Βασικά,είναι αδύνατον να μην υπάρχει κάτι/κάποιος που να σε έχει επηρεάσει.Εκτός κι αν ζούσες σε πλαστικό θάλαμο που και πάλι θα σε επηρέαζε για το πως βλέπεις τον κόσμο.
Πολλά και διάφορα και πολλοί και διάφοροι με έχουν επηρεάσει.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τους θεωρώ "εμπνευστές".Καλές ιδέες μπορείς να βρεις σε πολλούς,ανεξάρτητα απ'την ταμπέλα που παίρνουν φιλοσοφικά και τη φήμη τους,όπως και ηλίθιες ιδέες.Σημασία έχει να μπορείς να επεξεργάζεσαι αυτά που δέχεσαι και να τα προσαρμόζεις στο σήμερα.
OOOooookaaaay!
Σίγουρα!
Είδες που σου είπα ότι δεν έχεις να προτείνεις τίποτα;
Βρες τα πρώτα με τον εαυτό σου, δες τι είσαι, τι ρόλο βαράς, τι ζητάς από τους συνανθρώπους σου και τον εαυτό σου, και μετά τα ξαναλέμε, γιατί εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανένα οικονομικό (?), κοινωνικό (?), πολιτικό (?) καθεστώς με τίτλο "ορθολογισμός".
Όπως είπα ήδη,ο ορθολογισμός είναι εργαλείο,τίποτε περισσότερο.Δεν έχω τίποτα μεταφυσικά ιδανικά και άλλα κολλήματα,απλώς κάθε φορά εξετάζω τις συνθήκες και τα δεδομένα,και χρησιμοποιώντας τον ορθολογισμό καταλήγω σε συμπεράσματα.Γίνε πιο συγκεκριμένος,ώστε να σου προτείνω κάτι.Τι θες να σου προτείνω,κάποιο καθεστώς?Δεν το παίζω παντογνώστης,δεν έχω ιδέα πως θα ήταν το ιδανικό καθεστώς.Αυτό που ξέρω όμως,είναι ότι ιδανικό θα είναι το καθεστώς,όποιο και αν είναι αυτό,το οποίο θα είναι αποδεκτό από όσο το δυνατόν μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού.Το καθεστώς που θέλω λοιπόν,είναι αυτό που μπορεί να φέρει μεγαλύτερη ισορροπία στις ανθρώπινες σχέσεις και λιγότερες τριβές και κοινωνικές εκρήξεις.Το πως θα λέγεται,δεν με αφορά διόλου.Δεν έχω το μικρόβιο της "πρωτοπορίας",όπως οι μαρξιστές για να θέλω να μαζέψω τον λαό κάτω απ'την "ομπρέλα" της ιδεολογίας μου.Κανένας πεφωτισμένος παπάρας δεν θα μας πει τι θα κάνουμε.Ο ίδιος ο λαός θα αποφασίσει τι θέλει,και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μιλάει εκ μέρους του.Μέσα στους χώρους εργασίας,στις συνελεύσεις γειτονιάς,μέσα από διάφορες τέτοιες ισότιμες διαδικασίες μπορεί ο λαός να δημιουργήσει τη γραμμή που θέλει να ακολουθήσει,η οποία τον εξυπηρετεί καλύτερα,και κατ'αυτόν τον τρόπο η θεωρητικοποίηση να εγερθεί μέσα απ'την πρακτική εμπειρία,και όχι η πραγματικότητα να αναγκαστεί με το ζόρι να χωρέσει στα καλούπια κάποιας ιδεολογίας,όπως γίνεται τόσα χρόνια,χωρίς να υπολογίζουμε αν αυτό είναι εφικτό.Δεν έχω ιδέα ποιο θα είναι το ιδανικό πολίτευμα,ξέρω μόνο ότι το ιδανικό πολίτευμα προϋποθέτει λαϊκή συνειδητοποίηση και ενασχόληση με τα κοινά.
Φιλαρακι,η Μαρξιστικη προσεγγιση δεν εγκειται μονο στα κατα εσενα ''σκληροτερα δικτατορικα καθεστωτα'',εγκειται και στην κοινωνιολογια οπως προειπα.Τι να αναφερω?στον κοινωνιολογισμο την Μαρξιστικη προσεγγιση για την γνωση,για την αληθεια και για την Πλανη στην κυριαρχια της αστικη ταξης?Τις ιδεολογικες φενακες?Την ηθικο-θεσμικη θεμελιωση της κοινωνιας και του αξιακου συστηματος με βαση την αστικη κυβερνηση?Τον κοινωνικοοικονομικο σχηματισμο που επαφιεται σε μια υλιστικη προσεγγιση της ιστοριας και των σχεσεων αναμεσα στα μεσα παραγωγης αρα και αμεσα την διανομη αγαθων?Τον Ντετερμινισμο?Και παρα πολλα αλλα δομικα στοιχεια της κοινωνιας που μαλλον εσυ αγνοεις,και επικεντρωνεσαι μονο στην πρακτικη ασκηση της Μαρξιστικης θεωριας,η οποια φυσικα δεν υπηρξε ποτε.
Δεν κατανοεις τον Μαρξ...
Την μαρξιστική προσέγγιση κατ'αρχάς,την ξέρω αρκετά καλύτερα από εσένα,που θα μου πεις ότι δεν κατανοώ τον Μαρξ.Ο Μαρξ,ήταν ένας φιλόσοφος.Όπως κάθε φιλόσοφος,έχει να επιδείξει κάποιες αξιόλογες ιδέες,alongside with a lot of crap.Κατά τη γνώμη μου,ο Μαρξ αποτυπώνει σε ικανοποιητικό βαθμό τις οικονομικές συνθήκες της εποχής του,αν και πιστεύω ότι λίγες ιδέες είναι πραγματικά δικές του,τα περισσότερα μπορεί να τα βρει κανείς και στον Ρικάρντο ή τον Άνταμ Σμιθ.Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λέει και πολλές παπαριές (π.χ. ο ντετερμινισμός που αναφέρεις σε κάποια φάση).Anyway,δεν πρόκειται να κάτσω να συμμετάσχω σε φιλοσοφική συζήτηση,μου φαίνεται είναι αρκετά beyond τα όρια αυτού του forum.Ο Μαρξ ως "Μαρξ ο φιλόσοφος",δεν μ'ενοχλεί σε κάτι,όπως δεν μ'ενοχλεί και κανένας άλλος φιλόσοφος.Οι συνέπειες των ιδεών του με πειράζουν,και το πολιτικό μόρφωμα που ονομάζεται "μαρξισμός".Ο Μαρξ,δεν ήταν μαρξιστής.Θεωρώ αρκετά επιτυχημένη την ταξική ανάλυση του Μαρξ (η οποία μπορεί εύκολα να επικαιροποιηθεί με σύγχρονους μελετητές,π.χ. Richard Wolff και άλλοι),αλλά τεράστια αποτυχία όλες του τις πολιτικές προτάσεις.Και γι'αυτό,δεν χρειάζεται ιδιαίτερη θεωρητικολογία.Εμμένω στις πρακτικές εφαρμογές του μαρξισμού,γιατί έτσι κρίνεται κάθε πολιτική ιδέα.Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού,όχι του ιδεατού.Έχω σιχαθεί να ακούω απολογητές του μαρξισμού να μου λένε για "αποτυχημένα πειράματα".Παιδάκια,ένα πείραμα δεν είναι ούτε "επιτυχημένο",ούτε "αποτυχημένο":ένα πείραμα είναι απλώς ένα πείραμα,το οποίο τεστάρει κάποιες υποθέσεις.Ανάλογα με το αν τα αποτελέσματα του πειράματος επιβεβαιώνουν ή όχι τις αρχικές μας υποθέσεις,χαρακτηρίζουμε επιτυχημένη ή μη
τη θεωρία,όχι το πείραμα.Το πείραμα του σοσιαλισμού,ως μεταβατικό στάδιο για τον κομμουνισμό όπως τον όρισε ο Μαρξ (που τον θεωρώ σαν μια αρκετά καλή και σταθερή κοινωνική κατάσταση),εφαρμόστηκε πολλές φορές,και κάθε φορά έφερε το ίδιο αποτέλεσμα:εκφυλισμένο κρατικό καπιταλισμό,1000 φορές πιο σκληρό απ'τον καπιταλισμό των ιδιωτών.Απ'τα διαμάντια,σκατά δεν φτιάχνονται.Η αποτυχία των σοσιαλιστικών καθεστώτων σημαίνει συνολική αποτυχία της μαρξιστικής θεωρίας,στην οποία οδήγησαν οι εγγενείς της αντιφάσεις.Το "η θεωρία ήταν καλή,αλλά στην πράξη τα σκατώσαμε",δεν υπάρχει.Απλώς το πείραμα ανέδειξε τα κρυφά προβλήματα της θεωρίας σου.Και επειδή μιλάμε για πολιτική,αν είναι μια θεωρία να φτιάχνει 5 πράγματα και να χαλάνε 20,είναι για πέταμα.Καιρός λοιπόν να αφήσουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος,και να κοιτάξουμε μπροστά.
Όσο για τον Λένιν,ήταν απλά ένας δολοφόνος.
