνω στη ζωή τους άρα και σταματούν να έχουν συλλογική συνείδηση. Έτσι και το καθεστώς αναγκάζετια να καταφεύγει όλο και περισσότεορ σε ανελεύθερες πρακτικές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι πιο ελεύθερες κοινωνικά χώρες είναι εκείνες με το ισχυρότεορ αίσθημα νομιμότητας, το οποίο αν το δεις αφηρημένα είανι σεβασμός σε μια συλλογική διαδικασία. Αυτό είναι κάτι που όλοι ακόμη και οι πιο προνομιούχοι μπορούν αν δουν για αυτό και με το πέρασμα των χρόνων κάθε κοινωνία γίνεται shift σταδιακά σε πιο ελεύθερη μορφή.
bottom line, η δημοκρατία είναι συνιφασμένη με την ελευθερία από μέρους του καθεστώτος. Η αυξημένη επηρροή ατόμων σε κάποιο σύστημα είτε είναι κάτι νομοτελειακό είτε όχι έχει σημασία κάτω από ποιες συνθήκες γίνεται γιατί αυτό έχει άμεση σχέση με το χαρακτήρα του καθεστώτος και της κοινωνίας.
